ശിശുര്യഥാ പിതുശ്ചാങ്കേ സുഖം ശേതേ തടേ തഥാ। മയാ തവാങ്കേ ലലിതം ശൈലരാജ മഹാപ്രഭോ
പിതാവിന്റെ മടിയിൽ കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ മഹാപ്രഭയുള്ള പർവ്വതരാജാ, ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ വിശ്രമിച്ചു.
അപ്സരോഗണസംകീര്ണഏ ബ്രഹ്മഘോഷാനുനാദിതേ। സുഖമസ്മ്യുഷിതഃ ശൈല തവ സാനുഷു നിത്യദാ
അപ്സരസ്സുകളുടെ കൂട്ടവും ബ്രഹ്മഘോഷത്തിന്റെ മധുരനാദവും നിറഞ്ഞ നിന്റെ മലനിരകളിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, പർവ്വതമേ.
ഏവമുക്ത്വാര്ജുനഃ ശൈലമാമന്ത്ര്യ പരവീരഹാ। ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യം ദ്യോതയന്നിവ ഭാസ്കരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ അർജ്ജുനൻ ആ പർവ്വതത്തോട് വിട പറഞ്ഞ്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശം പകർന്ന ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.
സ തേനാദിത്യരൂപേണ ദിവ്യേനാദ്ഭുതകര്മണാ। ഊര്ധ്വമാചക്രമേ ധീമാന്പ്രഹൃഷ്ടഃ കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ സൂര്യസ്വരൂപം ധരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ബുദ്ധിമാൻ ആയ കുരുവംശജൻ അർജ്ജുനൻ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.
സോഽദര്ശനപഥം യാതോ മര്ത്യാനാം ധര്മചാരിണാമ്। ദദര്ശാദ്ഭുതരൂപാണി വിമാനാനി സഹസ്രശഃ
മനുഷ്യരിൽ ധർമ്മപാലകർക്ക് കാണാനാകാത്ത വഴിയിലൂടെ അർജ്ജുനൻ യാത്രചെയ്തു; അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് അത്ഭുതരൂപങ്ങളായ ആകാശവിമാനങ്ങൾ കണ്ടു.
ന തത്ര സൂര്യഃ സോമോ വാ ദ്യോതതേ ന ച പാവകഃ। സ്വയൈവ പ്രഭയാ തത്ര ദ്യോതന്തേ പുണ്യലബ്ധയാ
അവിടെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കാറില്ല; അവിടെയുള്ളവർ തങ്ങളുടെ തന്നെ പുണ്യപ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
താരാരൂപാണി യാനീഹ ദൃശ്യന്തേ ദ്യുതിമന്തി വൈ। ആകാശേ വിപ്രകൃഷ്ടത്വാത്തനൂനി സുമഹാന്ത്യപി
ഇവിടെ ആകാശത്ത് ദൂരത്ത് തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളായാണ് കാണുന്നത്, എന്നാൽ അവിടെയാകുമ്പോൾ അതിന്റെ വാസ്തവരൂപവും വലിപ്പവും അർജ്ജുനൻ കണ്ടു.
താനി തത്ര പ്രഭാസ്വന്തി രൂപവന്തി ച പാണ്ഡവഃ। ദദര്ശ സ്വേഷു ധിഷ്ണ്യേഷു ദീപ്തിമന്തി സ്വയാഽര്ചിഷാ
പാണ്ഡവപുത്രനായ അർജ്ജുനൻ അവിടെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന, മനോഹരമായ ആ രൂപങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
തത്ര രാജര്ഷയഃ സിദ്ധാ വീരാശ്ച നിഹതാ യുധി। തപസാ ച ജിതം സ്വര്ഗം സംപേതുഃ ശതസങ്ഘശഃ
അവിടെ രാജർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ വീണ വീരന്മാർ, തപസ്സിലൂടെ സ്വർഗം നേടിയവർ തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടങ്ങൾ ചേർന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധര്വാണാം സഹസ്രാണി മൂര്യജ്വലിതതേജസാമ്। ഗുഹ്യകാരനാമൃഷീണാം ച തഥൈവാപ്സരസാം ഗണാന്
അവിടെ അഗ്നിപോലുള്ള തേജസ്സുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ഗന്ധർവന്മാരും, ഗുഹ്യകർ, കിന്നരർ, അപ്സരസ്സ് സംഘങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലോകാനാത്മപ്രഭാന്പശ്യന്ഫല്ഗുനോ വിസ്മയാന്വിതഃ। പപ്രച്ഛ മാതലിം പ്രീത്യാ സ ചാപ്യേനമുവാച ഹ
സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ആ ലോകങ്ങൾ കണ്ട ഫൽഗുനൻ അത്ഭുതത്തോടെ സ്നേഹത്തോടെ മാതലിയെ ചോദിച്ചു; മാതലി അർജ്ജുനനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഏതേ സുകൃതിനഃ പാര്ഥ സ്വേഷു ധിഷ്ണ്യേഷ്വവസ്ഥിതാഃ। താന്ദൃഷ്ടവാനസി വിഭോ താരാരൂപാണി ഭൂതലേ
പാർത്താ, ഇവർ സുഖൃതന്മാർ, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവരാണ്; ഭൂമിയിൽ നക്ഷത്രരൂപത്തിൽ നീ കണ്ടവരാണ് ഇവർ.
