താന്ദൃഷ്ട്വാ ലോകപാലാംസ്തു സമേതാന്ഗിരിമൂര്ധനി। ജഗാമ വിസ്മയം ധീമാന്കുന്തീപുത്രോ ധനംജയഃ
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകര്ത്താക്കളെ അങ്ങിനെ ഗിരിശൃംഗത്തില് ഒന്നിച്ചുകൂടിയതും കണ്ടു, ധനഞ്ജയനായ കുന്തിയുടെ മകന് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
തതോഽര്ജുനോ മഹാതേജാ ലോകപാലാന്സമാഗതാന്। പൂജയാമാസ വിധിവദ്വാഗ്ഭിരദ്ഭിഃ ഫലൈരപി
അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള അര്ജുനന് ലോകപാലന്മാരെ യഥാവിധി വാക്കുകളും വെള്ളവും പഴങ്ങളും നല്കി ആദരിച്ചു.
തതഃ പ്രതിയയുര്ദേവാഃ പ്രതിപൂജ്യ ധനംജയമ്। യഥാഗതേന വിബുധാഃ സര്വേ കാമം മനോജവാഃ
അങ്ങനെ ധനഞ്ജയനെ യഥാവിധി ആദരിച്ച ശേഷം ദേവന്മാര് വന്ന വഴിയിലൂടെ തന്നെ മടങ്ങി. എല്ലാ ദിവ്യപുരുഷന്മാരും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം യാത്രയായി.
തതോ ഽര്ജുനോ മുദം ലേഭേ ലബ്ധാസ്ത്രഃ പുരുഷര്പഭഃ। കൃതാര്ഥമഥ ചാത്മാനം സ മേനേ പൂര്ണമാനസമ്
അതിനുശേഷം പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ അര്ജുനന് ആയുധങ്ങള് ലഭിച്ചതില് സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു. തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂര്ത്തിയായതുകൊണ്ട് മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷം അവനുണ്ടായി.
ഗതേഷു ലോകപാലേഷു പാര്ഥഃ ശത്രുനിബര്ഹണഃ। ചിന്തയാമാസ രാജേന്ദ്ര ദേവരാജരഥാഗമമ്
ലോകപാലന്മാര് തിരിച്ചു പോയതിനു ശേഷം, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന പാര്ഥന് രാജാവേ, ദേവരാജാവിന്റെ രഥം വന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ ഗുഡാകേശസ്യ ധീമതഃ। രഥോ മാതലിസംയുക്ത ആജഗാമ മഹാപ്രഭഃ
അങ്ങിനെ ധീരനായ ഗുഡാകേശന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, മാതലി യുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള പ്രകാശമുള്ള രഥം അവിടെ എത്തി.
നഭോ വിതിമിരം കുര്വഞ്ജലദാന്പാടയന്നിവ। ദിശഃ സംപൂരയന്നാദൈര്മഹാമേഘരവോപമൈഃ
ആ രഥം ആകാശം ഇരുണ്ടതാക്കി, മേഘങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെയും, ദിശകളെ മഹാമേഘങ്ങളുടെ ഗര്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദങ്ങളാല് നിറച്ചതുപോലെയും തോന്നി.
അസയഃ ശക്തയോ ഭീമാ ഗദാശ്ചോഗ്രപ്രദര്ശനാഃ। ദിവ്യപ്രഭാവാഃ പ്രാസാശ്ച വിദ്യുതശ്ച മഹാപ്രഭാഃ
അവിടെ വാളുകളും ഭയങ്കരമായ കുന്തങ്ങളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഗദകളും ദിവ്യശക്തിയുള്ള പ്രാസങ്ങളും പ്രകാശമുള്ള മിന്നലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തഥൈവാശനയശ്ചൈവ ചക്രയുക്താസ്തുലാഗുഡാഃ। വായുസ്ഫോടാഃ സനിര്ഘാതാഃ ശങ്ഖമേഘസ്വനാസ്തഥാ
അത് പോലെ തന്നെ ചക്രമുള്ള മിന്നലുകളും തുലാസും വായുവിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദങ്ങള് കൂടിയ പ്രഹാരങ്ങളും, മേഘങ്ങളുടെ ഗര്ജനപോലുള്ള ശംഖനാദങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്രനാഗാ മഹാകായാ ജ്വലിതാസ്യാഃ സുദാരുണാഃ। സിതാഭ്രകൂടപ്രതിമാഃ സംഹതാശ്ച യഥോപലാഃ
അവിടെ വലിയ ശരീരമുള്ള, തീപൊള്ളുന്ന വായുള്ള, ഭയങ്കരമായ പാമ്പുകള് വെള്ളമേഘക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ, ഒത്തുചേര്ന്ന കല്ലുകളെപ്പോലെയും കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ദശവാജിസഹസ്രാണി ഹരീണാം വാതരംഹസാമ്। വഹന്തി യം നേത്രമുഷം ദിവ്യം മായാമയം രഥമ്
പത്ത് ആയിരം കുതിരകള്, കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ളവ, ആ ദിവ്യധ്വജമുള്ള അത്ഭുതകരമായ മായാരഥത്തെ വഹിച്ചു.
