നായജ്വഭിര്നാവ്രതികൈര്ന വേദശ്രുതിവര്ജിതൈഃ। നാനാപ്ലുതാങ്ഗൈസ്തീര്ഥേഷു യജ്ഞദാനബഹിഷ്കൃതൈഃ
യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യാത്തവൻ, വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കാത്തവൻ, വേദപഠനത്തിൽ താല്പര്യമില്ലാത്തവൻ, ശരീരത്തിൽ അശുദ്ധിയുള്ളവൻ, യജ്ഞങ്ങളിലും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ ദാനങ്ങളിലും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവൻ—
നാപി യജ്ഞഹനൈഃ ക്ഷുദ്രൈര്ദ്രഷ്ടും ശക്യഃ കഥംചന। പാനപൈര്ഗുരുതല്പൈശ്ച മാംസാദൈര്വാ ദുരാത്മഭിഃ
യജ്ഞങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവരാൽ, അധമരാൽ, മദ്യപാനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരാൽ, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ സമീപിക്കുന്നവരാൽ, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരാൽ, ദുഷ്ടരാൽ—അത്തരം ഒരാളും എന്നെ ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ല.
സ തദ്ദിവ്യം വനം പശ്യന്ദിവ്യഗീതനിനാദിതമ്। പ്രവിവേശ മഹാബാഹുഃ ശക്രസ്യ ദയിതാം പുരീമ്
അപ്പോൾ ആ ബലശാലിയായവൻ ദൈവികമായ那个 വനത്തെ, ദിവ്യഗാനങ്ങളാൽ മുഴങ്ങുന്ന那个 വനത്തെ, കണ്ടു, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര ദേവവിമാനാനി കാമഗാനി സഹസ്രശഃ। സംസ്ഥിതാന്യഭിയാതാനി ദദര്ശായുതശസ്തദാ
അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ദേവതകളുടെ ആകാശരഥങ്ങൾ സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിച്ച്, അനേകം എണ്ണം നിലകൊണ്ടതും എത്തുന്നതും അദ്ദേഹം കണ്ടു.
സംസ്തൂയമാനോ ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച പാണ്ഡവഃ। പുഷ്പഗന്ധവഹൈഃ പുണ്യൈര്വായുഭിശ്ചാനുവീജിതഃ
അവിടെ പാണ്ഡുവിന്റെ മകനായവനെ ഗന്ധർവരും അപ്സരസുകളും പുകഴ്ത്തി, പുഷ്പസൗരഭ്യം നിറഞ്ഞ ശുഭപ്രവാഹങ്ങൾ അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം വീശി.
തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ സിദ്ധാശ്ച പരമര്ഷയഃ। ഹൃഷ്ടാഃ സംപൂജയാമാസുഃ പാര്ഥമക്ലിഷ്ടകാരിണമ്
അതിനുശേഷം ദേവതകളും ഗന്ധർവരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും സന്തോഷത്തോടെ പാപരഹിതനായ പാർത്ഥനെ ആദരിച്ചു.
ആസീര്വാദൈഃ സ്തൂയമാനോ ദിവ്യവാദിത്രനിഃസ്വനൈഃ। പ്രതിപേദേ മഹാബാഹുഃ ശങ്ഖദുന്ദുഭിനാദിതമ്
ആശംസകളും ദിവ്യവാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കൊണ്ട് പുകഴ്ത്തപ്പെട്ട മഹാബാഹുവൻ ശംഖവും മൃദംഗവും മുഴങ്ങുന്നതിനിടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
നക്ഷത്രമാര്ഗം വിപുലം സുരവീഥീതി വിശ്രുതമ്। ഇന്ദ്രാജ്ഞയാ യയൌ പാര്ഥഃ സ്തൂയമാനഃ സമന്തതഃ
ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, പാർത്ഥൻ വിശാലമായ നക്ഷത്രപഥം, ദേവന്മാരുടെ വഴി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ മാർഗം, ചുറ്റും നിന്നവരുടെ സ്തുതികൾ കേട്ടുകൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്തു.
തത്ര സാധ്യാസ്തഥാ വിശ്വേ മരുതോഽഥാശ്വിനൌ തഥാ। ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാസ്തഥാ ബ്രഹ്മര്ഷയോഽമലാഃ
അവിടെ സാദ്ധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുതുകൾ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മർഷിമാർ ഇവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാജര്ഷയശ്ച ബഹവോ ദിലീപപ്രമുഖാ നൃപാഃ। തമ്ബുരുര്നാരദശ്ചൈവ ഗന്ധര്വൌ ച ഹാഹാ ഹൂഹൂഃ
അവിടെ ദിലീപൻ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന രാജർഷിമാർ, രാജാക്കന്മാർ, തമ്പുരുർ, നാരദൻ, ഹാഹാ, ഹൂഹൂ എന്ന ഗാന്ധർവന്മാർ ഇവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
താന്സ സര്വാന്സമാഗമ്യ വിധിവത്കുരുനന്ദനഃ। തതോഽപശ്യദ്ദേവരാജം ശതക്രതുമരിംദമഃ
അവരെ എല്ലാവരെയും യുക്തമായ രീതിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ശേഷം, കുരുവംശത്തിന്റെ ആനന്ദമേ, അവൻ ദേവരാജാവായ ശതക്രതു എന്ന ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു.
