ദശവാജിസഹസ്രാണി ഹരീണാം വാതരംഹസാമ്। വഹന്തി യം നേത്രമുഷം ദിവ്യം മായാമയം രഥമ്
പത്ത് ആയിരം കുതിരകള്, കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ളവ, ആ ദിവ്യധ്വജമുള്ള അത്ഭുതകരമായ മായാരഥത്തെ വഹിച്ചു.
തത്രാപശ്യന്മഹാനീലം വൈജയന്തം മഹാപ്രഭമ്। ധ്വജമിന്ദീവരശ്യാമം വംശം കനകഭൂഷണമ്
അവിടെ അര്ജുനന് വലിയ നീലവണ്ണം, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള വൈജയന്തം എന്ന പതാകയും, ഇന്ദ്രീവരപൂവുപോലെ ഇരുണ്ട കംബവും പൊന്നുകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദണ്ഡും കണ്ടു.
തസ്മിന്രഥേ സ്ഥിതം സൂതം തപ്തഹേമവിഭൂഷിതമ്। ദൃഷ്ട്വാ പാര്ഥോ മഹാബാഹുര്ദേവരാജമതര്കയത്
ആ രഥത്തില് തപ്തസുവര്ണാഭരണങ്ങള് ധരിച്ച സാരഥിയെ കണ്ടപ്പോള് മഹാബാഹുവായ പാര്ഥന് ദേവരാജാവിനെ ഓര്മ്മിച്ചു.
തഥാ തര്കയതസ്തസ്യ ഫല്ഗുനസ്യാഥ മാതലിഃ। സന്നതഃ പ്രസ്ഥിതോ ഭൂത്വാ വാക്യമര്ജുനമബ്രവീത്
അങ്ങിനെ ഫല്ഗുനന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, മാതലി വിനയത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു അര്ജുനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭോഭോ ശക്രാത്മജ ശ്രീമഞ്ശക്രസ്ത്വാം ദ്രഷ്ടുമിച്ഛതി। ആരോഹതു ഭവാഞ്ശീഘ്രം രഥമിന്ദ്രസ്യ സംഭതമ്
ശക്രപുത്രനേ, മഹത്വമുള്ളവനേ, ശക്രൻ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ ഒരുക്കിയ രഥത്തിൽ നീ വേഗത്തിൽ കയറൂ.
ആഹ മാമമരശ്രേഷ്ഠഃ പിതാ തവ ശതക്രതുഃ। കുന്തീസുതമിഹ പ്രാപ്തം പശ്യന്തു ത്രിദശാലയാഃ
അമരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ അച്ഛൻ ശതക്രതുർ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'കുന്തിയുടെ മകൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാർ കാണട്ടെ.'
ഏഷ ശക്രഃ പരിവൃതോ ദേവൈര്ഋഷിഗണൈസ്തഥാ। ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച ത്വാം ദിദൃക്ഷുഃ പ്രതീക്ഷതേ
ഇവിടെ ദേവന്മാരും, മഹർഷിമാരും, ഗാന്ധർവന്മാരും, അപ്സരസ്സുമാരും ചുറ്റിപ്പറ്റി ശക്രൻ നിന്നെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
അസ്മാല്ലോകാദ്ദേവലോകം പാകശാസനശാസനാത്। മാരോഹ ത്വം മയാ സാര്ധം ലബ്ധാസ്ത്രഃ പുനരേഷ്യസി
വജ്രധാരിയായ പാകശാസനന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ദേവലോകത്തേക്ക് എന്നോടൊപ്പം നീ കയറൂ. ആയുധങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം നീ വീണ്ടും തിരികെ വരും.
മാതലേ ഗച്ഛ ശീഘ്രം ത്വമാരോഹസ്വ രഥോത്തമമ്। രാജസൂയാശ്വമേധാനാം ശതൈരപി സുദുര്ലഭമ്
മാതലി, നീ വേഗത്തിൽ പോവൂ, അത്യന്തം അപൂർവമായ ഈ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറൂ. രാജസൂയവും അശ്വമേധവും നൂറുകണക്കിന് നടത്തിയാലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണിത്.
പാര്ഥിവൈഃ സുമഹാഭാഗൈര്യജ്വഭിര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ। ദൈവതൈര്വാ ദുരാരോഹം ദാനവൈര്വാ രഥോത്തമമ്
ഭാഗ്യശാലികളായ രാജാക്കന്മാർക്കും, വലിയ യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്കും, ധാരാളം ദാനം ചെയ്യുന്നവർക്കും, ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും പോലും ഈ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറാൻ എളുപ്പമല്ല.