തത്രാപശ്യന്മഹാനീലം വൈജയന്തം മഹാപ്രഭമ്। ധ്വജമിന്ദീവരശ്യാമം വംശം കനകഭൂഷണമ്
അവിടെ അര്ജുനന് വലിയ നീലവണ്ണം, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ള വൈജയന്തം എന്ന പതാകയും, ഇന്ദ്രീവരപൂവുപോലെ ഇരുണ്ട കംബവും പൊന്നുകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ദണ്ഡും കണ്ടു.
തസ്മിന്രഥേ സ്ഥിതം സൂതം തപ്തഹേമവിഭൂഷിതമ്। ദൃഷ്ട്വാ പാര്ഥോ മഹാബാഹുര്ദേവരാജമതര്കയത്
ആ രഥത്തില് തപ്തസുവര്ണാഭരണങ്ങള് ധരിച്ച സാരഥിയെ കണ്ടപ്പോള് മഹാബാഹുവായ പാര്ഥന് ദേവരാജാവിനെ ഓര്മ്മിച്ചു.
തഥാ തര്കയതസ്തസ്യ ഫല്ഗുനസ്യാഥ മാതലിഃ। സന്നതഃ പ്രസ്ഥിതോ ഭൂത്വാ വാക്യമര്ജുനമബ്രവീത്
അങ്ങിനെ ഫല്ഗുനന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, മാതലി വിനയത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു അര്ജുനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭോഭോ ശക്രാത്മജ ശ്രീമഞ്ശക്രസ്ത്വാം ദ്രഷ്ടുമിച്ഛതി। ആരോഹതു ഭവാഞ്ശീഘ്രം രഥമിന്ദ്രസ്യ സംഭതമ്
ശക്രപുത്രനേ, മഹത്വമുള്ളവനേ, ശക്രൻ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ ഒരുക്കിയ രഥത്തിൽ നീ വേഗത്തിൽ കയറൂ.
ആഹ മാമമരശ്രേഷ്ഠഃ പിതാ തവ ശതക്രതുഃ। കുന്തീസുതമിഹ പ്രാപ്തം പശ്യന്തു ത്രിദശാലയാഃ
അമരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ അച്ഛൻ ശതക്രതുർ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'കുന്തിയുടെ മകൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാർ കാണട്ടെ.'
ഏഷ ശക്രഃ പരിവൃതോ ദേവൈര്ഋഷിഗണൈസ്തഥാ। ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഭിശ്ച ത്വാം ദിദൃക്ഷുഃ പ്രതീക്ഷതേ
ഇവിടെ ദേവന്മാരും, മഹർഷിമാരും, ഗാന്ധർവന്മാരും, അപ്സരസ്സുമാരും ചുറ്റിപ്പറ്റി ശക്രൻ നിന്നെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
അസ്മാല്ലോകാദ്ദേവലോകം പാകശാസനശാസനാത്। മാരോഹ ത്വം മയാ സാര്ധം ലബ്ധാസ്ത്രഃ പുനരേഷ്യസി
വജ്രധാരിയായ പാകശാസനന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ദേവലോകത്തേക്ക് എന്നോടൊപ്പം നീ കയറൂ. ആയുധങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം നീ വീണ്ടും തിരികെ വരും.
മാതലേ ഗച്ഛ ശീഘ്രം ത്വമാരോഹസ്വ രഥോത്തമമ്। രാജസൂയാശ്വമേധാനാം ശതൈരപി സുദുര്ലഭമ്
മാതലി, നീ വേഗത്തിൽ പോവൂ, അത്യന്തം അപൂർവമായ ഈ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറൂ. രാജസൂയവും അശ്വമേധവും നൂറുകണക്കിന് നടത്തിയാലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണിത്.
പാര്ഥിവൈഃ സുമഹാഭാഗൈര്യജ്വഭിര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ। ദൈവതൈര്വാ ദുരാരോഹം ദാനവൈര്വാ രഥോത്തമമ്
ഭാഗ്യശാലികളായ രാജാക്കന്മാർക്കും, വലിയ യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്കും, ധാരാളം ദാനം ചെയ്യുന്നവർക്കും, ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും പോലും ഈ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറാൻ എളുപ്പമല്ല.
