അഥ ഭീമോഽഭ്യുവാചൈനാം സാഭിമാനമിദം വചഃ। നോദ്വിജേയമഹം തസ്മാന്നിഹനിഷ്യേഽഹമാഗതമ്
പക്ഷേ ഭീമൻ അഭിമാനത്തോടെ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ അവനെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല; അവൻ വരുമ്പോൾ ഞാൻ അവനെ സംഹരിക്കും.'
തയോഃ ശ്രുത്വാ തു സംജല്പമാഗച്ഛദ്രാക്ഷസാധമഃ। ഭീമരൂപോ മഹാനാദാന്വിസൃജന്ഭീമദര്ശനഃ
അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ടപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ രൂപവും ശബ്ദവും ഉള്ള ദുഷ്ടനായ രാക്ഷസൻ അവിടെ വന്ന് ഉരുട്ടി.
കേന സാര്ധം കഥയസി ആനയൈനം മമാന്തികമ്। ഹിഡിമ്ബേ ഭക്ഷയിഷ്യാമോ ന ചിരം കര്തുമര്ഹസി
'നീ ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്? അവനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക്ക, ഹിഡിംബേ! നാം അവനെ തിന്നും—വേഗം ചെയ്യണം!'
സാ കൃപാസംഗൃഹീതേന ഹൃദയേന മനസ്വിനീ। നൈനമൈച്ഛത്തദാകര്തുമനുക്രോശാദനിന്ദിതാ
പക്ഷേ, മനസ്സുള്ള ആ സ്ത്രീ, കരുണകൊണ്ടു ഹൃദയം നിറഞ്ഞ്, അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ മനസ്സില്ലാതെ, ദയയാൽ വിട്ടുവീഴ്ച്ചയില്ലാതെ നിന്നു.
സ നാദാന്വിനദന്ഘോരാന്രാക്ഷസഃ പുരുഷാദകഃ। അഭ്യദ്രവത വേഗേന ഭീമസേനം തദാ കില
അപ്പോള് ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച് മനുഷ്യനെ തിന്നുന്ന രാക്ഷസന് അതിവേഗത്തില് ഭീമസേനന്റെ നേരെ ചാടിയെത്തി.
തമഭിദ്രുത്യ സംക്രുദ്ധോ വേഗേന മഹതാ ബലീ। അഗൃഹ്ണാത്പാണിനാ പാണിം ഭീമസേനസ്യ രാക്ഷസഃ
വലിയ ക്രോധത്തോടും ശക്തിയോടും കൂടെ ഓടിയെത്തിയ രാക്ഷസന് തന്റെ കൈകൊണ്ട് ഭീമസേനന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ഇന്ദ്രാശനിസമസ്പര്ശം വജ്രസംഹനനം ദൃഢമ്। സംഹത്യ ഭീമസേനായ വ്യാക്ഷിപത്സഹസാ കരമ്
ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള കഠിനമായ പിടിയോടെ, അത്യന്തം ശക്തിയോടെ, രാക്ഷസന് ഭീമസേനന്റെ കൈ ഉരുക്കുപോലെ പിടിച്ചു.
ഗൃഹീതം പാണിനാ പാണിം ഭീമസേനസ്യ രക്ഷസാ। നാമൃഷ്യത മഹാബാഹുസ്തത്രാക്രുദ്ധ്യദ്വൃകോദരഃ
രാക്ഷസന് ഭീമസേനന്റെ കൈ പിടിച്ചു, പക്ഷേ വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള വൃക്കോദരന് അതു സഹിക്കാനാവാതെ അവിടെ തന്നെ കോപംകൊണ്ടു.
തദാസീത്തുമുലം യുദ്ധം ഭീമസേനഹിഡിമ്ബയോഃ। സര്വാസ്ത്രവിദുഷോര്ഘോരം വൃത്രവാസവയോരിവ
അപ്പോള് ഭീമസേനനും ഹിഡിംബനും തമ്മില് വലിയ ഉഗ്രമായ യുദ്ധം നടന്നു, വൃത്രനും ഇന്ദ്രനും തമ്മിലുള്ള പോരുപോലെ, ആയുധവിദ്യയില് നിപുണരായ ഇരുവരും ഏറ്റുമുട്ടി.
വിക്രീഡ്യ സുചിരം ഭീമോ രാക്ഷസേന സഹാനഘ। നിജഘാന മഹാവീര്യസ്തം തദാ നിര്ബലം ബലീ
നേരംകൊണ്ട് രാക്ഷസനോടൊപ്പം കളിച്ച ശേഷം, അതിവീരനായ ഭീമന് അവന് ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള് അവനെ തോല്പിച്ചു.
ഹത്വാ ഹിഡിമ്ബം ഭീമോഽഥ പ്രസ്ഥിതോ ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ। ഹിഡിമ്ബാമഗ്രതഃ കൃത്വാ യസ്യാം ജാതോ ഘടോത്കടഃ
ഹിഡിംബനെ കൊല്ലിയ ശേഷം ഭീമന് സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം യാത്രയായി; അവരോടൊപ്പം മുന്നില് ഹിഡിംബയെ കൂട്ടി, അവളില് നിന്നാണ് ഘടോത്സ്കടന് ജനിച്ചത്.
