വ്യതിക്രമം മേ ഭഗവന്ക്ഷന്തുമര്ഹസി ശംകര। ഭഗവന്ദര്ശനാകാങ്ക്ഷീ പ്രാപ്തോസ്മീമം മഹാഗിരിമ്
ഭഗവന്, ശങ്കരാ, എന്റെ തെറ്റുകള് നീ ക്ഷമിക്കണം; ഭഗവന്റെ ദര്ശനം ആഗ്രഹിച്ച് ഞാന് ഈ മഹാഗിരിയില് എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദയിതം തവ ദേവേശ താപസാലയമുത്തമമ്। പ്രസാദയേ ത്വാം ഭഗവന്സര്വലോകനമസ്കൃതമ്
ദേവേശാ, ഭഗവന്, നിന്റെ പ്രിയമായത് ഈ ഉത്തമമായ തപോവനം തന്നെയാണ്; എല്ലാ ലോകങ്ങളും വന്ദിക്കുന്ന ഭഗവനെ ഞാന് പ്രസാദിപ്പിക്കാന് പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നു.
കൃതോ മയാഽയമജ്ഞാനാദ്വിമര്ദോ യസ്ത്വയാ സഹ। ശരണം പ്രതിപന്നായ തത്ക്ഷമസ്വാദ്യ ശംകര
ഞാന് അജ്ഞാനത്തില് നിന്നാണ് നിന്നോടൊപ്പം ഈ സംഘര്ഷം നടത്തിയത്; ഇപ്പോള് ഞാന് ആശ്രയം തേടുന്നു, അതിനാല് ശങ്കരാ, ദയവായി ക്ഷമിക്കണം.
തമുവാച മഹാതേജാഃ പ്രഹസന്വൃഷഭധ്വജഃ। പ്രഗൃഹ്യ രുചിരം ബാഹും ക്ഷാന്തമിത്യേവ ഫല്ഗുനമ്
അപ്പോള് മഹാതേജസ്വിയായ വൃഷഭധ്വജന് പുഞ്ചിരിയോടെ ഫല്ഗുനനോട് പറഞ്ഞു; അവന്റെ മനോഹരമായ കൈ പിടിച്ച്, 'നിനക്ക് ക്ഷമിച്ചു' എന്നു പറഞ്ഞു.
പരിഷ്വജ്യ ച ബാഹുഭ്യാം പ്രീതാത്മാ ഭഗവാന്ഹരഃ। പുനഃ പാര്ഥം സാന്ത്വപൂര്വമുവാച വൃഷഭധ്വജഃ
ഭഗവാൻ ഹരൻ, ഹൃദയം സ്നേഹത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, ഇരുവശത്തും കൈകളാൽ അർജുനനെ അണുകെട്ടി, വീണ്ടും പാർത്ഥനോടു സാന്ത്വനപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു.
ഗങ്ഗാങ്ഗിതജടഃ ശര്വഃ പാര്ഥസ്യാമിതതേജസഃ। പ്രഗൃഹ്യ രുചിരം ബാഹും വൃത്തം താമ്രതലാങ്ഗുലിമ്
ഗംഗയെ ജടയിൽ ധരിക്കുന്ന ശർവൻ, അതിയായ തേജസ്സുള്ള പാർത്ഥന്റെ മനോഹരവും വൃത്തമായും താമ്രനഖങ്ങളുള്ളതുമായ കൈ പിടിച്ചു.
നരസ്ത്വം പൂര്വദേഹേ വൈ നാരായണസഹായവാന്। ബദര്യാം തപ്തവാനുഗ്രം തപോ വര്ഷായുതാന്ബഹൂന്
മുന്പത്തെ ജന്മത്തിൽ നീ നാരായണനോടൊപ്പം ഒരു മനുഷ്യനായി, ബദരിയിൽ അനേകം ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഠിനമായ തപസ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ത്വയി വാ പരമം തേജോ വിഷ്ണൌ വാ പുരുഷോത്തമേ। യുവാഭ്യാം പുരുഷാഗ്ര്യാഭ്യാം തേജസാ ധാര്യതേ ജഗത്
അത്യുന്നതമായ തേജസ് നിന്നിലോ, ഉത്തമപുരുഷനായ വിഷ്ണുവിലോ, ഇരുവരിലോ നിലകൊള്ളുന്നു; ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത് നിങ്ങളിരുവരുടെയും ശക്തിയാൽ തന്നെയാണ്.