നാതപ്തതപസാ ശക്യ ഏഷ ദിവ്യോ മഹാരഥഃ। ദ്രഷ്ടും വാഽപ്യഥവാ സ്പ്രഷ്ടുമാരോഢും കുത ഏവ ച
കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവർക്കു ഈ ദിവ്യമായ മഹാരഥം കാണാനും സ്പർശിക്കാനും കയറാനും കഴിയില്ല.
ത്വയി മതിഷ്ഠിതേ സാധോ രഥസ്ഥേ സ്ഥിരവാജിനി। പശ്ചാദഹമഥാരോക്ഷ്യേ മുകൃതീ സത്പഥം യഥാ
മനസ്സിൽ ഉറച്ചവനേ, രഥത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിന്നാൽ, ഞാൻ പിന്നീടു നിന്റെ പിന്നാലെ കയറും, സത്പഥം അനുസരിച്ച്.
തസ്യതദ്വചനം ശ്രുത്വാ മാതലിഃ ശക്രസാരഥിഃ। ആരുരോഹ രഥം ശീഘ്രം ഹയാഞ്ജഗ്രാഹ രശ്മിഭിഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ശക്രന്റെ സാരഥിയായ മാതലി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, കുതിരകളുടെ കയർ പിടിച്ചു.
തതോഽര്ജുനോ ഹൃഷ്ടമനാ ഗങ്ഗായാമാപ്ലുതഃ ശുചിഃ। ജജാപ ജപ്യം കൌന്തേയോ വിധിവത്കുരുനന്ദനഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷപൂർവ്വം മനസ്സോടെ ഗംഗയിൽ കുളിച്ച് ശുദ്ധനായ കുന്തിപുതൻ അർജുനൻ, നിർബന്ധമായ ജപങ്ങൾ ആചാരപ്രകാരം ഉച്ചരിച്ചു.
തതഃ പിതൃന്യഥാന്യായം തര്പയിത്വാ യഥാവിധി। മന്ദരം ശൈലരാജം തമാപ്രഷ്ടുമുപചക്രമേ
ശേഷം, നിയമപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, അർജുനൻ ആ മഹാശൈലനായ മന്ദരപർവതത്തോട് വിടപറയാൻ തുടങ്ങി.
സാധൂനാം പുണ്യശീലാനാം മുനീനാം പുണ്യകര്മണാമ്। ത്വം സദാ സംശ്രയഃ ശൈല സ്വര്ഗമാര്ഗാഭികാങ്ക്ഷിണാമ്
നല്ലവരുടെയും, പുണ്യശീലികളുടെയും, പുണ്യകർമ്മം ചെയ്യുന്ന മുനിമാരുടെയും, സ്വർഗ്ഗമാർഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെയും ശരണം നീയാണു, പർവ്വതമേ.
ത്വത്പ്രസാദാത്സദാ ശൈല ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വിശഃ। സ്വര്ഗം പ്രാപ്താശ്ചരന്തി സ്മ ദേവൈഃ സഹ ഗതവ്യഥാഃ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ക്ഷത്രിയന്മാർക്കും വൈശ്യന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗം ലഭിച്ച് ദുഃഖമില്ലാതെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അദ്രിരാജ മഹാശൈല മുനിസംശ്രയ തീര്ഥവന്। ഗച്ഛാമ്യാമന്ത്രയിത്വാ ത്വാം സുഖമസ്മ്യുഷിതസ്ത്വയി
പർവ്വതരാജാ, മഹാശൈലമേ, മുനിമാരുടെ ശരണമേ, തീർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനേ, ഞാൻ നിന്നോട് വിടപറഞ്ഞ് പോകുന്നു; നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
തവ സാനൂനി കുഞ്ജാശ്ച നദ്യഃ പ്രസ്രവണാനി ച। തീര്ഥാനി ച സുപുണ്യാനി മയാ ദൃഷ്ടാന്യനേകശഃ
നിന്റെ മലനിരകളും കാടുകളും നദികളും ഉല്പാതികളും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള തീർത്ഥങ്ങളും ഞാൻ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
സുസുഗന്ധാശ്ച വൈര്യോഘാസ്ത്വച്ഛരീരവിനിഃസൃതാഃ। അമൃതാസ്വാദസൃശാഃ പീതാഃ പ്രസ്രവണോദകാഃ
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന സുഗന്ധമുള്ള വായുവും, അമൃതസ്വാദമുള്ള ഉല്പാതജലവും ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു.