ഏവമുക്തസ്തു ധര്മാത്മാ സത്യസന്ധോ യുധിഷ്ഠിരഃ। നൈതദസ്തീതി സക്രോധോ ഭര്ത്സയാമാസ രാക്ഷസമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, സത്യസന്ധനും ധാർമ്മികനും ആയ യുദിഷ്ഠിരൻ കോപത്തോടെ ആ രാക്ഷസനെ ശാസിച്ചു: 'ഇത് സത്യമല്ല.'
തതോ ഭീമോ മഹാബാഹുരാരുജ്യതരസാ ദ്രുമമ്। ദശവ്യാമമഥോദ്വിദ്ധം നിഷ്പത്രമകരോത്തദാ
അപ്പോൾ ഭീമൻ, മഹാബലശാലിയായവൻ, വേഗത്തിൽ പത്ത് മുഴം ഉയരമുള്ള ഒരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു, അതിന്റെ ഇലകളും ശാഖകളും നീക്കി.
ചകാര സജ്യം ഗാണ്ഡീവം വജ്രനിഷ്പേഷഗൌരവമ്। നിമേഷാന്തരമാത്രേണ തഥൈവ വിജയോഽര്ജുനഃ
വിജയിയായ അർജുനൻ, ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ, വജ്രംപോലെയുള്ള ഭാരമുള്ള ഗാണ്ഡീവം ഒരുക്കി പിടിച്ചു.
നിവാര്യ ഭീമോ ജിഷ്ണും തം തദ്രക്ഷോ മേഘനിഃസ്വനമ്। അഭിദ്രുത്യാബ്രവീദ്വാക്യം തിഷ്ഠതിഷ്ഠേതി ഭാരത
ഭീമൻ അർജുനനെ തടഞ്ഞു. ആ രാക്ഷസൻ മേഘം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഉരസിച്ചു, മുന്നോട്ട് ഓടിയെത്തി, 'നിൽക്ക്, നിൽക്ക്!' എന്ന് വിളിച്ചു.
ഇത്യുക്ത്വൈനമതിക്രുദ്ധഃ കക്ഷ്യാമുത്പീഡ്യ പാണ്ഡവഃ। നിഷ്പിഷ്യ പാണിനാ പാണിം സംദഷ്ടൌഷ്ഠപുടോ ബലീ। തമഭ്യധാവദ്വേഗേന ഭീമോ വൃക്ഷായുധസ്തദാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അതിയായി കോപിച്ച പാണ്ഡവൻ തന്റെ കക്ഷ്യം പിടിച്ചു, കൈയടിച്ചു, അധരങ്ങൾ കടിച്ചു, വൃക്ഷം ആയുധമാക്കി ശക്തിയോടെ രാക്ഷസന്റെ നേരെ ചെന്ന് മുന്നേറി.
യമദണ്ഡപ്രതീകാശം തതസ്തം തസ്യ മൂര്ധനി। പാതയാമാസ വേഗേന കുലിശം മഘവാനിവ
അതിനുശേഷം, യമന്റെ ദണ്ഡംപോലെ, ഭീമൻ ആ വൃക്ഷം എടുത്ത് രാക്ഷസന്റെ തലയിൽ ഇടിച്ചു, ഇന്ദ്രൻ വജ്രം എറിയുന്നതുപോലെ.
അസംഭ്രാന്തം തു തദ്രക്ഷഃ സമരേ പ്രത്യദൃശ്യത। ചിക്ഷേപ ചോല്മുകം ദീപ്തമശനിം ജ്വലിതാമിവ
എന്നാൽ ആ രാക്ഷസൻ യുദ്ധത്തിൽ ഭയമില്ലാതെ, തീപൊള്ളുന്ന ഒരു വലിയ ദണ്ഡം വെടിപോലെ എറിഞ്ഞു.
തദുദസ്തമലാതം തു ഭീമഃ പ്രഹരതാം വരഃ। പദാ സവ്യേന ചിക്ഷേപ തദ്രക്ഷഃ പുനരാവ്രജത്
പോരാളികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭീമൻ, ഉയർത്തിയ ആ ദണ്ഡം ഇടതു കാലുകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു. രാക്ഷസൻ വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നു.
കിര്മീരശ്ചാപി സഹസാ വൃക്ഷമുത്പാട്യ പാണ്ഡവമ്। ദണ്ഡപാണിരിവ ക്രുദ്ധഃ സമരേ പ്രത്യധാവത
അപ്പോൾ കിർമീരൻ, അതിയായി കോപിച്ചവൻ, ഒരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു, ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവൻപോലെ പാണ്ഡവന്റെ നേരെ യുദ്ധത്തിൽ ഓടിയെത്തി.
തദ്വൃക്ഷയുദ്ധമഭവന്മഹീരുഹവിനാശനമ്। വാലിസുഗ്രീവയോര്ഭ്രാത്രോര്യഥാ സ്ത്രീകാങ്ക്ഷിണോഃ പുരാ
അപ്പോൾ വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഒരു വലിയ പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചു, കാട്ട് നശിച്ചു. സ്ത്രീയെ ആഗ്രഹിച്ച വാലിയും സുക്രീവനും തമ്മിൽ നടന്ന പഴയ യുദ്ധംപോലെ.
