സംപ്രായുധ്യദ്ധനുഷ്കോട്യാ കൌന്തേയഃ പരവീരഹാ। തദപ്യസ്യ ധനുര്ദിവ്യം ജഗ്രാഹ ഗിരിഗോചരഃ
ശത്രുക്കളുടെ വീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന കുന്തിപുത്രൻ വില്ലിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് യുദ്ധം നടത്തി; എങ്കിലും, മലയിൽ വസിക്കുന്നവൻ ദിവ്യമായ വില്ല് പിടിച്ചു.
തതോഽര്ജുനോ ഗ്രസ്തധനുഃ ഖങ്ഗപാണിരതിഷ്ഠത। യുദ്ധസ്യാന്തമഭീപ്സന്വൈ വേഗേനാഭിജഗാമ തമ്
അപ്പോൾ അർജുനൻ, വില്ല് പിടിക്കപ്പെട്ടതോടെ, കയ്യിൽ വാൾ എടുത്ത്, യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വേഗത്തിൽ അവന്റെ നേരെ ചാടിക്കയറി.
തസ്യ മൂര്ധ്നി ശിതം ഖങ്ഗമസക്തം പര്വതേഷ്വപി। മുമോയ ഭുജവീര്യേണ വിക്രമ്യ കുരുനന്ദനഃ
കുരുവംശത്തെ സന്താനനായ അർജുനൻ, തന്റെ കൈകളുടെ ശക്തി പ്രയോഗിച്ച്, അതിശക്തമായ വാൾ ശത്രുവിന്റെ തലയ്ക്ക് ഉരുട്ടി, ആ വാൾ പർവതങ്ങളിലും കുടുങ്ങുംവിധം കുത്തി.
തകസ്യ മൂര്ധാനമാസാദ്യ പഫാലാസിവരോ ഹി സഃ। തതോ വൃക്ഷൈഃ ശിലാഭിശ്ച യോധയാമാസ ഫല്ഗുനഃ
അവന്റെ തലയിൽ വാൾ തട്ടിയപ്പോൾ, ആ ഉത്തമവാൾ തകർന്നു; പിന്നെ ഫൽഗുനൻ മരങ്ങളും കല്ലുകളും എറിഞ്ഞ് യുദ്ധം നടത്തി.
തദാ വൃക്ഷാന്മഹാകായഃ പ്രത്യഗൃഹ്ണാദഥോ ശിലാഃ। കിരാതരൂപീ ഭഗവാംസ്തതഃ പാര്ഥോ മഹാബലഃ
അപ്പോൾ അതിശക്തനായ കിരാതൻ ദൈവീകരൂപത്തിൽ, പാർത്ഥൻ എറിഞ്ഞ മരങ്ങളും കല്ലുകളും പിടിച്ചു.
മുഷ്ടിഭിര്വജ്രസംസ്പര്ശൈര്ധൂമമുത്പാദയന്മുഖേ। പ്രജഹാര ദുരാധര്ഷേ കിരാതസമരൂപിണി
വജ്രംപോലുള്ള കയ്യൊപ്പുകൾകൊണ്ട്, വായിൽ നിന്നു പുക ഉയർത്തി, ജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള പാർത്ഥൻ കിരാതനെ യുദ്ധത്തിൽ അടിച്ചു.
തതഃ ശക്രാശനിസമൈര്മുഷ്ടിഭിര്ഭൃശദാരുണൈഃ। കിരാതരൂപീ ഭഗവാനര്ദയാമാസ ഫല്ഗുനമ്
അതിനുശേഷം ദൈവരൂപിയായ കിരാതൻ, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലുള്ള ശക്തമായ കയ്യൊപ്പുകൾകൊണ്ട് ഫൽഗുനനെ ദാരുണമായി തളർത്തി.
തതശ്ചടചടാശബ്ദഃ സുധോരഃ സമജായത। പാണ്ഡവസ്യ ച മുഷ്ടീനാം കിരാതസ് ച യുധ്യതഃ
അപ്പോൾ പാണ്ഡവനും കിരാതനും തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ അവരുടെ കയ്യൊപ്പുകളിൽ നിന്ന് അതിശബ്ദം ഉയർന്നു.