തതോഽപശ്യത്സ്ഥിതം ദ്വാരി മത്തം വിജയിനം ഗജമ്। ഐരാവതം ചതുര്ദന്തം കൈലാസമിവ ശൃങ്ഗിണമ്
അപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ ദ്വാരത്തിൽ വിജയശാലിയായ, മദം നിറഞ്ഞ, നാലു ദന്തമുള്ള, കൈലാസപർവ്വതംപോലെയുള്ള ഐരാവതം എന്ന ആനയെ കണ്ടു.
സ സിദ്ധമാര്ഗമാക്രമ്യ കുരുപാണ്ഡവസത്തമഃ। വ്യരോചത യഥാപൂര്വം മാന്ധാതാ പാര്ഥിവോത്തമഃ
സിദ്ധന്മാരുടെ പാതയിൽ കയറി, കുരുവും പാണ്ഡവരിലും ശ്രേഷ്ഠനായ അർജ്ജുനൻ, മുമ്പ് മന്ധാതാവിന് ഉണ്ടായിരുന്ന പോലെ, പ്രകാശിച്ചു.
അഭിചക്രാമ ലോകാന്സ രാജ്ഞാം രാജീവലോചനഃ
കമലനയനനായ അർജ്ജുനൻ രാജാക്കന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
[ഏവം സ സംക്രമംസ്തത്ര സ്വര്ഗലോകേ മഹായശാഃ ।] തതോ ദദര്ശ ശക്രസ്യ പുരീം താമമരാവതീമ്
അങ്ങനെ, ദേവലോകത്തിലെ ആ യാത്രയിൽ, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ അർജ്ജുനൻ ശക്രന്റെ നഗരം, അമരാവതി, അവിടെ കണ്ടു.
ദദര്ശ സ പുരീം രമ്യാം സിദ്ധചാരണസേവിതാമ്। സര്വര്തുകുസുമൈഃ പുണ്യൈഃ പാദപൈരുപശോഭിതാമ്
അർജ്ജുനൻ സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും വാസം ചെയ്യുന്ന, എല്ലാകാലത്തും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, പുണ്യവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ നഗരം കണ്ടു.
തത്ര സൌഗന്ധികാനാം ച പുഷ്പാണാം പുണ്യഗന്ധിനാമ്। ഉപവീജ്യമാനോ മിശ്രേണ വായുനാ പുണ്യഗന്ധിനാ
അവിടെ സൗഗന്ധികപൂക്കളുടെ ദിവ്യസൗരഭം നിറഞ്ഞ, മൃദുവായ കാറ്റിൽ അർജ്ജുനൻ സുഖം അനുഭവിച്ചു.
നന്ദനം ച വനം ദിവ്യമപ്സരോഗണസേവിതമ്। ദദര്ശ ദിവ്യകുസുമൈരാഹ്വയദ്ഭിരിവ ദ്രുമൈഃ
അർജ്ജുനൻ ദിവ്യകുസുമങ്ങൾ കൊണ്ട് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന മരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, അപ്സരസ്സ് സംഘങ്ങൾ വാസം ചെയ്യുന്ന ദിവ്യമായ നന്ദനവനം കണ്ടു.
നാതപ്തതപസാ ശക്യോ ദ്രഷ്ടും നാനാഹിതാഗ്നിനാ। സ ലോകഃ പുണ്യകര്തൄണാം നാപി യുദ്ധേ പരാങ്യുഖൈഃ
തപസ്സില്ലാത്തവർക്കും, ഹോമം അർപ്പിക്കാത്തവർക്കും, യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങുന്നവർക്കും ആ പുണ്യലോകം കാണാൻ കഴിയില്ല.