തതഃ സംപ്രാദ്രവന്സര്വേ സഹ മാത്രാ പരംതപാഃ। ഏകചക്രാമഭിമുഖാഃ സംവൃതാ ബ്രാഹ്മണവ്രജൈഃ
ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന പാണ്ഡവര് അമ്മയോടൊപ്പം ബ്രാഹ്മണര് കൂട്ടമായി ചുറ്റിപ്പറ്റി എകചക്ര നഗരത്തിലേക്ക് വേഗത്തില് പോയി.
പ്രസ്ഥാനേ വ്യാസ ഏഷാം ച മന്ത്രീ പ്രിയഹിതേ രതഃ। തതോഽഗച്ഛന്നേകചക്രാം പാണഅഡവാഃ സംശിതവ്രതാഃ
അവരുടെ യാത്രയില് വ്യാസന് സ്നേഹത്തോടും ഹിതത്തിനും വേണ്ടി ഉപദേശകനായി. അങ്ങനെ വ്രതനിഷ്ഠരായ പാണ്ഡവര് എകചക്രയിലേക്കു പോയി.
തത്രാപ്യാസാദയാമാസുര്ബകം നാമ മഹാബലമ്। പുരുഷാദം പ്രതിഭയം ഹിഡിമ്ബേനൈവ സംമിതമ്
അവിടെ അവര് വീണ്ടും ഹിഡിംബനു സമാനമായ ശക്തിയുള്ള, ഭയങ്കരനും മനുഷ്യഭക്ഷകനുമായ ബകാസുരനെ കണ്ടുമുട്ടി.
തം ചാപി വിനിഹത്യോഗ്രം ഭീമഃ പ്രഹരതാം വരഃ। സഹിതോ ഭ്രാതൃഭിഃ സര്വൈര്ദ്രുപദസ്യ പുരം യയൌ
അത്യുഗ്രനായ ആ ബകാസുരനെയും യുദ്ധത്തില് ഭീമന് കൊല്ലി, പിന്നെ സഹോദരന്മാരെക്കൊണ്ട് ഡ്രുപദന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് യാത്രയായി.
ലബ്ധാഽഹമപി തത്രൈവ വസതാ സവ്യസാചിനാ। യഥാ ത്വയാ ജിതാ കൃഷ്ണരുക്മിണീ ഭീഷ്മകാത്മജാ
അവിടെ സവ്യാസാചിയോടൊപ്പം താമസിക്കുമ്പോള് ഞാനും അവിടെ ലഭിച്ചു; നീ കൃഷ്ണയെ ഭീഷ്മകന്റെ മകളായ രുക്മിണിയെ ജയിച്ചതുപോലെ തന്നെയാണ്.
ഏവം സുയുദ്ധേ പാര്ഥേന ജിതാഽഹം മധുസൂദന। സ്വയംവരേ മഹത്കര്മ കൃത്വാ ന സുകരം പരൈഃ
ഇങ്ങനെ, മഹത്തായ യുദ്ധത്തില് പാർത്ഥന് എന്നെ ജയിച്ചു, മധുസൂദനാ, സ്വയംവരത്തില് മറ്റാര്ക്കും എളുപ്പമല്ലാത്ത മഹത്തായ കര്മ്മം ചെയ്തു.
ഏവം ക്ലേശൈഃ സുബഹുഭിഃ ക്ലിശ്യമാനാ സുദുഃഖിതാ। നിവസാമ്യാര്യയാ ഹീനാ കൃഷ്ണ ധൌമ്യപുരഃസുരാ
ഇങ്ങനെ, അനേകം കഷ്ടങ്ങളാല് ഏറെ ദുഃഖിച്ചു, മാനഭംഗം അനുഭവിച്ച്, കൃഷ്ണനും ധൗമ്യനും മുന്നില് വെച്ച് ഞാന് താമസിക്കുന്നു.
ത ഇമേ സിംഹവിക്രാന്താ വീര്യേണാഭ്യധികാഃ പരൈഃ। നിഹീനൈഃ പരിക്ലിശ്യന്തി സമുപേക്ഷന്തി മാം കഥം
സിംഹംപോലുള്ള വീര്യശാലികളായ ഇവര് മറ്റുള്ളവരെക്കാള് ശ്രേഷ്ഠരായിട്ടും, താഴ്ന്നവരുടെ പീഡനവും അവഹേളനവും സഹിച്ച്, എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു — എങ്ങനെ ഇതു സഹിക്കും?
ഏതാദൃശാനി ദുഃഖാനി മഹന്തീ ദുര്ബലീയസാമ്। ദീര്ഘകാലം പ്രദീപ്താഽസ്മി പാപാനാം പാപകര്മണാമ്
ഇങ്ങനെ ദുർബലന്മാരുടെ വലിയ ദു:ഖങ്ങള് ദീര്ഘകാലം അനുഭവിച്ചു, പാപികളുടെയും അവരുടെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളാലും ഞാന് പീഡിക്കപ്പെട്ടു.
