അന്യേ ച യാദവാഃ സര്വേ ബലദേവപുരോഗമാഃ। ഏകമേവ പരേ കൃഷ്ണം ഗജവാജിരഥൈര്യുതാഃ
ബലരാമന് മുന്നണി വഹിച്ചു മറ്റു എല്ലാ യാദവന്മാരും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും കൂട്ടിയെടുത്ത് കൃഷ്ണനെ ചുറ്റി വളഞ്ഞു.
അഥാസാദ്യ വനേ യാന്തം പരിവാര്യ ധനഞ്ജയമ്। ചക്രുര്യുദ്ധം സുസങ്ക്രുദ്ധാ ബഹുകോട്യശ്ച യാദവാഃ
അവിടെ വനത്തിലൂടെ പോകുന്ന ധനഞ്ജയനെ കണ്ടയുടന് കോടിക്കണക്കിന് യാദവന്മാര് വലിയ കോപത്തോടെ അവനെ ചുറ്റി യുദ്ധം തുടങ്ങി.
ഏക ഏവ തു പാര്ഥസ്തൈര്യുദ്ധം ചക്രേ സുദാരുണമ്। തേന തേഷാം സമം യുദ്ധം മുഹൂര്തം പ്രബഭൂവ ഹ
പക്ഷേ അര്ജ്ജുനന് ഒറ്റയ്ക്കായി അവരോടൊപ്പം അതീവ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി; കുറേ നേരം അവനും യാദവന്മാരും തമ്മില് സമം ആയിരുന്നു.
തതഃ പാര്ഥോ രണേ സര്വാന്വാരയിത്വാ ശിതൈഃ ശരൈഃ। ബലാദ്വിജിത്യ രാജേന്ദ്ര വീരസ്താന്സര്വയാദവാന്। താം സുഭദ്രാമഥാദായ ശക്രപ്രസ്ഥം വിവേശ ഹ
അതിനുശേഷം, രാജാവേ, അര്ജ്ജുനന് കൂറ്റന് അമ്പുകള് ഉപയോഗിച്ച് അവരെ യുദ്ധത്തില് തുരത്തിക്കളഞ്ഞു; ശക്തിയോടെ എല്ലാ യാദവന്മാരെയും ജയിച്ച് സുഭദ്രയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഭൂയഃ ശൃണു മഹാരാജ ഫല്ഗുനസ്യ ച സാഹസമ്। ദദൌ സ വഹ്നേര്ബിഭത്സുഃ പ്രാര്ഥിതം ഖാണ്ഡവം വനമ്
ഇനി വീണ്ടും കേള്ക്കൂ മഹാരാജാവേ, അര്ജ്ജുനന്റെ സാഹസികമായ മറ്റൊരു പ്രവൃത്തി: ബീഭത്സു അഗ്നിക്കു അപേക്ഷിച്ച ഖാണ്ഡവവനം അവന് നല്കി.
ലബ്ധമാത്രേ തു തേനാഥ ഭഗവാന്ഹവ്യവാഹനഃ। ഭക്ഷിതും ഖാണ്ഡവം രാജംസ്തത്രസ്ഥാനുപചക്രമേ
അര്ജ്ജുനന് അത് നല്കിയതോടെ, ദൈവമായ ഹവ്യവാഹനന് അവിടെ താമസിച്ചവരോടൊപ്പം ഖാണ്ഡവവനം ദഹിപ്പിക്കാന് തുടങ്ങി.
തതസ്തം ഭക്ഷയന്തം വൈ സവ്യസാചീ വിഭാവസുമ്। രഥാ ധന്വീ ശരാന്ഗൃഹ്യ സ കലാപയുതഃ പ്രഭുഃ। പാലയാമാസ രാജേന്ദ്ര സ്വവീര്യേണ മഹാബലഃ
അപ്പോള് അമ്പും വില്ലും കൈവശം വെച്ച സവ്യാസാചി തന്റെ രഥിയോടൊപ്പം, വലിയ ശക്തിയില് ആശ്രയിച്ച്, ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയെ സംരക്ഷിച്ചു.
തതഃ ശ്രുത്വാ മഹേനദ്രസ്തു മേഘാംസ്താന്സന്ദിദേശ ഹ। തേനോക്താ മേഘസങ്ഘാസ്തേ വവര്ഷുരതിവൃഷ്ടിഭിഃ
അത് കേട്ട മഹാവീര്യശാലിയായ ഇന്ദ്രന് മേഘങ്ങളെ അയച്ചു; അവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ആ മേഘക്കൂട്ടങ്ങള് അത്യധികം മഴ പെയ്യിച്ചു.