ശീര്ഷയോഃ പതിതാ വൃക്ഷാ വിഭിദുര്നൈകധാ തയോഃ। യഥൈവോത്പലപത്രാണി മത്തയോര്ദ്വിപയോസ്തഥാ
വൃക്ഷങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും തലയിൽ വീണു, പല ഭാഗങ്ങളായി തകർന്നു. മദംപിടിച്ച ആനകൾക്കിടയിൽ ഉത്പലപത്രങ്ങൾ ചിതറുന്നതുപോലെ.
മൂര്ധ്നിജര്ഝരഭൂതാസ്തു ബഹവസ്തത്ര പാദപാഃ। ചീരാണീവ വ്യുദസ്താനി രേജുസ്തത്ര മഹാവനേ
അവിടെ പല വൃക്ഷങ്ങളും തകർന്നും ചിതറിയും കാട്ടിൽ ചിതറിക്കിടന്നു, വസ്ത്രത്തിന്റെ തുണിപ്പടികൾപോലെ, ആ മഹാവനത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തദ്വൃക്ഷയുദ്ധമഭവന്മഹൂര്തം ഭരതര്ഷഭ। രാക്ഷസാനാം ച മുഖ്യസ്യ നരാണാമുത്തമസ്യ ച
ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, ആ വൃക്ഷയുദ്ധം ഒരു ചെറിയ സമയത്തേക്ക് മാത്രമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ, രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനും മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും തമ്മിൽ.
തതഃ ശിലാം സമുത്ക്ഷിപ്യ ഭീമസ്യ യുധി തിഷ്ഠതഃ। പ്രാഹിണോദ്രാസഃ ക്രുദ്ധോ ഭീമസേനശ്ചചാല ഹ
അതിനുശേഷം, കോപിച്ച രാക്ഷസൻ ഒരു വലിയ കല്ല് എടുത്ത് യുദ്ധത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഭീമന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. ഭീമസേനൻ അൽപ്പം തളർന്നു.
തം ശിലാതാഡനജഡം പര്യധാവത രാക്ഷസഃ। ബാഹുവിക്ഷിപ്തകിരണഃ സ്വര്ഭാനുരിവ ഭാസ്കരമ്
കല്ല് ഇടിച്ചതാൽ മന്ദമായ രാക്ഷസൻ ചുറ്റി നടന്നു, കൈകൾ വീശി, സ്വർഭാനു സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
താവന്യോന്യം സമാശ്ലിശ്യ പ്രകര്ഷന്തൌ പരസ്പരമ്। ഉഭാവപി ചകാശേതേ പ്രവൃദ്ധൌ വൃഷഭാവിവ
അവരിരുവരും തമ്മിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചു, പരസ്പരം വലിച്ചു, വളരെയധികം ശക്തരായ കാളകളെപ്പോലെ ഇരുവരും പ്രകാശിച്ചു.
തയോരാസീത്സുതുമുലഃ സംപ്രഹാരഃ സുദാരുണഃ। നഖദംഷ്ട്രായുധവതോര്വ്യാഘ്രയോരിവ ദൃപ്തയോഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു വലിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ ഉണ്ടായി, നഖവും പല്ലും ആയുധമാക്കി പോരുന്ന ഗർവ്വമുള്ള രണ്ട് കടുവകളെപ്പോലെ.
ദുര്യോധനനികാരാച്ച ബാഹുവീര്യാച്ച ദര്പിതഃ। കൃഷ്ണാനയനദൃഷ്ടശ്ച വ്യവര്ധത വൃകോദരഃ
ദുര്യോധനന്റെ അപമാനവും, സ്വന്തം കൈശക്തിയും, കൃഷ്ണൻ എത്തുന്നതും കണ്ടതും മൂലം വൃകോദരന്റെ വീര്യം കൂടുതൽ വർദ്ധിച്ചു.
അഭിഹത്യാഥ ബാഹുഭ്യാം പ്രത്യഗൃഹ്ണാദമര്ഷിതഃ। മാതങ്ഗമിവ മാതങ്ഗഃ പ്രഭിനനകരടാമുഖമ്
അവൻ കോപത്തോടെ തന്റെ കൈകളാൽ അടിച്ചു പിടിച്ചു. മറ്റൊരു ആനയുടെ വായ് ദന്തത്തോടെ പൊളിക്കുന്ന ആനയെപ്പോലെ ആയിരുന്നു അവൻ.
സ ചാപ്യേനം തതോ രക്ഷഃ പ്രതിജഗ്രാഹ വീര്യബാന്। തമാക്ഷിപദ്ഭീമസേനോ ബലേന ബലിനാം വരഃ
അപ്പോൾ ആ ശക്തിയുള്ള രാക്ഷസനും അവനെ പിടിച്ചു. പക്ഷേ ശക്തന്മാരിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ള ഭീമസേനൻ അവനെ തന്റെ ശക്തിയാൽ വലിച്ചു.