കുലേ മഹതിജാതാഽസ്മി ദിവ്യേന വിധിനാ കില। പാണ്ഡവാനാം പ്രിയാ ഭാര്യാ സ്നുഷാ പാണ്ഡോര്മഹാത്മനഃ
ദിവ്യമായ വിധിയാല് വലിയ വംശത്തില് ജനിച്ച്, പാണ്ഡവര്ക്ക് പ്രിയപത്നിയായും മഹാത്മാവായ പാണ്ഡുവിന്റെ മരുമകളായും ഞാന് ജീവിക്കുന്നു.
കേശഗ്രഹമനുപ്രാപ്താ കാ നു ജീവേത മാദൃശീ। പഞ്ചാനാമിന്ദ്രകല്പാനാം പ്രേക്ഷതാം മധുസൂദന
പഞ്ചപാണ്ഡവര് ഇന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ളവരായിരിക്കെ, എന്റെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീയെ കേശം പിടിച്ച് വലിച്ചാല് ആരാണ് ജീവിക്കാനാവുക, മധുസൂദനാ?
ഇത്യുക്ത്വാ പ്രാരുദത്കൃഷ്ണാ മുഖം പ്രച്ഛാദ്യ പാണിനാ। പദ്മകോശപ്രകാശേന മൃദുനാ മൃദുഭാഷിണീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണാ കരഞ്ഞു, തന്റെ കനിഞ്ഞു വിരിഞ്ഞ കമലമുകുളംപോലെയുള്ള മൃദുലമായ കൈകൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു, മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
സ്തനാവപതിതൌ പീനൌ സുജാതൌ ശുഭലക്ഷണൌ। അഭ്യവര്ഷത പാഞ്ചാലീ ദുഃഖജൈരശ്രുബിന്ദുഭിഃ
പാഞ്ചാലി ദുഃഖത്തിൽ നിന്നു പൊഴിയുന്ന കണ്ണുനീർ തനിക്കുള്ള പുഷ്ടിയും മനോഹരവുമായ, ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള മുലകളിൽ വീണു.
ചക്ഷുഷീ പരിമാര്ജന്തീ നിഃശ്വസന്തീ പുനഃപുനഃ। ബാഷ്പപൂര്ണേന കണഅഠേന ക്രുദ്ധാ വചനമബ്രവീത്
കണ്ണുനീർ തുടച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും ആഹ്വസിച്ചു, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ഠത്തിൽ, കോപത്തോടെ അവൾ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
നൈവ മേ പതയഃ സന്തി ന പുത്രാ ന ച ബാന്ധവാഃ। ന ഭ്രാതരോ ന ച പിതാ നൈവ ത്വം മധുസൂദന
എനിക്ക് ഭർത്താക്കന്മാരുമില്ല, മക്കളുമില്ല, ബന്ധുക്കളുമില്ല; സഹോദരന്മാരുമില്ല, അച്ഛനും ഇല്ല, നീയുമില്ല മധുസൂദന.
യേ മാം വിപ്രകൃതാം ക്ഷുദ്രൈരുപേക്ഷധ്വം വിശോകവത്। ന ച മേ ശാമ്യതേ ദുഃഖം കര്ണോ യത്പ്രാഹസത്തദാ
ദുഷ്ടന്മാർ എന്നെ അപമാനിച്ചപ്പോൾ, എന്നെ അവഗണിച്ചവർക്കു ഞാൻ ഒരു വിഷമമില്ലാത്തവളെന്നപോലെ തോന്നാം; എന്നാൽ അപ്പോൾ കർണ്ണൻ ചിരിച്ചതു എന്റെ ദുഃഖം കുറയ്ക്കുന്നില്ല.
ചതുര്ഭിഃ കാരണൈഃ കൃഷ്ണ ത്വയാ രക്ഷ്യാഽസ്മി നിത്യശഃ। സംബന്ധാദ്ഗൌരവാത്സഖ്യാത്പ്രഭുത്വേനൈവ കേശവ
നാലു കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടു നീ എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷിക്കണം കൃഷ്ണേ: ബന്ധം, ആദരം, സൗഹൃദം, അധികാരം — ഈ നാലും.
അഥ താമബ്രവീത്കൃഷ്ണസ്തസ്മിന്വീരസമാഗമേ। രോദിഷ്യന്തി സ്ത്രിയോ ഹ്യേവം യേഷാം ക്രുദ്ധാസി നാമിനി
അപ്പോൾ ആ വീരസമൂഹത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അവളോടു പറഞ്ഞു: നീ കോപിക്കുന്നവരുടെ പേരിൽ സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ കരയും.
ബീഭത്സുശരസംഛന്നാഞ്ശോണിതൌഘപരിപ്ലുതാന്। നിഹതാന്വല്ലഭാന്വീക്ഷ്യ ശയാനാന്വസുധാതലേ
അർജുനന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുത്തേറ്റു, രക്തം ഒഴുകി, നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഭാര്യമാർ കരയും.