സമതീത്യ ബഹൂന്ദേശാന്ഗിരീംശ്ച ബഹുപാദപാന്। സരാംസി സരിതശ്ചൈവ മാര്തികാവതമാസദമ്
പല ദേശങ്ങളും, മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ over കുന്നുകളും, തടാകങ്ങളും നദികളും കടന്ന് ഞാൻ മാർതികാവതിയിലെത്തി.
തത്രാശ്രൌഷം നരവ്യാഘ്ര സാല്വം സാഗരമന്തികാത്। പ്രയാന്തം സൌഭമാസ്ഥായ തമഹം പൃഷ്ഠതോഽന്വഗാമ്
മനുഷ്യസിംഹമേ, അവിടെ ഞാൻ കേട്ടു: ശാൽവൻ സൗഭനഗരത്തിൽ കയറി സമുദ്രത്തരികിൽ പോകുന്നു എന്ന്; ഞാൻ അവനെ പിന്നിൽ നിന്ന് പിന്തുടർന്നു.
ദൃഷ്ടവാനസ്മി രാജേന്ദ്ര സാല്വരാജമഥാന്തികേ।' തതഃ സാഗരമാസാദ്യ കുക്ഷൌ തസ്യ മഹോര്മിണഃ। സമുദ്രനാഭ്യാം സാല്വോഽഭൂത്സൌഭമാസ്ഥായ ശത്രുഹന്
രാജാധിരാജനേ, ഞാൻ ശാൽവരാജാവിനെ അടുത്ത് കണ്ടു; പിന്നെ, വലിയ തിരകളുള്ള സമുദ്രത്തിൻ്റെ നടുവിൽ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന ശാൽവൻ സൗഭനഗരത്തിൽ കയറി.
സ മാമാലോക്യ സഹസാ സേനാം സ്വാം പ്രാഹിണോന്മൃധേ। മദ്ബാഹുനാ ച സേനായാം ശിഷ്ടായാം കിംചിദേവ ച
അവൻ എന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ സൈന്യത്തെ യുദ്ധത്തിന് അയച്ചു; എന്റെ കൈകളാൽ അവന്റെ സൈന്യത്തിൽ കുറച്ചുപേർ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
സ സമാലോക്യ സഹസാ സ്മയന്നിവ യുധിഷ്ഠിര। ആഹ്വയാമാസ ദുഷ്ടാത്മാ യുദ്ധായൈവ മുഹുര്മുഹുഃ
യുദ്ധിഷ്ഠിരാ, എന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ, ദുഷ്ടഹൃദയനായ അവൻ, പുഞ്ചിരിയോടെ, വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ യുദ്ധത്തിന് ആഹ്വാനിച്ചു.
തസ്യ ശാര്ങ്ഗവിനിര്മുക്തൈര്ബഹുഭിര്മര്മഭേദിഭിഃ। പുരം നാസാദ്യത ശരൈസ്തതോ മാം രോഷ ആവിശത്
ശാരംഗം വെടിഞ്ഞ അനേകം അമ്പുകൾ അവന്റെ നഗരം തൊടാൻ കഴിയാതെ, എന്റെ ശരീരത്തിലെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ തുളച്ച്, എന്നിൽ കോപം ഉയർന്നു.
സ ചാപി പാപപ്രകൃതിര്ദൈതേയാപശദോ നൃപ। മയ്യവര്ഷത ദുര്ധര്ഷഃ ശരധാരാഃ സഹസ്രശഃ
പാപസ്വഭാവമുള്ള, ദൈത്യവംശത്തിൽ പെട്ട രാജാവേ, അവൻ എനിക്ക് ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ പ്രഹരിച്ചു.
സൈനികാന്മമ സൂതം ച ഹയാംശ്ച സ സമാകിരത്। അചിന്തയന്തസ്തു ശരാന്വയം യുധ്യാമ ഭാരത
അവൻ എന്റെ സൈന്യത്തെയും രഥസാരഥിയെയും കുതിരകളെയും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് മൂടി; എങ്കിലും, ആ അമ്പുകൾ പരിഗണിക്കാതിരിച്ച് ഞങ്ങൾ യുദ്ധം തുടർന്നു, ഭാരതവംശജാ.
തതഃ ശതസഹസ്രാണി ശരാണാം നതപര്വണാമ്। ചിക്ഷിപുഃ സമരേ വീരാ മയി സാല്വപദാനുഗാഃ
അപ്പോൾ, കുന്തിയുടെ മകനേ, സാൽവന്റെ അനുയായികളായ വീരന്മാർ സമരത്തിൽ എന്നെ ലക്ഷ്യംവെച്ച് ലക്ഷക്കണക്കിന് വളഞ്ഞ അറ്റമുള്ള അമ്പുകൾ എറിയുകയായിരുന്നു.
തേ ഹയാംശ്ച രഥം ചൈവ ധ്വജം ദാരുകമേവ ച। ഛാദയാമാസുരസുരാസ്തൈര്ബാണൈര്മര്മഭേദിഭിഃ
അവരുടെ ആ അമ്പുകൾ കുതിരകളെയും രഥത്തെയും പതാകയെയും ദാരുകനെയും എന്റെ ശരീരത്തെയും തുളച്ച്, പൂർണ്ണമായും മൂടി മറച്ചു.
ന ഹയാ ന രഥോ വീര ന ധ്വജോ ന ച ദാരുകഃ। അദൃശ്യന്ത ശരൈശ്ഛന്നാസ്തഥാഽഹം സൈനികാശ്ച മേ
അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഞാനും എന്റെ കുതിരകളും രഥവും പതാകയും ദാരുകനും എന്റെ സൈനികരും ഒന്ന് കാണാനാവാത്ത വിധം മുഴുവൻ മൂടപ്പെട്ടു.
തതോഽഹമപി കൌന്തേയ ശരാണാമയുതാന്ബഹൂന്। ആമന്ത്രിതാനാം ധനുഷാ ദിവ്യേന വിധിനാഽക്ഷിപമ്
അതിനുശേഷം, കുന്തിയുടെ മകനേ, ഞാൻ ദിവ്യമായ വില്ലുപയോഗിച്ച് ശരിയായ രീതിയിൽ അനേകം ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ എറിഞ്ഞു.
ന തത്രവിഷയസ്ത്വാസീന്മമ സൈന്യസ്യ ഭാരത। ഖേ വിഷക്തം ഹി തത്സൌഭം ക്രോശമാത്ര ഇവാഭവത്
അവിടെയൊരു ഇടം പോലും എന്റെ സൈന്യത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഭാരതാ; ആ സൗഭം ആകാശത്ത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വിളി ദൂരം മാത്രമായിരുന്നു.
തതസ്തേ പ്രേക്ഷകാഃ സര്വേ ദേവാ വൈ ദിവമാസ്ഥിതാഃ। ഹര്ഷയാമാസുരുച്ചൈര്മാം സിംഹനാദതലസ്വനൈഃ
അപ്പോൾ സ്വർഗത്തിൽ നിന്നു നോക്കിയിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ സിംഹഘോഷവും മൃദംഗധ്വനിയും ഉണ്ടാക്കി എന്നെ ആവേശത്തോടെ അഭിനന്ദിച്ചു.
മത്കാര്മുകവിനിര്മുക്താ ദാനവാനാം മഹാരണേ। അങ്ഗേഷു രുധിരാക്താസ്തേ വിവിശുഃ ശലഭാ ഇവ
എന്റെ വില്ലിൽ നിന്ന് വിട്ടുവന്ന അമ്പുകൾ ആ മഹാസമരത്തിൽ ദാനവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ കയറി, രക്തത്തിൽ തളിഞ്ഞു, പുഴുക്കളെപ്പോലെ അവരിൽ കയറി.
തതോ ഹലഹലാശബ്ദഃ സൌഭമധ്യേ വ്യവര്ധത। വധ്യതാം വിശിഖൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ പതതാം ച മഹാര്ണവേ
അതിനുശേഷം, സൗഭത്തിനുള്ളിൽ വലിയ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം ഉയർന്നു; മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വധിക്കപ്പെടുന്നവർ മഹാസമുദ്രത്തിലേക്ക് വീണു.
തേ നികൃത്തഭുജസ്കന്ധാഃ കബന്ധാകൃതിദര്ശനാഃ। നദന്തോ ഭൈരവാന്നാദാന്നിപതന്തി സ്മ ദാനവാഃ। പതിതാസ്തേഽപി ഭക്ഷ്യന്തേ സമുദ്രാംഭോനിവാസിഭിഃ
അവിടെ ഭുജങ്ങളും തോളുകളും മുറിക്കപ്പെട്ട് തലരഹിതമായ ദേഹങ്ങളായി ഭയാനകമായ നിലവിളികളോടെ ദാനവർ വീണു; വീണവരെ സമുദ്രത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ജീവികൾ തിന്നു.
തതോ ഗോക്ഷീരകുന്ദേന്ദുമൃണാലരജതപ്രഭമ്। ജലജം പാഞ്ചജന്യം വൈ പ്രാണേനാഹമപൂരയമ്
അതിനുശേഷം, പശുവിന്റെ പാലുപോലും കുണ്ടപ്പൂവുപോലും ചന്ദ്രനുപോലും താമ്രപാത്രംപോലും വെള്ളിപോലും വെളിച്ചമുള്ള പാഞ്ചജന്യശംഖിൽ ഞാൻ എന്റെ ശ്വാസം നിറച്ചു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ പതിതാംസ്തത്ര സാല്വഃ സൌഭപതിസ്തതഃ। മായായുദ്ധേന മഹതാ യോധയാമാസ മാം യുധി
അവിടെ തന്റെ അനുയായികൾ വീണതറിഞ്ഞ്, സൗഭപതി സാൽവൻ വലിയ മായാവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധത്തിൽ എന്നെ നേരിട്ടു.
തതോ ഗദാ ഹലാഃ പ്രാസാഃ ശൂലശക്തിപരശ്ചഥാഃ। അസയഃ ശക്തികുലിശപാശര്ഷ്ടികനപാഃ ശരാഃ। പട്ടസാശ്ച ഭുശുണ്ഡ്യശ്ച പ്രപതന്ത്യനിശം മയി
അതിനുശേഷം, ഗദ, നങ്ങ്യാരമ്പ്, കുന്തം, ത്രിശൂലം, ചുറ്റിക, വാൾ, കുരുവടി, വജ്രം, പാശം, മൂർച്ഛ, അമ്പുകൾ, വലിയ വാൾ, തൂക്കിക്കൊള്ളുന്ന ആയുധം എന്നിവ നിരന്തരമായി എന്നെ ലക്ഷ്യംവെച്ച് വീണു.
താമഹം മായയൈവാശു പ്രതിഗൃഹ്യ വ്യനാശയമ്। തസ്യാം ഹതായാം മായായാം ഗിരിശൃങ്ഗൈരയോധയത്
ആ മായാവിദ്യയെ ഞാൻ എന്റെ മായാവിദ്യകൊണ്ട് ഉടൻ തന്നെ പ്രതിരോധിച്ച് നശിപ്പിച്ചു; ആ മായാവിദ്യ തകർത്തതിനു ശേഷം, അവൻ പർവ്വതശൃംഗങ്ങൾ എറിഞ്ഞ് എന്നെ ആക്രമിച്ചു.
തതോഽഭവത്തമ ഇവ പ്രകാശ ഇവ ചാഭവത്। ദുര്ദിനം സുദിനം ചൈവ ശീതമുഷ്ണം ച ഭാരത
അതിനുശേഷം, അങ്ങോട്ട് ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും, ദുർദിനവും നല്ല ദിവസവും, തണുപ്പും ചൂടും, ഭാരതാ, മാറിമാറി അനുഭവപ്പെട്ടു.
അങ്ഗാരപാംസുവര്ഷം ച ശസ്ത്രവര്ഷം ച ഭാരത। ഏവം മായാം പ്രകുര്വാണോ യോധയാമാസ മാം രിപുഃ
അങ്ങോട്ട് ചിതാഭസ്മംപോലും ആയുധങ്ങൾപോലും മഴപെയ്യുന്ന പോലെ, ശത്രു മായാവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് എന്നെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ടു.
വിജ്ഞായ തദഹം സര്വം മായയൈവ വ്യനാശയമ്। യഥാകാലം തു യുദ്ധേന വ്യധമം സര്വതഃ ശരൈഃ
അവയെല്ലാം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എന്റെ മായാവിദ്യകൊണ്ട് അകറ്റി; യുദ്ധത്തിൽ ശരിയായ സമയത്ത് ഞാൻ എല്ലാ ദിശകളിലും അമ്പുകൾ എറിഞ്ഞു.
തതോ ഹതായാം ച മയാ മായായാം യുധി ദാനവഃ। മായാമന്യാം മഹാരാജ ചകാര മതിമോഹിനീമ്
അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ ആ മായാവിദ്യ നശിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, രാജാവേ, ദാനവർ മറ്റൊരു മനസ്സു കുഴക്കുന്ന മായാവിദ്യ സൃഷ്ടിച്ചു.
തതോ വ്യോമ മഹാരാജ ശതസൂര്യമിവാഭവത്। ശതചന്ദ്രം ച കൌന്തേയ സഹസ്രായുതതാരകമ്
അതിനുശേഷം, രാജാവേ, ആകാശം നൂറ് സൂര്യന്മാരും നൂറ് ചന്ദ്രന്മാരും ആയിരക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്ളതുപോലെ തെളിഞ്ഞു, കുന്തിയുടെ മകനേ.
തതോ നാജ്ഞായത തദാ ദിവാരാത്രം തഥാ ദിശഃ। തതോഽഹം മോഹമാപന്നഃ പ്രജ്ഞാസ്ത്രം സമയോജയമ്
അപ്പോള് പകലോ രാത്രിയോ ദിശകളോ ഒന്നും തിരിച്ചറിയാനാവാതെ പോയി. അന്നേരം ഞാന് മനസ്സില് വലിയ ആശങ്കയിലായി, അറിവിന്റെ ആയുധം ഉപയോഗിച്ചു.
തദസ്ത്രമസ്തമസ്ത്രേണ വിധൂതം ശരതൂലവത്। തഥാ തദഭവദ്യുദ്ധം തുമുലം രോമഹര്ഷണമ്। ലബ്ധാലോകസ്തു രാജേന്ദ്ര പുനഃ ശത്രുമയോധയമ്
ആ ആയുധം മറ്റൊരു ആയുധം കൊണ്ടു autumn-ല് പറക്കുന്ന പത്തിരിപ്പൊന്നുപോലെ പടര്ന്നു പോയി. അങ്ങനെ ആ യുദ്ധം അതീവ ഭയാനകവും ഉണര്വ് പകരുന്നതുമായിത്തീർന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും കാഴ്ച ലഭിച്ചപ്പോള്, രാജാവേ, ഞാന് വീണ്ടും ശത്രുവിനെ നേരിട്ടു.
ഏവം സ പുരുഷവ്യാഘ്രഃ സാല്വോ രാജ്ഞം മഹാരിപുഃ। യുധ്യമാനോ മയാ സങ്ഖ്യേ വിയദഭ്യഗമത്പുനഃ
അങ്ങനെ, മനുഷ്യസിംഹനായ ശാല്വന് എന്ന മഹാശത്രു, എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോള് വീണ്ടും ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയര്ന്നു.
തതഃ ശതഘ്നീശ്ച മഹാഗദാശ്ച ദീപ്താശ്ച ശൂലാന്മുസലാനസീംശ്ച। ചിക്ഷേപ രോഷാന്മയി മന്ദബുദ്ധിഃ സാല്വോ മഹാരാജ ജയാഭികാങ്ക്ഷീ
അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, ജയത്തിനായി ഉത്സുകനായി കോപത്തില് കുരുങ്ങിയ ശാല്വന് എന്നെ향െ ശതഘ്നികള്, വലിയ ഗദകള്, ജ്വലിക്കുന്ന കുന്തങ്ങള്, മുഷലുകള്, വാളുകള് എന്നിവ എറിഞ്ഞു.