തതോ നാദൃശ്യത തദാ സൌഭം കുരുകുലോദ്വഹ। അന്തര്ഹിതം മായയാഽഭൂത്തതോഽഹം വിസ്മിതോഽഭവമ്
കുരുവംശത്തെ മഹാനേ, അപ്പോൾ സൗഭം കാണാനില്ലാതായി; മായയാൽ അത് മറഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ അതിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അഥ ദാനവസങ്ഘാസ്തേ വികൃതാനനമൂര്ധജാഃ। ഉദക്രോശന്മഹാരാജ ധിഷ്ഠിതേ മയി ഭാരത
മഹാരാജാവേ, അപ്പോൾ മുഖവും മുടിയും ഭയാനകമായി മാറിയ ദാനവരുടെ കൂട്ടം ഞാൻ ഉറച്ചുനിന്നപ്പോൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
തതോഽസ്ത്രം ശബ്ദസാഹം വൈ ത്വരമാണോ മഹാരണേ। അയോജയം തദ്വധായ തതഃ ശബ്ദ ഉപാരമത്
അതിനുശേഷം മഹാസമരത്തിൽ വേഗത്തിൽ ഞാൻ ശബ്ദായുധം ഉപയോഗിച്ചു, അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ. അങ്ങനെ ശബ്ദം നിലച്ചു.
ഹതാസ്തേ ദാനവാഃ സര്വേ യൈഃ സ ശബ്ദ ഉദീരിതഃ। ശരൈരാദിത്യസംകശൈര്ജ്വലിതൈഃ ശബ്ദസാധനൈഃ
ആ ശബ്ദം ഉയർത്തിയ എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും ശബ്ദശക്തിയുള്ള, സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഞാൻ സംഹരിച്ചു.
തസ്മിന്നുപരതേ ശബ്ദേ പുനരേവാന്യതോഽഭവത്। ശബ്ദോഽപരോ മഹാരാജ തത്രാപി പ്രാഹരം ശരൈഃ
അവിടെ ശബ്ദം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാജാവേ, മറ്റൊരു ദിശയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒരു വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു. അവിടെയും ഞാൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു.
ഏവം ദശ ദിശഃ സര്വാസ്തിര്യഗൂര്ധ്വം ച ഭാരത। നാദയാമാസുരസുരാസ്തേ ചാപി നിഹതാ മയാ
ഇങ്ങനെ, ഭാരതാ, പത്ത് ദിശകളിലും, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും, മുകളിലും അസുരന്മാരും ദേവന്മാരും മുഴങ്ങിപ്പോയി. അവരെയും ഞാൻ സംഹരിച്ചു.
തതഃ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷം ഗത്വാ പുനരേവ വ്യദൃശ്യത। സൌഭം കാമഗമം വീര മോഹയന്മമ ചക്ഷുഷീ
അതിനുശേഷം ഞാൻ പ്രാച്യജ്യോതിഷം ചെന്നപ്പോൾ, വീണ്ടും സ്വേച്ഛയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന സൗഭവിമാനം എന്റെ കാഴ്ചയെ കുഴപ്പപ്പെടുത്തി ഞാൻ കണ്ടു.
തതോ ലോകാന്തകരണോ ദാനവോ ദാരുണാകൃതിഃ। ശിലാവര്ഷേണ മഹതാ സഹസാ മാം സമാവൃണോത്
അപ്പോൾ ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള, ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള ഒരു ദാനവൻ വൻകിട കല്ല് മഴയാൽ എന്നെ പെട്ടെന്ന് മൂടി.
സോഹം പര്വതവര്ഷേണ വധ്യമാനഃ സമന്തതഃ। വല്മീക ഇവ രാജേന്ദ്ര പര്വതോപചിതോഽഭവമ്
രാജാവേ, ആ കുന്നുപോലുള്ള കല്ല് മഴയിൽ എല്ലാടും നിന്ന് ഞാൻ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പർവ്വതങ്ങൾ കെട്ടിയ ഒരു പുല്ല് കൂമ്പാരത്തെപ്പോലെ ഞാൻ ആയിപ്പോയി.
തതോഽഹം പര്വതചിതഃ സഹയഃ സഹസാരഥിഃ। അപ്രഖ്യാതിമിയാം രാജന്സധ്വജഃ പര്വതൈശ്ചിതഃ
അപ്പോൾ, പർവ്വതങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട്, കൂട്ടുകാരോടും രഥസാരഥിയോടും കൂടി, പതാകയുമായി ഞാൻ പർവ്വതങ്ങൾക്കടയിൽ ആരും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതോ വൃഷ്ണിപ്രവീരാ യേ മമാസന്സൈനികാസ്തദാ। തേ ഭയര്താ ദിശഃ സര്വേ സഹസാ വിപ്രദുദ്രുവുഃ
അപ്പോൾ എന്റെ സൈന്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വൃഷ്ണിവീരന്മാർ ഭയത്താൽ പെട്ടെന്ന് എല്ലാദിശകളിലേക്കും ഓടി മറഞ്ഞു.
