തസ്യ തേ ശമ ഏവാസ്തു പാണ്ഡവൈര്ഭരതര്ഷഭ। കുരു മേ വചനം രാജന്മാ മൃത്യുവശമന്വഗാഃ
അതിനാല്, ഭാരതവംശത്തിലെ മഹാരാജാവേ, പാണ്ഡവന്മാരോടു സമാധാനം പുലര്ത്തുക. എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കൂ, മരണത്തിന്റെ പിടിയിലേക്കു പോകരുത്.
ഏവം തു ബ്രുവതസ്തസ്യ മൈത്രേയസ്യ വിശാംപതേ। ഊരും കരികരാകാരം കരേണാഭിജഘാന തഃ
മൈത്രേയന് ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, രാജാവേ, ദുര്യോധനന് തന്റെ കൈകൊണ്ട് ആനയുടെ തുമ്പുപോലെയുള്ള തണ്ടിനെ അടിച്ചു.
ദുര്യോധനഃ സ്മിതം കൃത്വാ ചരണേനോല്ലിഖന്മഹീമ്। നകിംചിദുക്ത്വാ ദുര്മേധാസ്തസ്ഥൌ കിംചിദവാങ്മുഖഃ
ദുര്യോധനന് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കാലുകൊണ്ട് നിലം ചുരണ്ടി, ഒന്നും പറയാതെ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ, മുഖം താഴ്ത്തി നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
തമശുശ്രൂഷമാണം തു വിലിഖന്തം വസുംധരാമ്। ദൃഷ്ട്വാ ദുര്യോധനം രാജന്മൈത്രേയം കോപ ആവിശത്
രാജാവേ, മൈത്രേയന് സംസാരിക്കുമ്പോള് തന്നെ കേട്ടുകൊണ്ടു നിലം ചുരണ്ടുന്ന ദുര്യോധനനെ കണ്ടു, മൈത്രേയന് കോപത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
സ കോപവശമാപന്നോ മൈത്രേയോ മുനിസത്തമഃ। വിധിനാ സംപ്രയുക്തശ്ച ശാപായാസ്യ മനോ ദധേ
അങ്ങിനെ കോപം പിടിച്ച മഹാമുനിയായ മൈത്രേയന്, വിധിയുടെ പ്രേരണയാല്, അവനെ ശപിക്കാനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
തതഃ സ വാര്യുപസ്പൃശ്യ കോപസംരക്തലോചനഃ। മൈത്രേയോ ധാര്തരാഷ്ട്രം തമശപദ്ദുഷ്ടചേതസമ്
അതിനുശേഷം, വെള്ളം തൊട്ടു, കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച്, മൈത്രേയന് ദുഷ്ടചിത്തനായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനെ ശപിച്ചു.
യസ്മാത്ത്വം മാമനാദൃത്യ നേമാം വാചം ചികീര്ഷസി। തസ്മാദസ്യാതിമാനസ്യ സദ്യഃ ഫലമവാപ്സ്യസി
നീ എന്നെ അവഗണിച്ച് ഈ ഉപദേശം കേള്ക്കാതിരിക്കുന്നു. അതിനാല് നിന്റെ അതിക്രമത്തിന്റെ ഫലം ഉടന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
ത്വദഭിദ്രോഹസംയുക്തം യുദ്ധമുത്പത്സ്യതേ മഹത്। യത്ര ഭീമോ ഗദാഘാതൈസ്തവോരും ഭേത്സ്യതേ ബലീ
നിന്റെ വൈരാഗ്യത്താല് വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടാകും. അതില് ഭീമന് തന്റെ ഗദാഘാതങ്ങളാല് നിന്റെ തണ്ടു തകര്ക്കും.
ഇത്യേവമുക്തേ വചനേ ധൃതരാഷ്ട്രോ മഹീപതിഃ। പ്രസാദയാമാസ മുനിം നൈതദേവം ഭവേദിതി
ഇങ്ങനെ മൈത്രേയന് പറഞ്ഞതോടെ, മഹാരാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രന് ഈ വിധം സംഭവിക്കരുതേ എന്ന് പറഞ്ഞ് മുനിയെ ശാന്തിപ്പെടുത്താന് ശ്രമിച്ചു.
ശമം യാസ്യതി ചേത്പുത്രസ്തവ രാജന്യദാ തദാ। ശായോ ന ഭവിതാ താത വിപരീതേ ഭവിഷ്യതി
രാജാവേ, നിന്റെ മകന് സമാധാനം തേടിയാല് ഈ ശാപം ഫലിക്കില്ല; പക്ഷേ, എതിര്ചെയ്താല് അതു തീര്ച്ചയായും സംഭവിക്കും.