തതോ മേഘഗാണാന്പാര്ഥഃ ശരവ്രാതൈഃ സമാന്തതഃ। ഖഗമൈര്വാരയാമാസ തദാശ്ചര്യമിവാഭവത്
അപ്പോൾ അർജുനൻ എല്ലാ ദിക്കിലും അമ്പുകളുടെ മഴയിട്ട് മേഘങ്ങളെ തുരത്തിക്കളഞ്ഞു. അതു കണ്ടവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
വാരിതാന്മേഘസങ്ഘാംശ്ച ശ്രുത്വാ ക്രുദ്ധഃ പുരന്ദരഃ। പാണ്ഡരം ഗജമാസ്ഥായ സര്വദേവഗണൈര്വൃതഃ। യയൌ പാര്ഥേന സംയോദ്ധും രക്ഷാര്ഥം ഖാണ്ഡവസ്യ ച
മേഘങ്ങളുടെ കൂട്ടം അർജുനൻ തകർത്തെന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ കോപിച്ചു. വെള്ളയാനയിൽ കയറി, എല്ലാ ദേവതകളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, ഖാണ്ഡവത്തെ രക്ഷിക്കാനും അർജുനനോട് യുദ്ധം ചെയ്യാനും അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
രുദ്രാശ്ച മരുതശ്ചൈവ വസവശ്ചാശ്വിനൌ തദാ। ആദിത്യാശ്ചൈവ സാധ്യാശ്ച നിശ്വേദേവാശ്ച ഭാരത। ഗന്ധര്വാശ്ചൈവ സഹിതാ അന്യേ ദേവഗണാശ്ച യേ
അന്നേരം രുദ്രന്മാർ, മരുതുകൾ, വസുക്കൾ, അശ്വിനികൾ, ആദിത്യന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, മറ്റു ദേവതകളും ഒത്തുചേർന്നു.
തേ സര്വേ ശസ്ത്രസമ്പന്നാ ദീപ്യമാനാഃ സ്വതേജസാ। ധനഞ്ജയം ജിഘാംസന്തഃ പ്രപേതുര്വിബുധാധിപാഃ
അവരൊക്കെയും ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, തങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തിയായി, ധനഞ്ജയനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നേറി.
യുഗാന്തേ യാനി ദൃശ്യന്തേ നിമിത്താനി മഹാന്ത്യപി। സര്വാണി തത്ര ദൃശ്യന്തേ നിമിത്താനി മഹീപതേ
യുഗാന്തത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാ വലിയ അശുഭസൂചനകളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി, രാജാവേ.
തതോ ദേവഗമാഃ സര്വേ പാര്ഥം സമഭിദുദ്രുവുഃ। അസമ്ഭ്രാന്തസ്തു താന്ദൃഷ്ട്വാ സ താം ദേവമയീം ചമൂമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും അർജുനനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു; ആ ദൈവിക സൈന്യം കണ്ടിട്ടും അർജുനൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല.
ത്വരിതഃ ഫല്ഗുനോ ഗൃഹ്യ തീക്ഷ്ണാംസ്താനാശുഗാംസ്തദാ। ഇന്ദ്രം ദേവാംശ്ച സമ്പ്രേക്ഷ്യ തസ്ഥൌ കാല ഇവാത്യയേ
ഫൽഗുനൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾ എടുത്തു; ഇന്ദ്രനെയും ദേവതകളെയും നോക്കി, കല്യാണം സംഭവിക്കുമ്പോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ബീഭത്സും സപുരന്ദരാഃ। അവാകിരഞ്ഛരവ്രാതൈര്മാനുഷം തം മഹീപതേ
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, അർജുനനു മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്തു.
തതഃ പാര്ഥോ മഹാതേജാ ഗാണ്ഡിവം ഗൃഹ്യ സത്വരഃ। വാരയാമാസ ദേവാനാം ശരവ്രാതൈഃ ശരാംസ്തദാ
ഉടൻ മഹാശക്തനായ അർജുനൻ ഗാണ്ഡീവം എടുത്ത്, ദേവതകളുടെ അമ്പുകളെ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
പുനഃ ക്രുദ്ധാഃ സുരാഃ സര്വേ മര്ത്യം തം സുഭഹാബലാഃ। നാനാശസ്ത്രൈര്വവര്ഷുസ്തം സവ്യസാചീ മഹീപതേ
വീണ്ടും കോപിച്ച ദേവതകൾ, വലിയ ശക്തിയോടെ,色色 ആയുധങ്ങൾ അർജുനനു മേൽ മഴപോലെ പെയ്തു; എന്നാൽ സവ്യാസാചി ഉറച്ചുനിന്നു.
താന്പാര്ഥഃ ശസ്ത്രവര്ഷാന്വൈ വിസൃഷ്ടാന്വിബുധൈസ്തദാ। ദ്വിധാ ത്രിധാ സ ചിച്ഛേദ സ ഏവ നിശിതൈഃ ശരൈഃ
അർജുനൻ ദേവതകൾ വിട്ട അയുധമഴകൾ കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് രണ്ടായി, മൂന്നായി വെട്ടിത്തകർത്തു.
