നാതപ്തതപസാ ശക്യ ഏഷ ദിവ്യോ മഹാരഥഃ। ദ്രഷ്ടും വാഽപ്യഥവാ സ്പ്രഷ്ടുമാരോഢും കുത ഏവ ച
കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവർക്കു ഈ ദിവ്യമായ മഹാരഥം കാണാനും സ്പർശിക്കാനും കയറാനും കഴിയില്ല.
ത്വയി മതിഷ്ഠിതേ സാധോ രഥസ്ഥേ സ്ഥിരവാജിനി। പശ്ചാദഹമഥാരോക്ഷ്യേ മുകൃതീ സത്പഥം യഥാ
മനസ്സിൽ ഉറച്ചവനേ, രഥത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിന്നാൽ, ഞാൻ പിന്നീടു നിന്റെ പിന്നാലെ കയറും, സത്പഥം അനുസരിച്ച്.
തസ്യതദ്വചനം ശ്രുത്വാ മാതലിഃ ശക്രസാരഥിഃ। ആരുരോഹ രഥം ശീഘ്രം ഹയാഞ്ജഗ്രാഹ രശ്മിഭിഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ശക്രന്റെ സാരഥിയായ മാതലി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, കുതിരകളുടെ കയർ പിടിച്ചു.
തതോഽര്ജുനോ ഹൃഷ്ടമനാ ഗങ്ഗായാമാപ്ലുതഃ ശുചിഃ। ജജാപ ജപ്യം കൌന്തേയോ വിധിവത്കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷപൂർവ്വം മനസ്സോടെ ഗംഗയിൽ കുളിച്ച് ശുദ്ധനായ കുന്തിപുതൻ അർജുനൻ, നിർബന്ധമായ ജപങ്ങൾ ആചാരപ്രകാരം ഉച്ചരിച്ചു.
തതഃ പിതൃന്യഥാന്യായം തര്പയിത്വാ യഥാവിധി। മന്ദരം ശൈലരാജം തമാപ്രഷ്ടുമുപചക്രമേ
ശേഷം, നിയമപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, അർജുനൻ ആ മഹാശൈലനായ മന്ദരപർവതത്തോട് വിടപറയാൻ തുടങ്ങി.
സാധൂനാം പുണ്യശീലാനാം മുനീനാം പുണ്യകര്മണാമ്। ത്വം സദാ സംശ്രയഃ ശൈല സ്വര്ഗമാര്ഗാഭികാങ്ക്ഷിണാമ്
നല്ലവരുടെയും, പുണ്യശീലികളുടെയും, പുണ്യകർമ്മം ചെയ്യുന്ന മുനിമാരുടെയും, സ്വർഗ്ഗമാർഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെയും ശരണം നീയാണു, പർവ്വതമേ.
ത്വത്പ്രസാദാത്സദാ ശൈല ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വിശഃ। സ്വര്ഗം പ്രാപ്താശ്ചരന്തി സ്മ ദേവൈഃ സഹ ഗതവ്യഥാഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ക്ഷത്രിയന്മാർക്കും വൈശ്യന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗം ലഭിച്ച് ദുഃഖമില്ലാതെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അദ്രിരാജ മഹാശൈല മുനിസംശ്രയ തീര്ഥവന്। ഗച്ഛാമ്യാമന്ത്രയിത്വാ ത്വാം സുഖമസ്മ്യുഷിതസ്ത്വയി
പർവ്വതരാജാ, മഹാശൈലമേ, മുനിമാരുടെ ശരണമേ, തീർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനേ, ഞാൻ നിന്നോട് വിടപറഞ്ഞ് പോകുന്നു; നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
തവ സാനൂനി കുഞ്ജാശ്ച നദ്യഃ പ്രസ്രവണാനി ച। തീര്ഥാനി ച സുപുണ്യാനി മയാ ദൃഷ്ടാന്യനേകശഃ
നിന്റെ മലനിരകളും കാടുകളും നദികളും ഉല്പാതികളും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള തീർത്ഥങ്ങളും ഞാൻ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
സുസുഗന്ധാശ്ച വൈര്യോഘാസ്ത്വച്ഛരീരവിനിഃസൃതാഃ। അമൃതാസ്വാദസൃശാഃ പീതാഃ പ്രസ്രവണോദകാഃ
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന സുഗന്ധമുള്ള വായുവും, അമൃതസ്വാദമുള്ള ഉല്പാതജലവും ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു.