സവിലക്ഷസ്തു രാജേന്ദ്രോ ദുര്യോധനപിതാ തദാ। മൈത്രേയം പ്രാഹ കിര്മീരഃ കഥം ഭീമേന പാതിതഃ
അവസാനത്തില് ദുര്യോധനന്റെ പിതാവായ രാജാവ് ലജ്ജയോടെ മൈത്രേയനോടു ചോദിച്ചു: ഭീമന് എങ്ങനെ കിര്മീരനെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി?
നാഹം വക്ഷ്യാമ്യസൂയാ തേ ന തേ ശുശ്രൂഷതേ സുതഃ। ഏഷ തേ വിദുരഃ സര്വമാഖ്യാസ്യതി ഗതേ മയി
നീ എന്നോട് അസൂയ കാണിക്കുന്നു, നിന്റെ മകനും എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കുന്നില്ല. അതിനാല് ഞാന് പറയില്ല; ഞാന് പോയശേഷം വിദുരന് നിന്നെല്ലാം വിശദമായി പറയും.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ മൈത്രേയഃ പ്രാതിഷ്ഠത യഥാഗതമ്। കിര്മീരവധസംവിഗ്നോ ഭയം ദുര്യോധനോ യയൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മൈത്രേയന് തിരിച്ചു പോയി. കിര്മീരന്റെ വധം ഓര്ത്ത ദുര്യോധനന് ഭയം പിടിച്ചു.
കിര്മീരസ്യ വധം ക്ഷത്തഃ ശ്രോതുമിച്ഛാമി കഥ്യതാമ്। രക്ഷസാ ഭീമസേനസ്യ കഥമാസീത്സമാഗമഃ
ക്ഷത്താ, കിര്മീരന്റെ വധം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാന് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഭീമസേനന് ആ രാക്ഷസനുമായി എങ്ങനെ ഏറ്റുമുട്ടി എന്ന് പറയൂ.
ശൃണു ഭീമസ്യ കര്മേദമതിമാനഷകര്മണഃ। ശ്രുതപൂര്വം മയാ തേഷാം കഥാന്തേഷു പുനഃ പുനഃ
ഭീമന്റെ അതിമാനവും വീര്യവും നിറഞ്ഞ ഈ വിചിത്രമായ പ്രവൃത്തി കുറിച്ച് ഞാൻ പലപ്പോഴും കഥകളുടെ അവസാനം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ നീ കേൾക്കു.
ഇതഃ പ്രയാതാ രാജേന്ദ്ര പാണ്ഡവാ ദ്യൂതനിര്ജിതാഃ। ജഗ്മുസ്ത്രിഭിരഹോരാത്രൈഃ കാമ്യകം നാമ തദ്വനമ്
അവിടെ നിന്ന്, രാജാവേ, പാണ്ഡവർ ചതിയിലൂടെ തോറ്റു, മൂന്ന് ദിവസം മൂന്ന് രാത്രിയിൽ 'കാമ്യക' എന്ന വനത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തു.
രാത്രൌ നിശീഥേ ത്വാഭീലേ ഗതേഽര്ധസമയേ നൃപ। പ്രചാരേ പുരുഷാദാനാം രക്ഷസാം ഘോരകര്മണാമ്
അരരാത്രി കടന്നപ്പോൾ, ആഴത്തിലുള്ള ഇരുട്ടിൽ, രാജാവേ, മനുഷ്യനെ തിന്നുന്ന ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസന്മാർ അങ്ങ് അങ്ങ് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
തദ്വനം താപസാ നിത്യമശേഷാ വനചാരിണഃ। ദൂരാത്പരിഹരന്തി സ്മ പുരുഷാദഭയാത്കില
ആ മനുഷ്യഭക്ഷകരെ ഭയന്ന്, ആ വനത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സന്യാസികളും മറ്റു വനവാസികളും എല്ലാം എപ്പോഴും അകലെ നിന്ന് തന്നെ അതിനെ ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു.
തേഷാം പ്രവിശതാം തത്ര മാര്ഗമാവൃത്യ ഭാരത। ദീപ്താക്ഷം ഭീഷണം രക്ഷഃ മോല്മുകം പ്രത്യപദ്യത
അവർ അവിടെ കയറുമ്പോൾ, ഭാരതാവംശജനായവനേ, തീപോലെ കണ്ണുകൾ കത്തുന്ന, ഭയങ്കരമായ 'കിർമിര' എന്ന രാക്ഷസൻ അവരുടെ വഴിയെ തടഞ്ഞു.
