സവിലക്ഷസ്തു രാജേന്ദ്രോ ദുര്യോധനപിതാ തദാ। മൈത്രേയം പ്രാഹ കിര്മീരഃ കഥം ഭീമേന പാതിതഃ
അവസാനത്തില് ദുര്യോധനന്റെ പിതാവായ രാജാവ് ലജ്ജയോടെ മൈത്രേയനോടു ചോദിച്ചു: ഭീമന് എങ്ങനെ കിര്മീരനെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി?
നാഹം വക്ഷ്യാമ്യസൂയാ തേ ന തേ ശുശ്രൂഷതേ സുതഃ। ഏഷ തേ വിദുരഃ സര്വമാഖ്യാസ്യതി ഗതേ മയി
നീ എന്നോട് അസൂയ കാണിക്കുന്നു, നിന്റെ മകനും എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കുന്നില്ല. അതിനാല് ഞാന് പറയില്ല; ഞാന് പോയശേഷം വിദുരന് നിന്നെല്ലാം വിശദമായി പറയും.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ മൈത്രേയഃ പ്രാതിഷ്ഠത യഥാഗതമ്। കിര്മീരവധസംവിഗ്നോ ഭയം ദുര്യോധനോ യയൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മൈത്രേയന് തിരിച്ചു പോയി. കിര്മീരന്റെ വധം ഓര്ത്ത ദുര്യോധനന് ഭയം പിടിച്ചു.
കിര്മീരസ്യ വധം ക്ഷത്തഃ ശ്രോതുമിച്ഛാമി കഥ്യതാമ്। രക്ഷസാ ഭീമസേനസ്യ കഥമാസീത്സമാഗമഃ
ക്ഷത്താ, കിര്മീരന്റെ വധം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഭീമസേനന് ആ രാക്ഷസനുമായി എങ്ങനെ ഏറ്റുമുട്ടി എന്ന് പറയൂ.
ശൃണു ഭീമസ്യ കര്മേദമതിമാനഷകര്മണഃ। ശ്രുതപൂര്വം മയാ തേഷാം കഥാന്തേഷു പുനഃ പുനഃ
ഭീമന്റെ അതിമാനവും വീര്യവും നിറഞ്ഞ ഈ വിചിത്രമായ പ്രവൃത്തി കുറിച്ച് ഞാൻ പലപ്പോഴും കഥകളുടെ അവസാനം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ നീ കേൾക്കു.
ഇതഃ പ്രയാതാ രാജേന്ദ്ര പാണ്ഡവാ ദ്യൂതനിര്ജിതാഃ। ജഗ്മുസ്ത്രിഭിരഹോരാത്രൈഃ കാമ്യകം നാമ തദ്വനമ്
അവിടെ നിന്ന്, രാജാവേ, പാണ്ഡവർ ചതിയിലൂടെ തോറ്റു, മൂന്ന് ദിവസം മൂന്ന് രാത്രിയിൽ 'കാമ്യക' എന്ന വനത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു.
രാത്രൌ നിശീഥേ ത്വാഭീലേ ഗതേഽര്ധസമയേ നൃപ। പ്രചാരേ പുരുഷാദാനാം രക്ഷസാം ഘോരകര്മണാമ്
അരരാത്രി കടന്നപ്പോൾ, ആഴത്തിലുള്ള ഇരുട്ടിൽ, രാജാവേ, മനുഷ്യനെ തിന്നുന്ന ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസന്മാർ അങ്ങ് അങ്ങ് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
തദ്വനം താപസാ നിത്യമശേഷാ വനചാരിണഃ। ദൂരാത്പരിഹരന്തി സ്മ പുരുഷാദഭയാത്കില
ആ മനുഷ്യഭക്ഷകരെ ഭയന്ന്, ആ വനത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സന്യാസികളും മറ്റു വനവാസികളും എല്ലാം എപ്പോഴും അകലെ നിന്ന് തന്നെ അതിനെ ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു.
തേഷാം പ്രവിശതാം തത്ര മാര്ഗമാവൃത്യ ഭാരത। ദീപ്താക്ഷം ഭീഷണം രക്ഷഃ മോല്മുകം പ്രത്യപദ്യത
അവർ അവിടെ കയറുമ്പോൾ, ഭാരതാവംശജനായവനേ, തീപോലെ കണ്ണുകൾ കത്തുന്ന, ഭയങ്കരമായ 'കിർമിര' എന്ന രാക്ഷസൻ അവരുടെ വഴിയെ തടഞ്ഞു.
ബാഹൂ മഹാന്തൌ കൃത്വാ ച തഥാസ്യം ച ഭയാനകമ്। സ്ഥിതമാവൃത്യപന്ഥാനം യേന യാന്തി കുരൂദ്വഹാഃ
അവൻ കൈകൾ വലുതാക്കി, മുഖം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തിൽ, കുരുവംശത്തിലെ വീരന്മാർ പോകുന്ന പാതയിൽ നേരെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ദഷ്ടോഷ്ഠദംഷ്ട്രം താമ്രാക്ഷം പ്രദീപ്തോര്ധ്വശിരോരുഹമ്। സാര്കരശ്മിതഡിച്ചക്രം സബലാകമിവാമ്ബുദമ്
ചെവിട്ടു പല്ലുകളും, ചുവപ്പു കണ്ണുകളും, തീപോലെ കത്തുന്ന മുടിയും, ഇടിമേഘം പോലെ വലിയ വായും, അതിൽ മിന്നൽ പോലെ തിളങ്ങുന്ന പാറകളും, പക്ഷികളും നിറഞ്ഞതുമായ ഭയങ്കര രൂപം അവനുണ്ടായിരുന്നു.
സൃജന്തം രാക്ഷസീം മായാം മഹാനാദനിനാദിതമ്। മുഞ്ചന്തം വിപുലാന്നാദാന്സതോയമിവ തോയദമ്
അവൻ രാക്ഷസമായാജാലം പ്രയോഗിച്ചു, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കൂവുകയും, മഴവെള്ളം ഒഴുക്കുന്ന മേഘംപോലെ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു.
തസ്യ നാദേന സംത്രസ്താഃ പക്ഷിണഃ സര്വതോദിശമ്। വിമുക്തനാദാഃ സംപേതുഃ സ്ഥലജാ ജലജൈഃ സഹ
അവന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട്, എല്ലാ ദിക്കിലും നിന്നുള്ള പക്ഷികൾ, കരയിലും വെള്ളത്തിലും ജീവിക്കുന്നവ, ഭയന്ന് പറന്നു ചിതറുകയും, ശബ്ദം നിർത്തുകയും ചെയ്തു.
സംപ്രദ്രുതമൃഗദ്വീപിമഹിഷര്ക്ഷസമാകുലമ്। തദ്വനം തസ്യ നാദേന സംപ്രസ്ഥിതമിവാഭവത്
അവന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട്, മൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കരടികൾ എന്നിവ ഓടി അകന്നു; ആ വനമൊക്കെ ചലിക്കുന്നതുപോലെയായി.
തസ്യോരുവാതാഭിഹതാസ്താമ്രപല്ലവബാഹവഃ। വിദൂരജാതാശ്ച ലതാഃ സമാശ്ലിഷ്യന്തി പാദപാന്
അവന്റെ ശക്തമായ ശ്വാസം തട്ടി, ചെമ്പൻ ഇലകളുള്ള മരങ്ങൾ വളഞ്ഞു; ദൂരെയുള്ള വള്ളികൾ വൃക്ഷങ്ങളെ ചേർന്നു പിടിച്ചു.
തസ്മിന്ക്ഷണേഽഥ പ്രവവൌ മാരുതോ ഭൃശദാരുണഃ। രജസാ സംവൃതം തേന നഷ്ടര്ക്ഷമഭവന്നഭഃ
അന്നേരം, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങി; ആ കാറ്റ് പൊടിയാൽ ആകാശം നക്ഷത്രങ്ങൾ കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.
പഞ്ചാനാം പാണ്ഡുപുത്രാണാമവിജ്ഞാതോ മഹാരിപുഃ। പഞ്ചാനാമിന്ദ്രിയാണാം തു ശോകാവേശ ഇവാതുലഃ
അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർക്കും അറിയപ്പെടാതെ, ആ മഹാശത്രു അവിടെ നിന്നു; അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അറിയപ്പെടാത്ത അതിയായ ദുഃഖംപോലെ.
സ ദൃഷ്ട്വാ പാണ്ഡവാന്ദൂരാത്കൃഷ്ണാജിനസമാവൃതാന്। ആവൃണോത്തദ്വനദ്വാരം മൈനാക ഇവ പര്വതഃ
കറുത്ത കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം ധരിച്ച പാണ്ഡവർ ദൂരത്ത് നിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു, അവൻ മൈനാകപർവതംപോലെ ആ വനത്തിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി അടച്ചു.
തം സമാസാദ്യ വിത്രസ്താ കൃഷ്ണാ കമലലോചനാ। അദൃഷ്ടപൂര്വം സംത്രാസാന്ന്യമീലയത ലോചനേ
അവനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, കമലനയനിയായ കൃഷ്ണ, ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭയത്തിൽ, ഭയപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ദുഃശാസനകരോത്സൃഷ്ടവിപ്രകീര്ണശിരോരുഹാ। പഞ്ചപര്വതമധ്യസ്ഥാ നദീവാകുലതാം ഗതാ
ദുഃശാസനന്റെ കൈകൊണ്ട് മുടി ചിതറിപ്പോയ അവൾ, അഞ്ചു പർവതങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നു; അതിനാൽ ഒരു നദി കലങ്ങിപ്പോയതുപോലെയായിരുന്നു അവളുടെ അവസ്ഥ.