നാതപ്തതപസാ ശക്യ ഏഷ ദിവ്യോ മഹാരഥഃ। ദ്രഷ്ടും വാഽപ്യഥവാ സ്പ്രഷ്ടുമാരോഢും കുത ഏവ ച
കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവർക്കു ഈ ദിവ്യമായ മഹാരഥം കാണാനും സ്പർശിക്കാനും കയറാനും കഴിയില്ല.
ത്വയി മതിഷ്ഠിതേ സാധോ രഥസ്ഥേ സ്ഥിരവാജിനി। പശ്ചാദഹമഥാരോക്ഷ്യേ മുകൃതീ സത്പഥം യഥാ
മനസ്സിൽ ഉറച്ചവനേ, രഥത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിന്നാൽ, ഞാൻ പിന്നീടു നിന്റെ പിന്നാലെ കയറും, സത്പഥം അനുസരിച്ച്.
തസ്യതദ്വചനം ശ്രുത്വാ മാതലിഃ ശക്രസാരഥിഃ। ആരുരോഹ രഥം ശീഘ്രം ഹയാഞ്ജഗ്രാഹ രശ്മിഭിഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ശക്രന്റെ സാരഥിയായ മാതലി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, കുതിരകളുടെ കയർ പിടിച്ചു.
തതോഽര്ജുനോ ഹൃഷ്ടമനാ ഗങ്ഗായാമാപ്ലുതഃ ശുചിഃ। ജജാപ ജപ്യം കൌന്തേയോ വിധിവത്കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷപൂർവ്വം മനസ്സോടെ ഗംഗയിൽ കുളിച്ച് ശുദ്ധനായ കുന്തിപുതൻ അർജുനൻ, നിർബന്ധമായ ജപങ്ങൾ ആചാരപ്രകാരം ഉച്ചരിച്ചു.
തതഃ പിതൃന്യഥാന്യായം തര്പയിത്വാ യഥാവിധി। മന്ദരം ശൈലരാജം തമാപ്രഷ്ടുമുപചക്രമേ
ശേഷം, നിയമപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, അർജുനൻ ആ മഹാശൈലനായ മന്ദരപർവതത്തോട് വിടപറയാൻ തുടങ്ങി.
സാധൂനാം പുണ്യശീലാനാം മുനീനാം പുണ്യകര്മണാമ്। ത്വം സദാ സംശ്രയഃ ശൈല സ്വര്ഗമാര്ഗാഭികാങ്ക്ഷിണാമ്
നല്ലവരുടെയും, പുണ്യശീലികളുടെയും, പുണ്യകർമ്മം ചെയ്യുന്ന മുനിമാരുടെയും, സ്വർഗ്ഗമാർഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെയും ശരണം നീയാണു, പർവ്വതമേ.
ത്വത്പ്രസാദാത്സദാ ശൈല ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വിശഃ। സ്വര്ഗം പ്രാപ്താശ്ചരന്തി സ്മ ദേവൈഃ സഹ ഗതവ്യഥാഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ക്ഷത്രിയന്മാർക്കും വൈശ്യന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗം ലഭിച്ച് ദുഃഖമില്ലാതെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അദ്രിരാജ മഹാശൈല മുനിസംശ്രയ തീര്ഥവന്। ഗച്ഛാമ്യാമന്ത്രയിത്വാ ത്വാം സുഖമസ്മ്യുഷിതസ്ത്വയി
പർവ്വതരാജാ, മഹാശൈലമേ, മുനിമാരുടെ ശരണമേ, തീർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനേ, ഞാൻ നിന്നോട് വിടപറഞ്ഞ് പോകുന്നു; നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
തവ സാനൂനി കുഞ്ജാശ്ച നദ്യഃ പ്രസ്രവണാനി ച। തീര്ഥാനി ച സുപുണ്യാനി മയാ ദൃഷ്ടാന്യനേകശഃ
നിന്റെ മലനിരകളും കാടുകളും നദികളും ഉല്പാതികളും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള തീർത്ഥങ്ങളും ഞാൻ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
സുസുഗന്ധാശ്ച വൈര്യോഘാസ്ത്വച്ഛരീരവിനിഃസൃതാഃ। അമൃതാസ്വാദസൃശാഃ പീതാഃ പ്രസ്രവണോദകാഃ
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന സുഗന്ധമുള്ള വായുവും, അമൃതസ്വാദമുള്ള ഉല്പാതജലവും ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു.