തതോ ഹാഹാകൃതമഭൂത്സര്വം കില വിശാംപതേ। ദ്യൌശ്ച ഭൂമിശ്ച ഖം ചൈവാദൃശ്യമാനേ തഥാ മയി
അപ്പോൾ, മനുഷ്യരിലെ പ്രഭുവേ, എല്ലായിടത്തും 'ഹാ! ഹാ!' എന്ന വിലാപം മുഴങ്ങി. എന്നെ കാരണം ആകാശവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും കാണാനാവാതെ പോയി.
തതോ വിഷണ്ണമനസോ മമ രാജന്സുഹൃജ്ജനാഃ। രുരുദുശ്ചുക്രുശുശ്ചൈവ ദുഃഖശോകസമന്വിതാഃ
അപ്പോൾ, രാജാവേ, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ വിഷാദഭരിതരായി, ദുഃഖവും ശോകവും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു.
ദ്വിഷതാം ച പ്രഹര്ഷോഽഭൂദാര്തിശ്ച സുഹൃദാമപി। ഏവം വിജിതവാന്വീര പശ്ചാദശ്രൌഷമച്യുത
ശത്രുക്കൾക്കു സന്തോഷവും സുഹൃത്തുക്കൾക്കു ദു:ഖവും ഉണ്ടായി. ഇങ്ങനെ വിജയിച്ച ശേഷം, അച്യുതാ, ഞാൻ പിന്നീട് കേട്ടു.
തതോഽഹമിന്ദ്രദയിതം സര്വപാഷാണഭേദനമ്। വജ്രമുദ്യമ്യ താന്സര്വാന്പര്വതാന്സമശാതയമ്
അതിനുശേഷം, എല്ലാ പാറകളും തകർക്കുന്ന, ഇന്ദ്രന് പ്രിയമായ വജ്രായുധം ഉയർത്തി, ആ പർവ്വതങ്ങളെ ഞാൻ തകർത്തു.
തതഃ പര്വതഭാരാര്താ മന്ദപ്രാണവിചേഷ്ടിതാഃ। ഹയാ മമ മഹാരാജ വേപമാനാ ഇവാഭവന്
അപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, പർവ്വതഭാരം കൊണ്ട് തളർന്നു, ശ്വാസം മന്ദമായ എന്റെ കുതിരകൾ ഭയത്താൽ വിറയുന്നവരെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
മേഘജാല ഇവാകാശേ വിദാര്യാഭ്യുദിതം രവിമ്। ദൃഷ്ട്വാ മാം ബാന്ധവാഃ സര്വേ ഹര്ഷമാഹാരയന്പുനഃ
ആകാശത്തിലെ മേഘക്കൂട്ടം ചിരുദിനം ചിതറുമ്പോൾ സൂര്യൻ തെളിയുന്നതുപോലെ, എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ബന്ധുക്കൾ വീണ്ടും സന്തോഷിച്ചു.
തതഃ പര്വതഭാരാര്താന്മന്ദപ്രാണവിചേഷ്ടിതാന്। ഹയാന്സംദൃശ്യ മാം സൂതഃ പ്രാഹ താത്കാലികം വചഃ
അപ്പോൾ, പർവ്വതഭാരം കൊണ്ട് തളർന്നു, മന്ദമായി ചലിക്കുന്ന കുതിരകളെ കണ്ടു, എന്റെ രഥസാരഥി അപ്പോൾ സമയോചിതമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു.
സാധു സംപശ്യ വാര്ഷ്ണേയ സാല്വം സൌഭപതിം സ്ഥിതമ്। അലം കൃഷ്ണാവമന്യൈനം സാധു യത്നം സമാചര
'നന്നായി ചെയ്തു! വൃഷ്ണിയേ, നോക്കൂ, സൗഭപതി സാൽവൻ അവിടെ നില്ക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, അവനെ അലസമായി കാണരുത്. ഉത്സാഹത്തോടെ ശ്രമിക്കണം!'
മാര്ദവം സഖിതാം ചൈവ സാല്വാദദ്യ വ്യപാഹര। ജഹി സാല്വം മഹാബാഹോ മൈനം ജീവയ കേശവ
'ഇന്ന് സാൽവനോടുള്ള സൗമ്യതയും സൗഹൃദവും ഉപേക്ഷിക്കണം. മഹാബാഹുവേ, സാൽവനെ സംഹരിക്കണം! കേശവാ, അവനെ ജീവനോടെ വിടരുത്!'
