രുദ്രാശ്ച മരുതശ്ചൈവ വസവശ്ചാശ്വിനൌ തദാ। ആദിത്യാശ്ചൈവ സാധ്യാശ്ച നിശ്വേദേവാശ്ച ഭാരത। ഗന്ധര്വാശ്ചൈവ സഹിതാ അന്യേ ദേവഗണാശ്ച യേ
അന്നേരം രുദ്രന്മാർ, മരുതുകൾ, വസുക്കൾ, അശ്വിനികൾ, ആദിത്യന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, മറ്റു ദേവതകളും ഒത്തുചേർന്നു.
തേ സര്വേ ശസ്ത്രസമ്പന്നാ ദീപ്യമാനാഃ സ്വതേജസാ। ധനഞ്ജയം ജിഘാംസന്തഃ പ്രപേതുര്വിബുധാധിപാഃ
അവരൊക്കെയും ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, തങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തിയായി, ധനഞ്ജയനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നേറി.
യുഗാന്തേ യാനി ദൃശ്യന്തേ നിമിത്താനി മഹാന്ത്യപി। സര്വാണി തത്ര ദൃശ്യന്തേ നിമിത്താനി മഹീപതേ
യുഗാന്തത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാ വലിയ അശുഭസൂചനകളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി, രാജാവേ.
തതോ ദേവഗമാഃ സര്വേ പാര്ഥം സമഭിദുദ്രുവുഃ। അസമ്ഭ്രാന്തസ്തു താന്ദൃഷ്ട്വാ സ താം ദേവമയീം ചമൂമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും അർജുനനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു; ആ ദൈവിക സൈന്യം കണ്ടിട്ടും അർജുനൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല.
ത്വരിതഃ ഫല്ഗുനോ ഗൃഹ്യ തീക്ഷ്ണാംസ്താനാശുഗാംസ്തദാ। ഇന്ദ്രം ദേവാംശ്ച സമ്പ്രേക്ഷ്യ തസ്ഥൌ കാല ഇവാത്യയേ
ഫൽഗുനൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾ എടുത്തു; ഇന്ദ്രനെയും ദേവതകളെയും നോക്കി, കല്യാണം സംഭവിക്കുമ്പോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ബീഭത്സും സപുരന്ദരാഃ। അവാകിരഞ്ഛരവ്രാതൈര്മാനുഷം തം മഹീപതേ
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, അർജുനനു മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്തു.
തതഃ പാര്ഥോ മഹാതേജാ ഗാണ്ഡിവം ഗൃഹ്യ സത്വരഃ। വാരയാമാസ ദേവാനാം ശരവ്രാതൈഃ ശരാംസ്തദാ
ഉടൻ മഹാശക്തനായ അർജുനൻ ഗാണ്ഡീവം എടുത്ത്, ദേവതകളുടെ അമ്പുകളെ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
പുനഃ ക്രുദ്ധാഃ സുരാഃ സര്വേ മര്ത്യം തം സുഭഹാബലാഃ। നാനാശസ്ത്രൈര്വവര്ഷുസ്തം സവ്യസാചീ മഹീപതേ
വീണ്ടും കോപിച്ച ദേവതകൾ, വലിയ ശക്തിയോടെ,色色 ആയുധങ്ങൾ അർജുനനു മേൽ മഴപോലെ പെയ്തു; എന്നാൽ സവ്യാസാചി ഉറച്ചുനിന്നു.
താന്പാര്ഥഃ ശസ്ത്രവര്ഷാന്വൈ വിസൃഷ്ടാന്വിബുധൈസ്തദാ। ദ്വിധാ ത്രിധാ സ ചിച്ഛേദ സ ഏവ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
അർജുനൻ ദേവതകൾ വിട്ട അയുധമഴകൾ കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് രണ്ടായി, മൂന്നായി വെട്ടിത്തകർത്തു.
പുനശ്ച പാര്ഥഃ സങ്ക്രുദ്ധോ മണ്ഡലീകൃതകാര്മുകഃ। ദേവസങ്ഘാഞ്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈരര്പയന്വൈ സമന്തതഃ
പിന്നീട് അർജുനൻ കോപത്തോടെ വില്ല് വൃത്താകൃതിയിൽ വലിച്ചു, ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങളിലേക്കെല്ലാം കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ടു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ യുധ്വാ പാര്ഥേന വൈ മുഹുഃ। രണേ ജേതുമശക്യം തം ജ്ഞാത്വാ തേ ഭരതര്ഷഭ
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും അർജുനനുമായി വീണ്ടും വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്തു; യുദ്ധത്തിൽ അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവർ പിന്മാറി, ഭാരതശ്രേഷ്ഠ.