സുമുഹൂര്തം തയോര്യുദ്ധമഭവല്ലോമഹര്ഷണമ്। ഭുജപ്രഹാരസംയുക്തം വൃത്രവാസവയോരിവ
അവർക്കിടയിൽ ദീർഘകാലം ഭയാനകമായ, കൈകളുടെ പ്രഹാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, വൃത്രനും ഇന്ദ്രനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധംപോലെയുള്ള പോരാട്ടം നടന്നു.
മഹാരാജ തതോ ജിഷ്ണുഃ കിരാതമുരസാ ബലീ। പാണ്ഡവം ച വിചേഷ്ടന്തം കിരാതോപ്യഹനദ്ബലാത്
രാജാവേ, പിന്നെ ശക്തനായ ജിഷ്ണു തന്റെ നെഞ്ച് കൊണ്ട് കിരാതനെ അടിച്ചു; അതുപോലെ കിരാതനും പാണ്ഡവനെ ശക്തിയായി അടിച്ചു.
തയോര്ഭുജവിനിഷ്പേഷാത്സംധര്ഷേണോരസോസ്തഥാ। സമജായത ഗാത്രേഷു പാവകോഽങ്ഗാരധൂമവാന്
അവരുടെ കൈകളുടെ കൂട്ടിയിടിയും നെഞ്ച് കൂട്ടിയിടിയും മൂലം അവരുടെ ശരീരത്തിൽ ചാരവും പുകയും ഉള്ള അഗ്നി തെളിഞ്ഞു.
തത ഏനം മഹാദേവഃ പീഡ്യ ഗാത്രൈഃ സുപീഡിതമ്। തേജസാ വ്ക്രമദ്രോഷാച്ചേതസ്തസ്യ വിമോഹയന്
അപ്പോൾ മഹാദേവൻ തന്റെ ശരീരത്താൽ അവനെ ശക്തിയായി അമർത്തി; തന്റെ തേജസ്സും ശക്തിയും കോപവും കൊണ്ട് അവന്റെ മനസ്സ് മയക്കിച്ചു.
തതോഽഭിപീഡിതൈര്ഗാത്രൈഃ പിണ്ഡീകൃത ഇവാബഭൌ। ഫല്ഗുനോ ഗാത്രസംരുദ്ധോ ദേവദേവേന ഭാരത
അങ്ങനെ അവന്റെ അവയവങ്ങൾ അമർത്തി ഒറ്റയാക്കി, ഫൽഗുനൻ ദേവദേവൻ തന്റെ ശരീരം പിടിച്ചിരുത്തിയതുകൊണ്ട് ഒതുങ്ങിയവനായി തോന്നി.
നിരുച്ഛ്വാസോഽഭവച്ചൈവ സന്നിരുദ്ധോ മഹാമനാഃ। തതഃ പപാത സംമൂഢസ്തതഃ പ്രീതോഽഭവദ്ഭവഃ
ശക്തിയോടെ പിടിച്ചിരുത്തപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, മഹാത്മാവായ അവൻ ശ്വാസം മുട്ടി; പിന്നെ അവൻ ബോധംകെട്ട് വീണു, അതിനാൽ ഭവൻ സന്തോഷിച്ചു.
സ മുഹൂര്തം തഥാ ഭൂത്വാ സചേതാഃ പുനരുത്ഥിതഃ। രുധിരേണാപ്ലുതാങ്ഗസ്തു പാണ്ഡവോ ഭൃശദുഃഖിതഃ
അങ്ങനെ കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ ബോധം തിരിച്ചെത്തി വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു; പാണ്ഡവന്റെ ശരീരം രക്തത്തിൽ കുളിച്ചിരുന്നതും അതിശയപൂർവം വേദനയിലുമായിരുന്നു.