ശക്രാഭിഷേകേ സുമഹദ്ധനുര്ജലദനിഃസ്വനമ്। പ്രഗൃഹ്യ ദാനവാഃ ശസ്താസ്ത്വയാ കൃഷ്ണേന ച പ്രഭോ
ഇന്ദ്രാഭിഷേകസമയത്ത്, നീ മേഘഗർജ്ജനപോലുള്ള മഹാബാണം കൈവശമാക്കി, കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ദാനവരെ സംഹരിച്ചു.
തദേതദേവ ഗാണ്ഡീവം തവ പാര്ഥ കരോചിതമ്। ഭായാമാസ്ഥായ തദ്ഗ്രസ്തം മയാ പുരുഷസത്തമ
അതിനാൽ, ഈ ഗാണ്ഡീവം നിനക്ക് പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചതാണ്, പാർത്ഥാ; ഭയാനകമായ രൂപം ധരിച്ച് ഞാൻ തന്നെ അതു ഒരിക്കൽ വഹിച്ചിരുന്നു.
തൂണൌ ചാപ്യക്ഷയൌ ഭൂയസ്തവ പാര്ഥ കരോചിതൌ। ഭവിഷ്യതി ശരീരം ച നീരുജം കുരുനന്ദന
പാർത്ഥാ, നിനക്ക് വീണ്ടും ക്ഷയമില്ലാത്ത അമ്പച്ചൂണ്ടകളും യോജിച്ചവയാണ്; കുരുവംശത്തിലെ സന്തോഷമേ, നിന്റെ ശരീരം വേദനയില്ലാതെ ഇരിക്കും.
പ്രീതിമാനസ്മി വൈ പാര്ഥ ഭവാന്സത്യപരാക്രമഃ। ഗൃഹാണ വരമസ്മത്തഃ കാങ്ക്ഷിതം യന്നരര്ഷഭ
പാർത്ഥാ, നീ സത്യപരാക്രമിയാണെന്ന് ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്; മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവാ, ഞാൻ നിന്നോട് ഇഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കൂ.
ന ത്വയാ സദൃശഃ കശ്ചിത്പുമാന്മര്ത്യേഷു ഭാരത। ദിവി വാ വര്തതേ ത്രം ത്വത്പ്രധാനമരിംദമ
ഭാരതാ, മനുഷ്യരിൽ ആരും നിനക്ക് തുല്യനല്ല; ദേവതകളിൽ പോലും നീ മുൻപന്തിയിലാണ്, ശത്രുനാശകാ.
വരം ദദാസി ചേന്മഹ്യം കാമം പ്രീത്യാ വൃഷധ്വജ। കാമയേ ദിവ്യാമസ്ത്രം തദ്ധോരം പാശുപതം പ്രഭോ
വൃഷധ്വജാ, സ്നേഹത്തോടെ നീ എനിക്കു വരം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, ഭയാനകവും ദിവ്യവുമായ പാശുപതാസ്ത്രം തന്നെയാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, പ്രഭോ.
യത്തദ്ബ്രഹ്മശിരോ നാമ രൌദ്രം ഭീമപരാക്രമമ്। യുഗാന്തേ ദാരുണേ പ്രാപ്തേ കൃത്സ്നം സംഹരതേ ജഗത്
ബ്രഹ്മശിരസ് എന്ന പേരു വിളിക്കുന്ന, ഭയങ്കരമായ ശക്തിയുള്ള, യുഗാന്തത്തിൽ ലോകം മുഴുവൻ സംഹരിക്കുന്ന ആ ആയുധം തന്നെയാണ്.