ശിശുര്യഥാ പിതുശ്ചാങ്കേ സുഖം ശേതേ തടേ തഥാ। മയാ തവാങ്കേ ലലിതം ശൈലരാജ മഹാപ്രഭോ
പിതാവിന്റെ മടിയിൽ കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ മഹാപ്രഭയുള്ള പർവ്വതരാജാ, ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ വിശ്രമിച്ചു.
അപ്സരോഗണസംകീര്ണഏ ബ്രഹ്മഘോഷാനുനാദിതേ। സുഖമസ്മ്യുഷിതഃ ശൈല തവ സാനുഷു നിത്യദാ
അപ്സരസ്സുകളുടെ കൂട്ടവും ബ്രഹ്മഘോഷത്തിന്റെ മധുരനാദവും നിറഞ്ഞ നിന്റെ മലനിരകളിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, പർവ്വതമേ.
ഏവമുക്ത്വാര്ജുനഃ ശൈലമാമന്ത്ര്യ പരവീരഹാ। ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യം ദ്യോതയന്നിവ ഭാസ്കരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ അർജ്ജുനൻ ആ പർവ്വതത്തോട് വിട പറഞ്ഞ്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശം പകർന്ന ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.
സ തേനാദിത്യരൂപേണ ദിവ്യേനാദ്ഭുതകര്മണാ। ഊര്ധ്വമാചക്രമേ ധീമാന്പ്രഹൃഷ്ടഃ കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ സൂര്യസ്വരൂപം ധരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ബുദ്ധിമാൻ ആയ കുരുവംശജൻ അർജ്ജുനൻ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.
സോഽദര്ശനപഥം യാതോ മര്ത്യാനാം ധര്മചാരിണാമ്। ദദര്ശാദ്ഭുതരൂപാണി വിമാനാനി സഹസ്രശഃ
മനുഷ്യരിൽ ധർമ്മപാലകർക്ക് കാണാനാകാത്ത വഴിയിലൂടെ അർജ്ജുനൻ യാത്രചെയ്തു; അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് അത്ഭുതരൂപങ്ങളായ ആകാശവിമാനങ്ങൾ കണ്ടു.
ന തത്ര സൂര്യഃ സോമോ വാ ദ്യോതതേ ന ച പാവകഃ। സ്വയൈവ പ്രഭയാ തത്ര ദ്യോതന്തേ പുണ്യലബ്ധയാ
അവിടെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കാറില്ല; അവിടെയുള്ളവർ തങ്ങളുടെ തന്നെ പുണ്യപ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
താരാരൂപാണി യാനീഹ ദൃശ്യന്തേ ദ്യുതിമന്തി വൈ। ആകാശേ വിപ്രകൃഷ്ടത്വാത്തനൂനി സുമഹാന്ത്യപി
ഇവിടെ ആകാശത്ത് ദൂരത്ത് തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളായാണ് കാണുന്നത്, എന്നാൽ അവിടെയാകുമ്പോൾ അതിന്റെ വാസ്തവരൂപവും വലിപ്പവും അർജ്ജുനൻ കണ്ടു.
താനി തത്ര പ്രഭാസ്വന്തി രൂപവന്തി ച പാണ്ഡവഃ। ദദര്ശ സ്വേഷു ധിഷ്ണ്യേഷു ദീപ്തിമന്തി സ്വയാഽര്ചിഷാ
പാണ്ഡവപുത്രനായ അർജ്ജുനൻ അവിടെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന, മനോഹരമായ ആ രൂപങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
തത്ര രാജര്ഷയഃ സിദ്ധാ വീരാശ്ച നിഹതാ യുധി। തപസാ ച ജിതം സ്വര്ഗം സംപേതുഃ ശതസങ്ഘശഃ
അവിടെ രാജർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ വീണ വീരന്മാർ, തപസ്സിലൂടെ സ്വർഗം നേടിയവർ തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടങ്ങൾ ചേർന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധര്വാണാം സഹസ്രാണി മൂര്യജ്വലിതതേജസാമ്। ഗുഹ്യകാരനാമൃഷീണാം ച തഥൈവാപ്സരസാം ഗണാന്
അവിടെ അഗ്നിപോലുള്ള തേജസ്സുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ഗന്ധർവന്മാരും, ഗുഹ്യകർ, കിന്നരർ, അപ്സരസ്സ് സംഘങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലോകാനാത്മപ്രഭാന്പശ്യന്ഫല്ഗുനോ വിസ്മയാന്വിതഃ। പപ്രച്ഛ മാതലിം പ്രീത്യാ സ ചാപ്യേനമുവാച ഹ
സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ആ ലോകങ്ങൾ കണ്ട ഫൽഗുനൻ അത്ഭുതത്തോടെ സ്നേഹത്തോടെ മാതലിയെ ചോദിച്ചു; മാതലി അർജ്ജുനനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഏതേ സുകൃതിനഃ പാര്ഥ സ്വേഷു ധിഷ്ണ്യേഷ്വവസ്ഥിതാഃ। താന്ദൃഷ്ടവാനസി വിഭോ താരാരൂപാണി ഭൂതലേ
പാർത്താ, ഇവർ സുഖൃതന്മാർ, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവരാണ്; ഭൂമിയിൽ നക്ഷത്രരൂപത്തിൽ നീ കണ്ടവരാണ് ഇവർ.