പുനശ്ച പാര്ഥഃ സങ്ക്രുദ്ധോ മണ്ഡലീകൃതകാര്മുകഃ। ദേവസങ്ഘാഞ്ഛരൈസ്തീക്ഷ്ണൈരര്പയന്വൈ സമന്തതഃ
പിന്നീട് അർജുനൻ കോപത്തോടെ വില്ല് വൃത്താകൃതിയിൽ വലിച്ചു, ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങളിലേക്കെല്ലാം കൂർമുനയുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ടു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ യുധ്വാ പാര്ഥേന വൈ മുഹുഃ। രണേ ജേതുമശക്യം തം ജ്ഞാത്വാ തേ ഭരതര്ഷഭ
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവതകളും അർജുനനുമായി വീണ്ടും വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്തു; യുദ്ധത്തിൽ അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവർ പിന്മാറി, ഭാരതശ്രേഷ്ഠ.
ശാന്താസ്തേ വിബുധാഃ സര്വേ പാര്ഥബാണാഭിപീഡിതാഃ। സദ്വിപം വാസവം ത്യക്ത്വാ ദുദ്രുവുഃ സര്വതോ ദിശമ്
അർജുനന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ദേവതകൾ എല്ലാം തളർന്ന് ശാന്തരായി; ഇന്ദ്രനെയും ആനയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ എല്ലാ ദിക്കിലേക്കും ഓടി.
പ്രാചീം രുദ്രാഃ സഗന്ധര്വാ ദക്ഷിണാം മരുതോ യയുഃ। ദിശം പ്രതീചീം ഭീതാസ്തേ വസവശ്ച തഥാഽശ്വിനൌ
രുദ്രന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും കിഴക്കോട്ട്, മരുതുകൾ തെക്കോട്ട്, ഭയപ്പെട്ട വസുക്കളും അശ്വിനികളും പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഓടി.
ആദിത്യാശ്ചൈവ വിശ്വേ ച ദുദ്രുവുര്വാ ഉദങ്മുഖാഃ। സാധ്യാശ്ചോര്ധ്വമുഖാ ഭീതാശ്ചിന്തയന്തോഽസ്യ സായകാന്
ആദ്യിത്യന്മാരും വിശ്വദേവന്മാരും വടക്കോട്ട് ഓടി; ഭയപ്പെട്ട സാധ്യന്മാർ അർജുനന്റെ അമ്പുകൾ ഓർത്ത് മേലോട്ടു കയറി.
ഏവം സുരഗണാഃ സര്വേ പ്രാദ്രവന്ത്സര്വതോ ദിശമ്। മുഹുര്മുഹുഃ പ്രേക്ഷമാണാഃ പാര്ഥമേവ സകാര്മുകമ്
ഇങ്ങനെ എല്ലാ ദേവതകളും എല്ലാ ദിക്കിലേക്കും ഓടി; അർജുനനും വില്ലും നോക്കി വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വിദ്രുതാന്ദേവസങ്ഘാംസ്താന്രണേ ദൃഷ്ട്വാ പുരന്ദരഃ। തതഃ ക്രുദ്ധോ മഹാതേജാഃ പാര്ഥം ബാണൈരവാകിരത്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മഹാശക്തനായ ഇന്ദ്രൻ കോപത്തോടെ അർജുനനു മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്തു.
പാര്ഥോഽപി ശക്രം വിവ്യാഥ മാനുഷോ വിബുധാധിപമ്
പാർഥൻ മനുഷ്യനാണെങ്കിലും, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനെ അക്രമിച്ചു.
തതഃ സോഽശ്മമയം വര്ഷം വ്യസൃജദ്വിബുധാധിപഃ। തച്ഛരൈരര്ജുനോ വര്ഷം പ്രതിജാഘ്നേഽത്യമര്ഷണഃ
അതിനുശേഷം ദേവരാജാവ് കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു; അർജുനൻ അതിനെ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
അഥ സംവര്ധയാമാസ തദ്വര്ഷം ദേവരാഡപി। ഭൂയ ഏവ മഹാവീര്യം ജിജ്ഞാസുഃ സവ്യസാചിനഃ
അപ്പോൾ ദേവരാജാവ് അർജുനന്റെ വലിയ ശക്തി അറിയാൻ ആ മഴയും കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.
സോഽശ്മവര്ഷം മഹാവേഗമിഷുഭിഃ പാണ്ഡവോഽപി ച। വിലയം ഗമയാമാസ ഹര്ഷയന്പാകശാസനമ്
പാണ്ഡവനും അതേ വേഗത്തിൽ അഗ്നിപോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ കല്ല് മഴ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി; ഇത് കണ്ടു ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷിച്ചു.