തയോര്ഭുജവിനിഷ്പേഷാദുഭയോര്ബലിനോസ്തദാ। ശബ്ദഃ സമഭവദ്ഘോരോ വേണുസ്ഫോടസമോ യുധി
ആ ഇരുവരുടെയും കൈകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചപ്പോൾ, ആ ഇരുവരും ശക്തിയോടെ ഏറ്റുമുട്ടിയപ്പോൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വൃക്ഷക്കൊമ്പുകൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദംപോലൊരു ഭയങ്കര ശബ്ദം ഉയർന്നു.
അഥൈനമാക്ഷിപ്യ ബലാദ്ഗൃദ്യ മധ്യേ വൃകോദരഃ। ധൂനയാമാസ വേഗേന വായുശ്ചണ്ഡ ഇവ ദ്രുമമ്
അപ്പോൾ വൃക്കോദരൻ അതിവേഗത്തിൽ അവനെ നടുവിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി. കാറ്റ് ശക്തിയായി ഒരു വൃക്ഷം കുലുക്കുന്നതുപോലെ.
സ ഭീമേന പരാമൃഷ്ടോ ദുര്ബലോ ബലിനാം രണേ। വ്യസ്പന്ദത യഥാപ്രാണം വിചകര്ഷ ച പാണ്ഡവമ്
യുദ്ധത്തിൽ ശക്തനായ ഭീമൻ പിടിച്ചപ്പോൾ, ആ ദുർബലനായ രാക്ഷസൻ കഴിയുന്നത്ര ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പാണ്ഡവനെ വലിച്ചു.
തത ഏനം പരിശ്രാന്തമുപലക്ഷ്യ വൃകോദരഃ। യോക്രയാമാസ ബാഹുഭ്യാം പശും രശനയാ യഥാ
അവൻ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ട വൃക്കോദരൻ, ഒരു മൃഗത്തെ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടുന്നതുപോലെ തന്റെ കൈകളാൽ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
വിനദന്തം മഹാനാദം ഭിന്നഭിരീസ്വനം ബലീ। ഭ്രാമയാമാസ സുചിരം വിസ്ഫുരന്തമചേതസമ്
ഭയങ്കരമായ രവം മുഴക്കി, ശബ്ദം തകർന്ന നിലയിൽ, ആ ശക്തനായവൻ അവനെ ദീർഘകാലം ചുറ്റി കറക്കി. അവൻ ബോധംകെട്ട് കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തം വിഷീദന്തമാജ്ഞായ രാക്ഷസം പാണ്ഡുനന്ദനഃ। പ്രഗൃഹ്യ തരസാ ദോര്ഭ്യാം പശുമാരമമാരയത്
രാക്ഷസൻ മനസ്സിൽ നിരാശയോടെ ഇരിക്കുകയാണെന്ന് കണ്ട പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രൻ, ഇരുകൈകളാൽ അതിവേഗം അവനെ പിടിച്ചു, ഒരു മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അവനെ കൊല്ലിച്ചു.
ആക്രമ്യ ച കടീദേശേ ജാനുനാ രാക്ഷസാധമമ്। പീഡയാമാസ പാണിഭ്യാം തസ്യ കണ്ഠംവൃകോദരഃ
രാക്ഷസാധമന്റെ നടുവിൽ കയറി, വൃക്കോദരൻ തന്റെ കൈകളാൽ അവന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ചു, മുട്ടുകൊണ്ട് അവനെ അമർത്തി.
അഥ ജര്ജരസര്വാങ്ഗം വ്യാവൃത്തനയനോല്ബണമ്। ഭൂതലേ ഭ്രാമയാമാസ വാക്യം ചേദമുവാച ഹ
അവന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും തകർന്നു, ഭയങ്കരമായ കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, അവനെ നിലത്ത് ചുറ്റി കറക്കി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ഹിഡിമ്ബബകയോഃ പാപ ന ത്വമശ്രുപ്രമാര്ജനമ്। കരിഷ്യസി ഗതശ്ചാപി യമസ്യ സദനം പ്രതി
ഹിഡിംബയുടെ കൂട്ടത്തിൽ പാപിയായവനേ, ഇനി നീ കണ്ണീരൊപ്പാൻ കഴിയില്ല; നീ ഇപ്പോൾ യമന്റെ ഭവനത്തിലേക്കാണ് പോയത്.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ പുരുഷപ്രവീര- സ്തം രാക്ഷസം ക്രോധപരീതചേതാഃ। വിസ്രസ്തവസ്ത്രാഭരണം സ്ഫുരന്ത- മുദ്ധാന്തചിത്തം വ്യസുമുത്സസര്ജ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ ഭീമൻ, ക്രോധത്തിൽ ആ രാക്ഷസനെ, വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ വീണ നിലയിൽ, ബോധംകെട്ട് കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ പ്രാണൻ വിട്ട ശരീരം വിട്ടുവിട്ടു.