ശാന്താസ്തേ വിബുധാഃ സര്വേ പാര്ഥബാണാഭിപീഡിതാഃ। സദ്വിപം വാസവം ത്യക്ത്വാ ദുദ്രുവുഃ സര്വതോ ദിശമ്
അർജുനന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ദേവതകൾ എല്ലാം തളർന്ന് ശാന്തരായി; ഇന്ദ്രനെയും ആനയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ എല്ലാ ദിക്കിലേക്കും ഓടി.
പ്രാചീം രുദ്രാഃ സഗന്ധര്വാ ദക്ഷിണാം മരുതോ യയുഃ। ദിശം പ്രതീചീം ഭീതാസ്തേ വസവശ്ച തഥാഽശ്വിനൌ
രുദ്രന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും കിഴക്കോട്ട്, മരുതുകൾ തെക്കോട്ട്, ഭയപ്പെട്ട വസുക്കളും അശ്വിനികളും പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഓടി.
ആദിത്യാശ്ചൈവ വിശ്വേ ച ദുദ്രുവുര്വാ ഉദങ്മുഖാഃ। സാധ്യാശ്ചോര്ധ്വമുഖാ ഭീതാശ്ചിന്തയന്തോഽസ്യ സായകാന്
ആദ്യിത്യന്മാരും വിശ്വദേവന്മാരും വടക്കോട്ട് ഓടി; ഭയപ്പെട്ട സാധ്യന്മാർ അർജുനന്റെ അമ്പുകൾ ഓർത്ത് മേലോട്ടു കയറി.
ഏവം സുരഗണാഃ സര്വേ പ്രാദ്രവന്ത്സര്വതോ ദിശമ്। മുഹുര്മുഹുഃ പ്രേക്ഷമാണാഃ പാര്ഥമേവ സകാര്മുകമ്
ഇങ്ങനെ എല്ലാ ദേവതകളും എല്ലാ ദിക്കിലേക്കും ഓടി; അർജുനനും വില്ലും നോക്കി വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വിദ്രുതാന്ദേവസങ്ഘാംസ്താന്രണേ ദൃഷ്ട്വാ പുരന്ദരഃ। തതഃ ക്രുദ്ധോ മഹാതേജാഃ പാര്ഥം ബാണൈരവാകിരത്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മഹാശക്തനായ ഇന്ദ്രൻ കോപത്തോടെ അർജുനനു മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്തു.
പാര്ഥോഽപി ശക്രം വിവ്യാഥ മാനുഷോ വിബുധാധിപമ്
പാർഥൻ മനുഷ്യനാണെങ്കിലും, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനെ അക്രമിച്ചു.
തതഃ സോഽശ്മമയം വര്ഷം വ്യസൃജദ്വിബുധാധിപഃ। തച്ഛരൈരര്ജുനോ വര്ഷം പ്രതിജാഘ്നേഽത്യമര്ഷണഃ
അതിനുശേഷം ദേവരാജാവ് കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു; അർജുനൻ അതിനെ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
അഥ സംവര്ധയാമാസ തദ്വര്ഷം ദേവരാഡപി। ഭൂയ ഏവ മഹാവീര്യം ജിജ്ഞാസുഃ സവ്യസാചിനഃ
അപ്പോൾ ദേവരാജാവ് അർജുനന്റെ വലിയ ശക്തി അറിയാൻ ആ മഴയും കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.
സോഽശ്മവര്ഷം മഹാവേഗമിഷുഭിഃ പാണ്ഡവോഽപി ച। വിലയം ഗമയാമാസ ഹര്ഷയന്പാകശാസനമ്
പാണ്ഡവനും അതേ വേഗത്തിൽ അഗ്നിപോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ കല്ല് മഴ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി; ഇത് കണ്ടു ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷിച്ചു.