നായജ്വഭിര്നാവ്രതികൈര്ന വേദശ്രുതിവര്ജിതൈഃ। നാനാപ്ലുതാങ്ഗൈസ്തീര്ഥേഷു യജ്ഞദാനബഹിഷ്കൃതൈഃ
യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യാത്തവൻ, വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കാത്തവൻ, വേദപഠനത്തിൽ താല്പര്യമില്ലാത്തവൻ, ശരീരത്തിൽ അശുദ്ധിയുള്ളവൻ, യജ്ഞങ്ങളിലും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ ദാനങ്ങളിലും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവൻ—
നാപി യജ്ഞഹനൈഃ ക്ഷുദ്രൈര്ദ്രഷ്ടും ശക്യഃ കഥംചന। പാനപൈര്ഗുരുതല്പൈശ്ച മാംസാദൈര്വാ ദുരാത്മഭിഃ
യജ്ഞങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവരാൽ, അധമരാൽ, മദ്യപാനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരാൽ, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ സമീപിക്കുന്നവരാൽ, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരാൽ, ദുഷ്ടരാൽ—അത്തരം ഒരാളും എന്നെ ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ല.
സ തദ്ദിവ്യം വനം പശ്യന്ദിവ്യഗീതനിനാദിതമ്। പ്രവിവേശ മഹാബാഹുഃ ശക്രസ്യ ദയിതാം പുരീമ്
അപ്പോൾ ആ ബലശാലിയായവൻ ദൈവികമായ那个 വനത്തെ, ദിവ്യഗാനങ്ങളാൽ മുഴങ്ങുന്ന那个 വനത്തെ, കണ്ടു, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര ദേവവിമാനാനി കാമഗാനി സഹസ്രശഃ। സംസ്ഥിതാന്യഭിയാതാനി ദദര്ശായുതശസ്തദാ
അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ദേവതകളുടെ ആകാശരഥങ്ങൾ സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിച്ച്, അനേകം എണ്ണം നിലകൊണ്ടതും എത്തുന്നതും അദ്ദേഹം കണ്ടു.
സംസ്തൂയമാനോ ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച പാണ്ഡവഃ। പുഷ്പഗന്ധവഹൈഃ പുണ്യൈര്വായുഭിശ്ചാനുവീജിതഃ
അവിടെ പാണ്ഡുവിന്റെ മകനായവനെ ഗന്ധർവരും അപ്സരസുകളും പുകഴ്ത്തി, പുഷ്പസൗരഭ്യം നിറഞ്ഞ ശുഭപ്രവാഹങ്ങൾ അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം വീശി.
തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാഃ സിദ്ധാശ്ച പരമര്ഷയഃ। ഹൃഷ്ടാഃ സംപൂജയാമാസുഃ പാര്ഥമക്ലിഷ്ടകാരിണമ്
അതിനുശേഷം ദേവതകളും ഗന്ധർവരും സിദ്ധന്മാരും മഹർഷിമാരും സന്തോഷത്തോടെ പാപരഹിതനായ പാർത്ഥനെ ആദരിച്ചു.
ആസീര്വാദൈഃ സ്തൂയമാനോ ദിവ്യവാദിത്രനിഃസ്വനൈഃ। പ്രതിപേദേ മഹാബാഹുഃ ശങ്ഖദുന്ദുഭിനാദിതമ്
ആശംസകളും ദിവ്യവാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കൊണ്ട് പുകഴ്ത്തപ്പെട്ട മഹാബാഹുവൻ ശംഖവും മൃദംഗവും മുഴങ്ങുന്നതിനിടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
നക്ഷത്രമാര്ഗം വിപുലം സുരവീഥീതി വിശ്രുതമ്। ഇന്ദ്രാജ്ഞയാ യയൌ പാര്ഥഃ സ്തൂയമാനഃ സമന്തതഃ
ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, പാർത്ഥൻ വിശാലമായ നക്ഷത്രപഥം, ദേവന്മാരുടെ വഴി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ മാർഗം, ചുറ്റും നിന്നവരുടെ സ്തുതികൾ കേട്ടുകൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്തു.
തത്ര സാധ്യാസ്തഥാ വിശ്വേ മരുതോഽഥാശ്വിനൌ തഥാ। ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാസ്തഥാ ബ്രഹ്മര്ഷയോഽമലാഃ
അവിടെ സാദ്ധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുതുകൾ, അശ്വിനീദേവന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, ശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മർഷിമാർ ഇവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാജര്ഷയശ്ച ബഹവോ ദിലീപപ്രമുഖാ നൃപാഃ। തമ്ബുരുര്നാരദശ്ചൈവ ഗന്ധര്വൌ ച ഹാഹാ ഹൂഹൂഃ
അവിടെ ദിലീപൻ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന രാജർഷിമാർ, രാജാക്കന്മാർ, തമ്പുരുർ, നാരദൻ, ഹാഹാ, ഹൂഹൂ എന്ന ഗാന്ധർവന്മാർ ഇവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.