[കര്ണഭീഷ്മകൃപദ്രോണൈര്ഭവിതാ തു മഹാഹവഃ। ത്വത്പ്രസാദാന്മഹാദേവ ജയേയം താന്യഥാ യുധി ।।]
[കർണനും ഭീഷ്മനും കൃപനും ദ്രോണനും ചേർന്ന് മഹാസമരം ഉണ്ടാകും; മഹാദേവാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ അവരെ ജയിക്കട്ടെ.]
ജയേയം യേന സംഗ്രാമേ ദാനവാന്രാക്ഷസാംസ്തഥാ। രാജ്ഞശ്ചൈവ പിശാചാംശ്ച ഗന്ധര്വാനഥപന്നഗാന്
ആ ആയുധം കൊണ്ട് ഞാൻ ദാനവന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും രാജാക്കന്മാരെയും പിശാചുകളെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും പന്നഗന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാമാകട്ടെ.
യസ്മിഞ്ശൂലസഹസ്രാണി ഗദാശ്ചോഗ്രപ്രദര്ശനാഃ। ശരാശ്ചാശീവിഷാകാരാഃ സംഭവന്ത്യനുമന്ത്രിതാഃ
അതിനകത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് കുന്തങ്ങളും ഭയാനകമായ ഗദകളും, വിഷസർപ്പങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള അമ്പുകളും ആഹ്വാനിക്കുമ്പോൾ ഉദ്ഭവിക്കും.
യുധ്യേയം യേന ഭീഷ്മേണ ദ്രോണേന ച കൃപേണ ച। സൂതപുത്രേണ ച രണേ നിത്യം കടുകഭാഷിണാ
ആ ആയുധം കൊണ്ട് ഞാൻ ഭീഷ്മനെയും ദ്രോണനെയും കൃപനെയും എന്നും കഠിനമായി സംസാരിക്കുന്ന സൂതപുത്രനെയും യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാമാകട്ടെ.
ഏഷ മേ പ്രഥമഃ കാമോ ഭഗവന്ഭഗനേത്രഹന്। ത്വത്പ്രസാദാദ്വിനിര്ബൃത്തഃ സമര്ഥഃ സ്യാമഹം യഥാ ।। x ഭവ ഉവാച
ഭഗവൻ, ഭഗനെത്രഹ, ഇതാണ് എന്റെ പ്രധാനമായ ആഗ്രഹം: നിന്റെ കൃപയാൽ നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ അതിന് യോഗ്യനാകട്ടെ.
ദദാമി തേഽസ്ത്രം ദയിതമഹം പാശുപതം വിഭോ। സമര്ഥോ ധാരണേ മോക്ഷേ സംഹാരേഽപി ച പാണ്ഡവ
പാണ്ഡവാ, പ്രിയപ്പെട്ട പാശുപതാസ്ത്രം ഞാൻ നിനക്ക് നൽകുന്നു; നീ അതിനെ ധരിക്കാനും പ്രയോഗിക്കാനും പിൻവലിക്കാനും കഴിവുള്ളവനാണ്.
ന തദ്വേദ മഹേന്ദ്രോപി ന യമോ ന ച യക്ഷരാട്। വരുണോപ്യഥവാ വായുഃ കുതോ വേത്സ്യന്തി മാനവാഃ
മഹേന്ദ്രനും യമനും യക്ഷരാജാവും വരുണനും വായുവും പോലും അതറിയുന്നില്ല; മനുഷ്യർക്ക് അറിയാൻ എങ്ങനെയാകും?
ന ത്വയാ സഹസാ പാര്ഥ മോക്തവ്യം പുരുഷേ ക്വചിത്। ജഗദ്വിനിര്ദഹേത്സര്വമല്പതേജസി പാതിതമ്
പാർഥാ, നീ ഒരിക്കലും ഈ ആയുധം ആരുടെയെങ്കിലും മേൽ അപ്രത്യക്ഷമായി ഉപയോഗിക്കരുത്. അതു കുറഞ്ഞ ശക്തിയുള്ളവരെ തൊട്ടാൽ ലോകം തന്നെ നശിച്ചുപോകും.