വിമുഹ്യമാനാം താം തത്ര ജഗൃഹുഃ പഞ്ച പാണ്ഡവാഃ। ഇന്ദ്രിയാണി പ്രസക്താനി വിഷയേഷു യഥാരതിമ്
അവിടെ അവൾ ഭ്രമിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ അവളെ പിടിച്ചു താങ്ങി; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വിഷയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടമായപ്പോൾ അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ.
അഥ താം രാക്ഷസീം മായാമുത്ഥിതാം ഘോരദര്ശനാമ്। രക്ഷോഘ്നൈര്വിവിധൈര്മന്ത്രൈര്ധൌമ്യഃ സമ്യക്പ്രയോജിതൈഃ
അപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ആ രാക്ഷസമായാജാലം ഉയർന്നപ്പോൾ, ധൗമ്യൻ രാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ ഉചിതമായ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച് അതിനെ തടയാൻ തുടങ്ങി.
പശ്യതാം പാണ്ഡുപുത്രാണാം നാശയാമാസ വീര്യവാന്। സ നഷ്ടമായോഽതിബലഃ ക്രോധവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കള് നോക്കി നില്ക്കുമ്പോള്, അതി ശക്തനായ അവന്, കോപത്തില് കണ്ണുകള് ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ മായയെ നശിപ്പിച്ചു, യഥാര്ത്ഥ ശക്തി വെളിപ്പെടുത്തി.
കാമമൂര്തിധരഃ ക്രൂരഃ കാലകല്പോ വ്യദൃശ്യത। തമുവാച തതോ രാജാ ദീര്ഘപ്രജ്ഞോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ഭയങ്കരമായ രൂപത്തില്, ആഗ്രഹത്തിന്റെ രൂപമായും, മരണത്തെപ്പോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അവനെ, ദീര്ഘദര്ശിയായ രാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരന് അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കോ ഭവാന്കസ്യ വാ കിം തേ ക്രിയതാം കാര്യമുച്യതാമ്। പ്രത്യുവാചാഥ തദ്രക്ഷോ ധര്മരാജം യുധിഷ്ഠിരമ്
"നീ ആര്? ആരുടെ ആണു നീ? എന്താണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്? പറയു, ഇവിടെ വന്ന കാര്യം എന്താണ്?" അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോള്, ആ രാക്ഷസന് ധര്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
അഹം വകസ്യ വൈ ഭ്രാതാ കിര്മീര ഇതി വിശ്രുതഃ। വനേഽസ്മിന്കാമ്യകേ ശൂന്യേ നിവസാമി ഗതജ്വരഃ
"ഞാന് വകയുടെ സഹോദരന് കിര്മിരന് എന്നറിയപ്പെടുന്നവന് ആണ്. ഈ ശൂന്യമായ കാമ്യകവനത്തില് ഞാന് വാസം ചെയ്യുന്നവനാണ്, എനിക്ക് ഒരു ദുഃഖവും ഇല്ല."
യുധി നിര്ജിത്യ പുരുഷാനാഹാരം നിത്യമാചരന്। കേ യൂയമഭിസംപ്രാപ്താ ഭക്ഷ്യഭൂതാ മമാന്തികമ്। യുധി നിര്ജിത്യവഃ സര്വാന്ഭക്ഷയിഷ്യേ ഗതജ്വരഃ
"പോരില് മനുഷ്യരെ ജയിച്ച് അവരെ എപ്പോഴും ഭക്ഷ്യമായി ആക്കാറുണ്ട്. നിങ്ങള് ആരാണ്, എന്റെ മുന്നില് ഭക്ഷ്യമായി എത്തിയത്? പോരില് നിങ്ങളെ ജയിച്ച്, ദുഃഖം ഇല്ലാതെ നിങ്ങളെ ഞാന് ഭക്ഷിക്കും."
യുധിഷ്ഠിരസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ ദുരാത്മനഃ। ആചചക്ഷേ തതഃ സര്വം ഗോത്രനാമാദി ഭാരത
ആ ദുഷ്ടന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട യുദ്ധിഷ്ഠിരന്, അവനോട് തങ്ങളുടെ മുഴുവന് പേരുകളും വംശവും വിശദമായി പറഞ്ഞു.
പാണ്ഡവോ ധര്മരാജോഽഹം യദി തേ ശ്രോത്രമാഗതഃ। സഹിതോ ഭ്രാതൃഭിഃ സര്വൈര്ഭീമസേനാര്ജുനാദിഭിഃ
"ഞാന് പാണ്ഡുവിന്റെ മകന്, ധര്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരന് ആണ്, നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്. എന്റെ സഹോദരന്മാരായ ഭീമസേനനും അര്ജുനനും മറ്റുള്ളവരും എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ട്."
ഹൃതരാജ്യോ വനേ വാസം വസ്തും കൃതമതിസ്തതഃ। വനമഭ്യാഗതോ ഘോരമിദം തവ പരിഗ്രഹമ്
"രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട്, കാട്ടില് വാസം ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള് ഈ ഭയങ്കരമായ, നിന്റെ അധീനതയിലുള്ള കാട്ടിലേക്ക് വന്നത്."