ശരണ്യം ശരണം ഗത്വാ ഭഗവന്തം പിനാകിനമ്। മൃന്മയം സ്ണ്ഡിലം കൃത്വാമാല്യേനാപൂജയദ്ഭവമ്
ആശ്രയം തേടി, അവൻ പിനാകം ധരിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു; മണ്ണുകൊണ്ട് ഒരു പീഠം ഉണ്ടാക്കി, പൂമാലയിട്ട് ഭവനെ ആരാധിച്ചു.
തച്ച മാല്യം തദാ പാര്ഥഃ കിരാതശിരസി സ്ഥിതമ്। അപശ്യത്പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠോ ഹര്ഷേണ പ്രകൃതിം ഗതഃ
അപ്പോള് അര്ജുനന് കിരാതന്റെ തലയില് മാല കിടക്കുന്നത് കണ്ടു; പാണ്ഡവന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായ അവന് അതിനാല് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ സ്വാഭാവികാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങി.
പപാത പാദയോസ്തസ്യ തതഃ പ്രീതോഽഭവദ്ഭവഃ। [ഉവാച ചൈനം വചസാ മേഘഗമ്ഭീരഗീര്ഹസഃ। ജാതവിസ്മയമാലോക്യ തതഃ ക്ഷീണാങ്ഗസംഹതിമ്
അതിനുശേഷം ആ മാല അവന്റെ കാലടിയില് വീണു; ഭവന് അതിനാല് സന്തോഷിച്ചു. അര്ജുനന് അത്ഭുതത്തോടെയും ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തോടെയും നിന്നത് കണ്ട മഹാദേവന് ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെയുള്ള ശബ്ദത്തില് അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഭോഭോ ഫല്ഗുന തുഷ്ടോസ്മി കര്മണാഽപ്രതിമേന തേ। ശൌര്യേണാനേന ധൃത്യാ ച ക്ഷത്രിയോ നാസ്തി തേ സമഃ
ഫല്ഗുനാ, നിന്റെ അതുല്യമായ പ്രവൃത്തിയിലും ധൈര്യത്തിലും ധൃതിയിലും ഒരാളും നിന്നോട് തുല്യനല്ല; ഇതുകൊണ്ട് ഞാന് നിന്നില് അതിയായ സന്തോഷമുണ്ട്.
സമം തേജശ്ച വീര്യം ച മമാദ്യ തവ ചാനഘ। പ്രീതസ്തേഽഹം മഹാബാഹോ പശ്യ മാം ഭരതര്ഷഭ
പാപരഹിതനായവാ, ഇന്ന് നിന്റെ തേജസ്സും വീര്യവും എന്റെതിനെപ്പോലെയാണ്. മഹാബാഹുവായ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഞാന് നിന്നില് സന്തോഷിക്കുന്നു; എന്നെ കാണുക.
ദദാമി തേ വിശാലാക്ഷ ചക്ഷുഃ പൂര്വം മുനിര്ഭവാന്। വിജേഷ്യസി രണേ ശത്രൂനപി സര്വാന്ദിവൌകസഃ
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവാ, മുന്പ് ഒരു മഹർഷിക്കു ലഭിച്ച ദിവ്യദൃഷ്ടി ഞാന് നിന്നൊന്ന് നല്കുന്നു; നീ യുദ്ധത്തില് ദേവന്മാരെയുപരി എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും ജയിക്കും.
[പ്രീത്യാ ച തേഽഹം ദാസ്യാമി യദസ്ത്രമനിവാരിതമ്। ത്വം ഹി ശക്തോ മദീയം തദസ്ത്രം ധാരയിതും ക്ഷണാത് ।।]
നിന്റെ ഭക്തിയാല് ഞാന് നിന്നൊന്ന് ഒരു അതിജയിക്കാനാവാത്ത അസ്ത്രം നല്കുന്നു; എന്റെ അസ്ത്രം ഒരു നിമിഷം പോലും സഹിക്കാൻ നീ യോഗ്യനാണ്.