ഉപാദായ തു പാണിഭ്യാമങ്ഗദം നാമ പര്വതമ്। സദ്രുമം വ്യസൃജച്ഛക്രോ ജിഘാംസുഃ ശ്വേതവാഹനമ്
ശ്വേതവാഹനനെ സംഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇന്ദ്രൻ കൈകൊണ്ട് അങ്ങദ എന്ന പർവതം മരങ്ങളോടുകൂടി എടുത്ത് എറിഞ്ഞു.
തതോഽര്ജുനോ വേഗവദ്ഭിര്ജ്വലമാനൈരജിഹ്യഗൈഃ। ബാണൈര്വിധ്വംസയാമാസ ഗിരിരാജം സഹസ്രധാ
അർജുനൻ തീപോലുള്ള വേഗമുള്ള പാമ്പുപോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ പർവതരാജാവിനെ ആയിരം തുണ്ടുകളാക്കി തകർത്തു.
ശക്രം ച പാതയാമാസ ശരൈഃ പാര്ഥോ മഹാന്യുധി। തതഃ ശക്രോ മഹാരാജ രണേ വീരം ധനഞ്ജയമ്
ആ മഹാസമരത്തിൽ പാർഥൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഇന്ദ്രനെ വീഴ്ത്തി; പിന്നെ, രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ ധനഞ്ജയനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീരനായി കണ്ടു.
ജ്ഞാത്വാ ജേതുമശക്യം തം തേജോബലസമന്വിതമ്। പരാം പ്രീതി യയൌ തത്ര പുത്രശൌര്യേണ വാസവഃ
അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്, അവനിൽ ഉള്ള തേജസ്സും ശക്തിയും കണ്ടു, വാസവൻ തന്റെ പുത്രന്റെ വീര്യത്തിൽ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു.
തദാ തത്ര ന തസ്യാസ്തി ദിവി കശ്ചിന്മഹായശാഃ। സമര്ഥോ നിര്ജയേ രാജന്നപി സാക്ഷാത്പ്രജാപതിഃ
അപ്പോൾ സ്വർഗത്തിൽ, മഹാശക്തനായ പ്രജാപതി പോലും, അവനെ ജയിക്കാൻ ആരും കഴിയില്ലായിരുന്നു, രാജാവേ.
തതഃ പാര്ഥഃ ശരൈര്ഹത്വാ യക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാന്। ദീപ്തേ ചാഗ്നൌ മഹാതേജാഃ പാതയാമാസ സന്തതമ്
അതിനുശേഷം വലിയ തേജസ്സുള്ള പാർഥൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും സംഹരിച്ചു, അവരെ ദഹിക്കുന്ന അഗ്നിയിലേക്ക് തുടർച്ചയായി എറിഞ്ഞു.
പ്രതിഷേധയിതും പാര്ഥം ന ശേകുസ്തത്ര കേചന। ദൃഷ്ട്വാ നിവാരിതം ശക്രം ദിവി ദേവഗണൈഃ സഹ
ശക്രനും ദേവഗണങ്ങളുമൊക്കെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവിടെ ആരും പാർഥനെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
യഥാ സുപര്ണഃ സോമാര്ഥം വിബുധാനജയത്പുരാ। തഥാ ജിത്വാ സുരാന്പാര്ഥസ്തര്പയാമാസ പാവകമ്
പണ്ടു സോമം നേടാൻ സൂപർണ്ണൻ ദേവന്മാരെ ജയിച്ചതുപോലെ, പാർഥനും ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് അഗ്നിയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
തതോഽര്ജുനഃ സ്വവീര്യേണ തര്പയിത്വാ വിഭാവസുമ്। രഥം ധ്വജം ച സഹയം ദിവ്യാനസ്ത്രാംശ്ച പാണ്ഡവഃ
അതിനുശേഷം അർജുനൻ തന്റെ വീര്യത്താൽ അഗ്നിയെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, രഥവും കൊടിയും കുതിരകളും ദിവ്യായുധങ്ങളും നേടി.
ഗാണ്ഡീവം ച ധനുഃ ശ്രേഷ്ഠം തൂണീ ചാക്ഷയസായകൌ। ഏതാന്യപി ച ബീഭത്സുര്ലേഭേ കീര്തി ച ഭാരത
ബീഭത്സു ഗാണ്ഡീവം എന്ന ഉത്തമ വില്ലും, അക്ഷയമായ അമ്പുകളുള്ള തൂണികളും, ഭാരതവംശജാ, മഹത്തായ കീർത്തിയും നേടി.