അബധ്യോ നാമ നാസ്ത്യസ്യ ത്രൈലോക്യേ സചരാചരേ। മനസാ ചക്ഷുഷാ വാചാ ധനുഷാ ച നിപാത്യതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള ചലനശീലികളെയും അചലങ്ങളെയും ഈ ആയുധം പിടിച്ചിടാൻ കഴിയാത്തവൻ ആരുമില്ല. മനസുകൊണ്ടും കണ്ണുകൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും വില്ലുകൊണ്ടും അതിനെ കീഴടക്കാം.
തച്ഛ്രുത്വാ ത്വരിതഃ പാര്ഥഃ ശുചിര്ഭൂത്വാ സമാഹിതഃ। ഉപസംഗൃഹ്യ വിശ്വേശമധീഷ്വേത്യഥ സോഽബ്രവീത്
ഇത് കേട്ട_PARTA, വേഗത്തിൽ ശുദ്ധനും ഏകാഗ്രനും ആയി, സർവ്വലോകനാഥനോട് സമീപിച്ച്, 'എനിക്ക് പഠിപ്പിക്കണമേ' എന്നു പറഞ്ഞു.
തതസ്ത്വധ്യാപയാമാസ സരഹസ്യനിവര്തനമ്। തദസ്ത്രം പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠം മൂര്തിമന്തമിവാന്തകമ്
പിന്നീട് പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠനായ അവനോട് ആ മഹായുദ്ധായുധത്തിന്റെ രഹസ്യമായ പിൻവലിക്കൽ രീതി സഹിതം അദ്ധ്യാപനം നടത്തി; അതു ശരീരധാരിയായി മരണനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
ഉപതസ്ഥേ മഹാത്മാനം യഥാ ത്ര്യക്ഷമുമാപതിമ്। പ്രതിജഗ്രാഹ തച്ചാപി പ്രീതിമാനര്ജുനസ്തദാ
അവൻ മഹാത്മാവായ ഭഗവാന്റെ മുമ്പിൽ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ഉമാപതിയെ കാണുന്നതുപോലെ നിന്നു. അർജ്ജുനൻ സന്തോഷത്തോടും ആദരത്തോടും കൂടി അതു സ്വീകരിച്ചു.
തതശ്ചചാല പൃഥിവീ സപര്വതവനദ്രുമാ। സസാഗരവനോദ്ദേശാ സഗ്രാമനഗരാകരാ
അപ്പോൾ പർവതങ്ങളോടും കാടുകളോടും മരങ്ങളോടും കൂടിയ ഭൂമി, സമുദ്രങ്ങളും വനപ്രദേശങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും എല്ലാം കുലുങ്ങി.
ശങ്ഖദുന്ദുഭിഘോഷാശ്ച ഭേരീണാം ച സഹസ്രശഃ। തസ്മിനമുഹൂര്തേ സംപ്രാപ്തേ നിര്ഘാതശ്ച മഹാനഭൂത്
ശംഖങ്ങളും ദുന്ദുഭികളും ആയിരക്കണക്കിന് ഭേരികളും ആ സമയത്ത് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അതിനൊപ്പം വലിയ ഒരു ഇടിമുഴക്കം ഉണ്ടായി.
അഥാസ്ത്രം ജാജ്വലദ്ധോരം പാണ്ഡവസ്യാമിതൌജസഃ। മൂര്തിമദ്വിഷ്ഠിതം പാര്ശ്വേ ദദൃശുര്ദേവദാനവാഃ
പിന്നീട് പാണ്ഡവന്റെ അത്യന്തശക്തിയുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന ഭയാനകമായ ആയുധം, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കാണുന്ന വിധം, അവന്റെ അരികിൽ ദൃശ്യമായി.