തതോ ദേവം മഹാദേവം ഗിരിശം ശൂനപാണിനമ്। ദദര്ശ ഫല്ഗുനസ്തത്ര സഹ ദേവ്യാ മഹാദ്യുതിമ്
അതിനുശേഷം ഫല്ഗുനന് അവിടെ ദേവിയോടൊപ്പം മഹത്തായ പ്രകാശത്തോടെ തേജസ്സോടെ നില്ക്കുന്ന ഗിരിശനായ മഹാദേവനെയും, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവനെയും കണ്ടു.
സ ജാനുഭ്യാം മഹീം ഗത്വാ ശിരസാ പ്രണിപത്യ ച। പ്രസാദയാമാസ ഹരം പാര്ഥഃ പരപുരംജയഃ
അര്ജുനന് മണ്ണില് മുട്ടുകുത്തി തലവാഴ്ത്തി ഹരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചു; ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിച്ച പാര്ത്ഥന് അങ്ങിനെ ദേവനോട് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു.
കപര്ദിന്സര്വഭൂതേശ ഭഗനേത്രനിപാതന। [ദേവദേവ മഹാദേവ നീലഗ്രീവ ജടാധര
കപര്ദിനേ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഇശ്വരനേ, ഭാഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ചവാ, ദേവദേവാ, മഹാദേവാ, നീലകണ്ഠാ, ജടാധരാ,
കാരണാനാം ച പരമം ജാനേ ത്വാം ത്ര്യമ്ബകം വിഭുമ്। ദേവാനാം ച ഗതിം ദേവം ത്വത്പ്രസൂതമിദം ജഗത്
കാരണങ്ങളിലൊക്കെയും പരമമായവനായി, ത്രയംബകനായി, സകലദേവന്മാരുടെയും ലക്ഷ്യമായവനായി, ഈ ലോകം നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിലൂടെ ഉല്പന്നമായതാണെന്ന് ഞാന് അറിയുന്നു.
അജേയസ്ത്വം ത്രിഭിര്ലോകൈഃ സദേവാസുരമാനുഷൈഃ। ശിവായ വിഷ്ണുരൂപായ വിഷ്ണവേ ശിവരൂപിണേ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉള്പ്പെടുന്ന മൂന്നു ലോകങ്ങള്ക്കിടയില് നിന്നെ ജയിക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപമായ ശിവനേയും ശിവയുടെ രൂപമായ വിഷ്ണുവിനെയും ഞാന് വന്ദിക്കുന്നു.
ദക്ഷിയജ്ഞവിനാശായ ഹരിരൂപായ തേ നമഃ। ലലാടാക്ഷായ ശര്വായ മീഢുഷേ ശൂലപാണയേ
ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചവാ, ഹരിയുടെ രൂപം ധരിച്ചവാ, ലളാടത്തില് കണ്ണുള്ളവാ, ശര്വനേ, ദയാനിധിയായവാ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവാ, നിന്നെ ഞാന് വന്ദിക്കുന്നു.
പിനാകഗോപ്ത്രേ സൂര്യായ മങ്ഗല്യായ ച വേധസേ। പ്രസാദയേ ത്വാം ഭഗവന്സര്വഭൂതമഹേശ്വര
പിനാകം സംരക്ഷിക്കുന്നവാ, സൂര്യനേ, മംഗളമായവാ, സൃഷ്ടാവേ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മഹേശ്വരനേ, ഭഗവന്, നിന്നെ ഞാന് പ്രസാദിപ്പിക്കാന് പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നു.
ഗണേശം ജഗതഃ ശമ്ഭും ലോകകാരണകാരണമ്। പ്രധാനപുരുഷാതീതം പരം സൂക്ഷ്മതരം ഹരമ്
ഗണേശനേ, ലോകത്തിന്റെ ശംഭുവേ, ലോകത്തിന്റെ കാരണത്തിലും കാരണമായവനേ, പ്രധാനപുരുഷനെയും അതീതനായ പരമാത്മാവേ, അതിശയ സൂക്ഷ്മനായ ഹരനേ, നിന്നെ ഞാന് വന്ദിക്കുന്നു.