ശിശുര്യഥാ പിതുശ്ചാങ്കേ സുഖം ശേതേ തടേ തഥാ। മയാ തവാങ്കേ ലലിതം ശൈലരാജ മഹാപ്രഭോ
പിതാവിന്റെ മടിയിൽ കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ മഹാപ്രഭയുള്ള പർവ്വതരാജാ, ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ വിശ്രമിച്ചു.
അപ്സരോഗണസംകീര്ണഏ ബ്രഹ്മഘോഷാനുനാദിതേ। സുഖമസ്മ്യുഷിതഃ ശൈല തവ സാനുഷു നിത്യദാ
അപ്സരസ്സുകളുടെ കൂട്ടവും ബ്രഹ്മഘോഷത്തിന്റെ മധുരനാദവും നിറഞ്ഞ നിന്റെ മലനിരകളിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, പർവ്വതമേ.
ഏവമുക്ത്വാര്ജുനഃ ശൈലമാമന്ത്ര്യ പരവീരഹാ। ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യം ദ്യോതയന്നിവ ഭാസ്കരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ അർജ്ജുനൻ ആ പർവ്വതത്തോട് വിട പറഞ്ഞ്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശം പകർന്ന ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.
സ തേനാദിത്യരൂപേണ ദിവ്യേനാദ്ഭുതകര്മണാ। ഊര്ധ്വമാചക്രമേ ധീമാന്പ്രഹൃഷ്ടഃ കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യമായ സൂര്യസ്വരൂപം ധരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ബുദ്ധിമാൻ ആയ കുരുവംശജൻ അർജ്ജുനൻ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.
സോഽദര്ശനപഥം യാതോ മര്ത്യാനാം ധര്മചാരിണാമ്। ദദര്ശാദ്ഭുതരൂപാണി വിമാനാനി സഹസ്രശഃ
മനുഷ്യരിൽ ധർമ്മപാലകർക്ക് കാണാനാകാത്ത വഴിയിലൂടെ അർജ്ജുനൻ യാത്രചെയ്തു; അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് അത്ഭുതരൂപങ്ങളായ ആകാശവിമാനങ്ങൾ കണ്ടു.
ന തത്ര സൂര്യഃ സോമോ വാ ദ്യോതതേ ന ച പാവകഃ। സ്വയൈവ പ്രഭയാ തത്ര ദ്യോതന്തേ പുണ്യലബ്ധയാ
അവിടെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കാറില്ല; അവിടെയുള്ളവർ തങ്ങളുടെ തന്നെ പുണ്യപ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
താരാരൂപാണി യാനീഹ ദൃശ്യന്തേ ദ്യുതിമന്തി വൈ। ആകാശേ വിപ്രകൃഷ്ടത്വാത്തനൂനി സുമഹാന്ത്യപി
ഇവിടെ ആകാശത്ത് ദൂരത്ത് തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളായാണ് കാണുന്നത്, എന്നാൽ അവിടെയാകുമ്പോൾ അതിന്റെ വാസ്തവരൂപവും വലിപ്പവും അർജ്ജുനൻ കണ്ടു.
താനി തത്ര പ്രഭാസ്വന്തി രൂപവന്തി ച പാണ്ഡവഃ। ദദര്ശ സ്വേഷു ധിഷ്ണ്യേഷു ദീപ്തിമന്തി സ്വയാഽര്ചിഷാ
പാണ്ഡവപുത്രനായ അർജ്ജുനൻ അവിടെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന, മനോഹരമായ ആ രൂപങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
തത്ര രാജര്ഷയഃ സിദ്ധാ വീരാശ്ച നിഹതാ യുധി। തപസാ ച ജിതം സ്വര്ഗം സംപേതുഃ ശതസങ്ഘശഃ
അവിടെ രാജർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, യുദ്ധത്തിൽ വീണ വീരന്മാർ, തപസ്സിലൂടെ സ്വർഗം നേടിയവർ തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടങ്ങൾ ചേർന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധര്വാണാം സഹസ്രാണി മൂര്യജ്വലിതതേജസാമ്। ഗുഹ്യകാരനാമൃഷീണാം ച തഥൈവാപ്സരസാം ഗണാന്
അവിടെ അഗ്നിപോലുള്ള തേജസ്സുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ഗന്ധർവന്മാരും, ഗുഹ്യകർ, കിന്നരർ, അപ്സരസ്സ് സംഘങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.