തതഃ പാര്ഥോ മഹാബാഹുരവതീര്യ രഥോത്തമാത്। ദദര്ശ സാക്ഷാദ്ദേവേശം പിതരം പാകശാസനമ്
അപ്പോൾ മഹാബലശാലിയായ പാർത്ഥൻ തന്റെ ഉത്തമരഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, നേരെ ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ തന്റെ പിതാവായ ഇന്ദ്രനെ സ്വന്തം കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കണ്ടു.
പാണ്ഡുരേണാതപത്രേണ ഹേമദണ്ഡേന ചാരുണാ। ദിവ്യഗന്ധാധിവാസേന വ്യജനേന വിധൂയതാ
അവനെ വെള്ളപറസോളും പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കയ്യുറയും കൊണ്ട് തണലിട്ടു, ദിവ്യസൗരഭ്യമുള്ള മനോഹരമായ വീശൽകൊണ്ടു കാറ്റടിച്ചു.
വിശ്വാവസുപ്രഭൃതിനിര്ഗന്ധര്വൈഃ സ്തുതിവന്ദിഭിഃ। സ്തൂയമാനം ദ്വിജാഗ്ര്യൈശ്ച ഋഗ്യജുഃസാമസംസ്തവൈഃ
വിശ്വാവസുവും മറ്റു ഗന്ധർവന്മാരും, ഗായകരും വന്ദികളുമാണ് അവനെ സ്തുതിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ, ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളിലെ സ്തുതികളാൽ അവനെ പാടിയും വാഴ്ത്തിയും നിന്നു.
തതോഽഭിഗമ്യ കൌന്തേയഃ ശിരസാഽഭ്യഗമദ്ബലീ। സ ചൈനം വൃത്തപീനാഭ്യാം ബാഹുഭ്യാം പ്രത്യഗൃഹ്ണത
അതിനുശേഷം ശക്തനായ കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ സമീപിച്ച് തലകുനിഞ്ഞ് നമസ്കരിച്ചു; അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ വീർയവാനായ വലുതായ കൈകളാൽ അവനെ അണച്ചു.
തതഃ ശക്രാസനേ പുണ്യേ ദേവര്ഷിഗണസേവിതേ। ശക്രഃ പാണൌ ഗൃഹീത്വൈനമുപാവേശയദന്തികേ
അതിനുശേഷം, ദൈവമുനികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ പുണ്യസിംഹാസനത്തിൽ, ശക്രൻ അവനെ കൈപിടിച്ച് അടുത്തിരുത്തി.
മൂര്ധി ചൈനമുപാഘ്രായ ദേവേന്ദ്രഃ പരവീരഹാ। അങ്കമാരോപയാമാസ പ്രശ്രയാവനതം തദാ
ശത്രുക്കളുടെ വീരന്മാരെ ജയിച്ച ദേവേന്ദ്രൻ, വിനയത്തോടെ തലകുനിഞ്ഞ അവനെ തലയിൽ മണമടക്കി, തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി.
സഹസ്രാക്ഷനിയോഗാത്സ പാര്ഥഃ ശക്രാസനം തദാ। ആരുരുക്ഷുരമേയാത്മാ ദ്വിതീയ ഇവവാസവഃ
ആയിരം കണ്ണുള്ളവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അത്ഭുതാത്മാവായ പാർത്ഥൻ അന്ന് ഇന്ദ്രസിംഹാസനത്തിൽ കയറാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, രണ്ടാമത്തെ വാസവനെന്നപോലെ.
തതഃ പ്രേമ്ണാ വൃത്രശത്രുരര്ജുനസ്യ ശുഭം മുഖമ്। പസ്പര്ശ പുണ്യഗന്ധേന കരേണ പരിസാന്ത്വയന്
അപ്പോൾ വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവൻ സ്നേഹത്തോടെ അർജുനന്റെ ദീപ്തമായ മുഖം തന്റെ കരുണയുള്ള കൈകൊണ്ട് തൊട്ടു, അതിന്റെ ശുഭഗന്ധം കൊണ്ട് അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പ്രമാര്ജമാനഃ ശനകൈര്ബാഹൂ ചാസ്യായതൌ ശുഭൌ। ജ്യാശരക്ഷേപകിനൌ സ്തമ്ഭാവിവ ഹിരണ്മയൌ
അവൻ പതുക്കെ അർജുനന്റെ ദീർഘവും മനോഹരവുമായ ബാഹുക്കൾ തുടച്ചു; വില്ല് വലിക്കാനും അമ്പ് എറിയാനും കഴിവുള്ള ആ കൈകൾ സ്വർണ്ണത്തൂണുപോലെ തിളങ്ങി.