ബാഹൂ മഹാന്തൌ കൃത്വാ ച തഥാസ്യം ച ഭയാനകമ്। സ്ഥിതമാവൃത്യപന്ഥാനം യേന യാന്തി കുരൂദ്വഹാഃ
അവൻ കൈകൾ വലുതാക്കി, മുഖം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തിൽ, കുരുവംശത്തിലെ വീരന്മാർ പോകുന്ന പാതയിൽ നേരെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ദഷ്ടോഷ്ഠദംഷ്ട്രം താമ്രാക്ഷം പ്രദീപ്തോര്ധ്വശിരോരുഹമ്। സാര്കരശ്മിതഡിച്ചക്രം സബലാകമിവാമ്ബുദമ്
ചെവിട്ടു പല്ലുകളും, ചുവപ്പു കണ്ണുകളും, തീപോലെ കത്തുന്ന മുടിയും, ഇടിമേഘം പോലെ വലിയ വായും, അതിൽ മിന്നൽ പോലെ തിളങ്ങുന്ന പാറകളും, പക്ഷികളും നിറഞ്ഞതുമായ ഭയങ്കര രൂപം അവനുണ്ടായിരുന്നു.
സൃജന്തം രാക്ഷസീം മായാം മഹാനാദനിനാദിതമ്। മുഞ്ചന്തം വിപുലാന്നാദാന്സതോയമിവ തോയദമ്
അവൻ രാക്ഷസമായാജാലം പ്രയോഗിച്ചു, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കൂവുകയും, മഴവെള്ളം ഒഴുക്കുന്ന മേഘംപോലെ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു.
തസ്യ നാദേന സംത്രസ്താഃ പക്ഷിണഃ സര്വതോദിശമ്। വിമുക്തനാദാഃ സംപേതുഃ സ്ഥലജാ ജലജൈഃ സഹ
അവന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട്, എല്ലാ ദിക്കിലും നിന്നുള്ള പക്ഷികൾ, കരയിലും വെള്ളത്തിലും ജീവിക്കുന്നവ, ഭയന്ന് പറന്നു ചിതറുകയും, ശബ്ദം നിർത്തുകയും ചെയ്തു.
സംപ്രദ്രുതമൃഗദ്വീപിമഹിഷര്ക്ഷസമാകുലമ്। തദ്വനം തസ്യ നാദേന സംപ്രസ്ഥിതമിവാഭവത്
അവന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട്, മൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുപോത്തുകൾ, കരടികൾ എന്നിവ ഓടി അകന്നു; ആ വനമൊക്കെ ചലിക്കുന്നതുപോലെയായി.
തസ്യോരുവാതാഭിഹതാസ്താമ്രപല്ലവബാഹവഃ। വിദൂരജാതാശ്ച ലതാഃ സമാശ്ലിഷ്യന്തി പാദപാന്
അവന്റെ ശക്തമായ ശ്വാസം തട്ടി, ചെമ്പൻ ഇലകളുള്ള മരങ്ങൾ വളഞ്ഞു; ദൂരെയുള്ള വള്ളികൾ വൃക്ഷങ്ങളെ ചേർന്നു പിടിച്ചു.
തസ്മിന്ക്ഷണേഽഥ പ്രവവൌ മാരുതോ ഭൃശദാരുണഃ। രജസാ സംവൃതം തേന നഷ്ടര്ക്ഷമഭവന്നഭഃ
അന്നേരം, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങി; ആ കാറ്റ് പൊടിയാൽ ആകാശം നക്ഷത്രങ്ങൾ കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.
പഞ്ചാനാം പാണ്ഡുപുത്രാണാമവിജ്ഞാതോ മഹാരിപുഃ। പഞ്ചാനാമിന്ദ്രിയാണാം തു ശോകാവേശ ഇവാതുലഃ
അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർക്കും അറിയപ്പെടാതെ, ആ മഹാശത്രു അവിടെ നിന്നു; അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു അറിയപ്പെടാത്ത അതിയായ ദുഃഖംപോലെ.
സ ദൃഷ്ട്വാ പാണ്ഡവാന്ദൂരാത്കൃഷ്ണാജിനസമാവൃതാന്। ആവൃണോത്തദ്വനദ്വാരം മൈനാക ഇവ പര്വതഃ
കറുത്ത കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം ധരിച്ച പാണ്ഡവർ ദൂരത്ത് നിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു, അവൻ മൈനാകപർവതംപോലെ ആ വനത്തിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി അടച്ചു.
തം സമാസാദ്യ വിത്രസ്താ കൃഷ്ണാ കമലലോചനാ। അദൃഷ്ടപൂര്വം സംത്രാസാന്ന്യമീലയത ലോചനേ
അവനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, കമലനയനിയായ കൃഷ്ണ, ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭയത്തിൽ, ഭയപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ദുഃശാസനകരോത്സൃഷ്ടവിപ്രകീര്ണശിരോരുഹാ। പഞ്ചപര്വതമധ്യസ്ഥാ നദീവാകുലതാം ഗതാ
ദുഃശാസനന്റെ കൈകൊണ്ട് മുടി ചിതറിപ്പോയ അവൾ, അഞ്ചു പർവതങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നു; അതിനാൽ ഒരു നദി കലങ്ങിപ്പോയതുപോലെയായിരുന്നു അവളുടെ അവസ്ഥ.