തതോഽപശ്യത്സ്ഥിതം ദ്വാരി മത്തം വിജയിനം ഗജമ്। ഐരാവതം ചതുര്ദന്തം കൈലാസമിവ ശൃങ്ഗിണമ്
അപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ ദ്വാരത്തിൽ വിജയശാലിയായ, മദം നിറഞ്ഞ, നാലു ദന്തമുള്ള, കൈലാസപർവ്വതംപോലെയുള്ള ഐരാവതം എന്ന ആനയെ കണ്ടു.
സ സിദ്ധമാര്ഗമാക്രമ്യ കുരുപാണ്ഡവസത്തമഃ। വ്യരോചത യഥാപൂര്വം മാന്ധാതാ പാര്ഥിവോത്തമഃ
സിദ്ധന്മാരുടെ പാതയിൽ കയറി, കുരുവും പാണ്ഡവരിലും ശ്രേഷ്ഠനായ അർജ്ജുനൻ, മുമ്പ് മന്ധാതാവിന് ഉണ്ടായിരുന്ന പോലെ, പ്രകാശിച്ചു.
അഭിചക്രാമ ലോകാന്സ രാജ്ഞാം രാജീവലോചനഃ
കമലനയനനായ അർജ്ജുനൻ രാജാക്കന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
[ഏവം സ സംക്രമംസ്തത്ര സ്വര്ഗലോകേ മഹായശാഃ ।] തതോ ദദര്ശ ശക്രസ്യ പുരീം താമമരാവതീമ്
അങ്ങനെ, ദേവലോകത്തിലെ ആ യാത്രയിൽ, മഹാശ്രേഷ്ഠനായ അർജ്ജുനൻ ശക്രന്റെ നഗരം, അമരാവതി, അവിടെ കണ്ടു.
ദദര്ശ സ പുരീം രമ്യാം സിദ്ധചാരണസേവിതാമ്। സര്വര്തുകുസുമൈഃ പുണ്യൈഃ പാദപൈരുപശോഭിതാമ്
അർജ്ജുനൻ സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും വാസം ചെയ്യുന്ന, എല്ലാകാലത്തും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, പുണ്യവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ നഗരം കണ്ടു.
തത്ര സൌഗന്ധികാനാം ച പുഷ്പാണാം പുണ്യഗന്ധിനാമ്। ഉപവീജ്യമാനോ മിശ്രേണ വായുനാ പുണ്യഗന്ധിനാ
അവിടെ സൗഗന്ധികപൂക്കളുടെ ദിവ്യസൗരഭം നിറഞ്ഞ, മൃദുവായ കാറ്റിൽ അർജ്ജുനൻ സുഖം അനുഭവിച്ചു.
നന്ദനം ച വനം ദിവ്യമപ്സരോഗണസേവിതമ്। ദദര്ശ ദിവ്യകുസുമൈരാഹ്വയദ്ഭിരിവ ദ്രുമൈഃ
അർജ്ജുനൻ ദിവ്യകുസുമങ്ങൾ കൊണ്ട് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന മരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, അപ്സരസ്സ് സംഘങ്ങൾ വാസം ചെയ്യുന്ന ദിവ്യമായ നന്ദനവനം കണ്ടു.
നാതപ്തതപസാ ശക്യോ ദ്രഷ്ടും നാനാഹിതാഗ്നിനാ। സ ലോകഃ പുണ്യകര്തൄണാം നാപി യുദ്ധേ പരാങ്യുഖൈഃ
തപസ്സില്ലാത്തവർക്കും, ഹോമം അർപ്പിക്കാത്തവർക്കും, യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങുന്നവർക്കും ആ പുണ്യലോകം കാണാൻ കഴിയില്ല.