സര്വൈഃ പരാക്രമൈര്വീര വധ്യഃ ശത്രുരമിത്രഹന്। ന ശത്രുരവമന്തവ്യോ ദുര്ബലോഽപി ബലീയസാ। യോപിസ്യാത്പീഠഗഃ കശ്ചിത്കിം പുനഃ സമരേ സ്ഥിതഃ
സഹോദരാ, നീ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കണം. നീ ശക്തനായിരിക്കുമ്പോഴും, എത്രയും ദുർബലനായ ശത്രുവിനെയും അവഗണിക്കരുത്. കാരണം, ചെറുതായി തോന്നുന്നവരും യുദ്ധഭൂമിയിൽ വലിയ ഭീഷണിയായി മാറാം.
സ ത്വം പുരുഷശാര്ദൂല സര്വയത്നൈരിമം പ്രഭോ। ജഹി വൃഷ്ണികുലശ്രേഷ്ഠ മാ ത്വാം കാലോഽത്യഗാത്പുനഃ
അതുകൊണ്ട്, പുരുഷസിംഹനേ, നീ എല്ലാ ശ്രമവും ചെലവഴിക്കണം. വൃഷ്ണികുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭുവേ, ഈ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കൂ. സമയം വീണ്ടും നിന്നെ മറികടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്.
ജിതവാഞ്ജാമദഗ്ന്യം യഃ കോടിവര്ഷഗണാന്ബഹൂന്। സ ഏഷ നാന്യൈര്വധ്യോ ഹി ത്വാമൃതേ നാസ്തി കശ്ചന
ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രനെയും അനേകം വർഷങ്ങളായി അനവധി സൈന്യങ്ങളെയും ജയിച്ചവനാണ് ഇദ്ദേഹം. നിന്നെ കൂടാതെ ഇദ്ദേഹത്തെ ആരും സംഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നൈഷ മാര്ദവസാധ്യോ വൈ മതോ നാപി സഖാ തവ। യേന ത്വം യോധിതോ വീര ദ്വാരകാ ചാവമര്ദിതാ
ഇവനെ സൗമ്യതയാൽ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല, ഇദ്ദേഹം നിന്റെ സുഹൃത്തുമല്ല. വീരനേ, നീയുമായി യുദ്ധം ചെയ്തവനും, ദ്വാരകയെ അപമാനിച്ചവനുമാണ് ഇദ്ദേഹം.
ഏവമാദി തു കൌന്തേയ ശ്രുത്വാഽഹം സാരഥേര്വചഃ। തത്വമേതദിതി ജ്ഞാത്വാ യുദ്ധേ മതിമധാരയമ്
കൗന്തേയാ, സാരഥിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ, അവയുടെ സത്യത്വം മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ യുദ്ധത്തിനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
വധായ സാല്വരാജസ്യ സൌഭസ്യ ച നിപാതനേ। ദാരുകം ചാബ്രുവം വീര മുഹൂര്തം സ്ഥീയതാമിതി
സാൽവരാജാവിനെയും സൗഭ നഗരത്തെയും നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ദാരുക്കനോട്, 'വീരാ, ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
തതോഽപ്രതിഹതം ദിവ്യമഭോദ്യമതിവീര്യവത്। ആഗ്നേയമസ്ത്രം ദയിതം സര്വസാഹം മഹാപ്രഭമ്। യോജയം തത്രധനുഷാ ദാനവാന്തകരം രണേ
അതിനുശേഷം, ഞാൻ അതിവൈര്യത്തോടെ, ദൈവികവും അതിമഹത്തായും ദാനവരെ സംഹരിക്കുന്ന അഗ്നിയസ്ത്രം എന്റെ വില്ലിൽ ഘടിപ്പിച്ചു.
യക്ഷാണാം രാക്ഷസാനാം ച ദാനവാനാം ച സംയുഗേ। രാജ്ഞാം ച പ്രതിലോമാനാം ഭസ്മാന്തകരണം മഹത്
യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും ശത്രുവായ രാജാക്കന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ ഈ അസ്ത്രം ചിതലാക്കി നശിപ്പിക്കുന്നു.
ക്ഷുരാന്തമമലം ചക്രം കാലാന്തകയമോപമമ്। അനുമന്ത്ര്യാഹമതുലം ദ്വിഷതാം വിനിബര്ഹണമ്
ശുദ്ധവും മൂർച്ചയുള്ളതുമായ, കാലാന്ത്യത്തെപ്പോലെയുള്ള, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന അതുല്യമായ ചക്രം ഞാൻ ആഹ്വാനിച്ചു.
ജഹി സൌഭം സ്വവീര്യേണ യേ ചാത്ര രിപവോ മമ। ഇത്യുക്ത്വാ ഭുജവീര്യേണ തസ്മൈ പ്രാഹിണവം രുഷാ
'നിന്റെ ശക്തിയാൽ സൗഭയെയും എന്റെ ശത്രുക്കളെയും സംഹരിക്കൂ,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഞാൻ എന്റെ ഭുജശക്തിയാൽ അതിനെ കോപത്തോടെ അയച്ചു.