വജ്രഗ്രഹണചിഹ്നേന കരേണ പരിസാന്ത്വയന്। മുഹുര്മുഹുര്വജ്രധരോ ബാഹൂ ചാസ്ഫോടയഞ്ശനൈഃ
വജ്രം പിടിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമുള്ള കൈകൊണ്ട് വജ്രധാരി വീണ്ടും വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ അർജുനന്റെ കൈകൾ തട്ടിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സ്മയന്നിവ ഗുഡാകേശം പ്രേക്ഷമാണഃ സഹസ്രദൃക്। ഹര്ഷേണോത്ഫുല്ലനയനോ ന ചാതൃപ്യത വൃത്രഹാ
അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഗുഡാകേശനെ നോക്കി, ആയിരം കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ വിരിഞ്ഞു; വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവനു നോക്കുന്നതിൽ തൃപ്തിയുണ്ടാകാതെ പോയി.
ഏകാസനോപവിഷ്ടൌ തൌ ശോഭയാംസചക്രതുഃ സഭാമ്। സൂര്യാചന്ദ്രമസൌ വ്യോമ ചതുര്ദശ്യാമിവോദിതൌ
അവർ ഒരേ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, ആ സഭയെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ആകാശത്ത് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അലങ്കരിച്ചു.
തത്ര സ്മ ഗാഥാ ഗായന്തി സാമ്നാ പരമവല്ഗുനാ। ഗന്ധര്വാസ്തുമ്ബുരുശ്രേഷ്ഠാഃ കുശലാ ഗീതസാമസു
അവിടെ തുംബുരുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ഗന്ധർവന്മാർ ഗാനം knows and സാംഗീത്യത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, അത്യന്തം മനോഹരമായി ഗാഥകൾ പാടി.
ഘൃതാചീ മേനകാ രമ്ഭാ പൂര്വചിത്തിഃ സ്വയംപ്രഭാ। ഉര്വശീ മിശ്രകേശീ ച ദണ്ഡഗൌരീ വരൂഥീനി
ഘൃതാചി, മേനക, രംഭ, പൂർവചിത്തി, സ്വയംപ്രഭ, ഉർവശി, മിശ്രകേശി, ദണ്ഡഗൗരി, വരൂഥിനി—
ഗോപാലീ സഹജന്യാ ച കുമ്ഭയോനിഃ പ്രജാഗരാ। ചിത്രസേനാ ചിത്രലേഖാ സഹാ ച മധുരസ്വരാ
ഗോപാലി, സഹജന്യ, കുംഭയോനി, പ്രജാഗര, ചിത്രസേന, ചിത്രലേഖ, സഹ, മധുരസ്വര—
ഏതാശ്ചാന്യാശ്ച നനൃതുസ്തത്രതത്ര ശുചിസ്മിതാഃ। ചത്തപ്രമഥനേ യുക്താഃ സിദ്ധാനാം പദ്മലോചനാഃ
ഇവരും മറ്റു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുള്ള, പദ്മാക്ഷിയായ സിദ്ധസ്ത്രികളും അവിടെയിടെയായി നൃത്തം ചെയ്തു, ആനന്ദത്തിൽ ലയിച്ചു.
മഹാകടിതടശ്രോണ്യഃ കമ്പമാനൈഃ പയോധരൈഃ। കടാക്ഷഹാവമാധുര്യൈശ്ചേതോബുദ്ധിമനോഹരൈഃ
വിപുലമായ കമരും സുന്ദരമായ അരയും, വിറയുന്ന കനകങ്ങളും, മധുരമായ കണ്മുട്ടുകളും ഭാവങ്ങളും മനസ്സും ബുദ്ധിയും ആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു.
[തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ സമാദായാര്ഘ്യമുത്തമമ്। ശക്രസ്യ മതമാജ്ഞായ പാര്ഥമാനര്ചുരഞ്ജസാ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ഉത്തമമായ അർഘ്യം കൊണ്ടുവന്ന്, ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം പാർത്ഥനെ ആദരിച്ചു.
പാദ്യമാചമനീയം ച പ്രതിഗ്രാഹ്യ നൃപാത്മജമ്। പ്രവേശയാമാസുരഥോ പുരംദരനിവേശനമ്
അവർ രാജകുമാരനു പാദ്യവും ആചമനീയവും അർപ്പിച്ച്, പിന്നെ പുരന്ദരന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് അകമ്പടി കൊണ്ടുപോയി.