ഭീമസ്യ വാക്യേ തദ്വദേവാര്ജുനസ്യ സ്ഥിതോഽഹം വൈ യമയോശ്ചൈവമേവ। യുധിഷ്ഠിരം തേ പ്രവദന്ത്വനീശ- മഥോ ദാസ്യാന്മോക്ഷസേ യാജ്ഞസേനി
ഭീമന്റെയും അർജുനന്റെയും സഹോദരന്മാരുടെയും വാക്കുകളിൽ ഞാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു; അവർ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ ശക്തിയില്ലാത്തവനെന്ന് പറയുന്നു, പിന്നെ യജ്ഞസേനീ, നിന്നെ അവർ മോചിപ്പിക്കും.
ഈശോ രാജാ പൂര്വമാസീദ്ഗ്ലഹേ നഃ കുന്തീസുതോ ധര്മരാജോ മഹാത്മാ। ഈശസ്ത്വയം കസ്യ പരാജിതാത്മാ തജ്ജാനീധ്വം കുരവഃ സര്വ ഏവ
മുൻപ് നമ്മുടെ രാജാവായിരുന്നത് കുന്തീപുത്രനായ മഹാത്മാവായ ധർമ്മരാജാവായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ, അവൻ തോറ്റപ്പോൾ, ആരാണ് ഇശ്വരൻ? കുരുക്കളെ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇതറിയുക.
ദുശ്ശാസന നിബോധേദം വചനം വൈ പ്രഭാഷിതമ്। കിമനേന ചിരം വീര നയസ്വ ദ്രപദാത്മജാമ്। ദാസീഭാവേന ഭുങ്ക്ഷ്വ ത്വം യഥേഷ്ടം കുരുനന്ദന
ദുശ്ശാസന, ഈ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ; ധൈര്യശാലിയേ, എന്തിന് ഇങ്ങനെ വൈകുന്നു? ദ്രുപദപുത്രിയെ കൊണ്ടുപോകൂ; കുരുവംശത്തിന്റെ സന്തോഷമേ, ദാസിയായി അവളെ ഇഷ്ടംപോലെ അനുഭവിക്കൂ.
തതോ ഗാന്ധാരരാജസ്യ പുത്രഃ ശകുനിരബ്രവീത്। സാധു കര്ണ മഹാബാഹോ യഥേഷ്ടം ക്രിയതാമിതി
അതിനുശേഷം ഗന്ധാരരാജാവിന്റെ മകനായ ശകുനി പറഞ്ഞു: കർണ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, നന്നായി ചെയ്തു; നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യട്ടെ.
തതോ ദുശ്ശാസനസ്തൂര്ണം ദ്രുപദസ്യ സുതാം ബലാത്। പ്രവേശയിതുമാരബ്ധഃ സ ചകര്ഷ ദുരാത്മവാന്।। തതോ വിക്രോശതി തദാ പാഞ്ചാലീ വരവര്ണിനീ
അപ്പോൾ ദുശ്ശാസൻ വേഗത്തിൽ ദ്രുപദപുത്രിയെ ബലാൽ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി; ആ ദുഷ്ടൻ അവളെ വലിച്ചിഴച്ചു. അപ്പോൾ മനോഹരവർണ്ണയുള്ള പാഞ്ചാളി ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു.
പരിത്രായസ്വ മാം ഭീഷ്ണ ദ്രോണ ദ്രൌണേ തഥാ കൃപ। പരിത്രായസ്വ വിദുര ധര്മിഷ്ഠോ ധര്മവത്സല
ഭീഷ്മാ, ദ്രോണാ, അശ്വത്താമാ, കൃപാ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ; ധർമ്മനിഷ്ഠനായ വിദ്യുരാ, നീയും ധർമ്മപ്രിയനായവനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ.
ധൃതരാഷ്ട്ര മഹാരാജ പരിത്രായസ്വ വൈ സ്നുഷാമ്। ഗാന്ധാരി ത്വം മഹാഭാഗേ സര്വജ്ഞേ സര്വദര്ശിനി। പിരത്രായസ്വ മാം ഭീരും സുയോധനഭയാര്ദിതാമ്
ധൃതരാഷ്ട്രാ മഹാരാജാവേ, നിങ്ങളുടെ മരുമകളെ രക്ഷിക്കൂ; ഗാന്ധാരീ, മഹാഭാഗേ, എല്ലാം അറിയുന്നവളേ, എല്ലാം കാണുന്നവളേ, സുന്ദരിയായവളേ, സുവോദനഭയത്തിൽ വിറയുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കൂ.
ത്വമാര്യേ വീരജനനി കിം മാം പശ്യസി യാദവീമ്। ക്ലിശ്യമാനാമനാര്യേണ ന ത്രായസിവ വധൂം സ്വകാമ്
ആര്യേ, വീരജനനിയായ അമ്മേ, ഞാൻ യാദവവംശജയായ വധുവിനെ, അനാര്യനായവനാൽ പീഡിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, നീ നോക്കി നിൽക്കുന്നു; നിന്റെ സ്വന്തം മരുമകളെ രക്ഷിക്കരുതേ.
യദി ലാലപ്യമാനാം മാം ന കശ്ചിത്കിഞ്ചിദബ്രവീത്। ഹാ ഹതാഽസ്മി സുമന്ദാത്മാ സുയോധനവശം ഗതാ
ഞാൻ കരയുമ്പോഴും ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അയ്യോ, ഞാൻ നശിച്ചുപോയി; ദുർബലഹൃദയയുള്ളവളായി, സുവോദനന്റെ അധികാരത്തിൽ അകപ്പെട്ടുപോയി.
ന വൈ പാണ്ഡുര്നരപതിര്ന ധര്മോ ന ച ദേവരാട്। ന ചായുര്നാശ്വിനൌ വാഽപി പരിത്രായന്തി വൈ സ്നുഷാമ്।। ധിക്കഷ്ടം യദി ജീവേയം മന്ദഭാഗ്യാ പതിവ്രതാ
പാണ്ഡു രാജാവും, ധർമ്മവും, ദേവേന്ദ്രനും, ആയുസും, അശ്വിനീദേവന്മാരും, നിങ്ങളുടെ മരുമകളെ രക്ഷിക്കുന്നില്ല. ദുർദൈവശാലിയായ പതിവ്രതയായ ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ, അതെന്ത് ദു:ഖകരമായ കാര്യമാണ്!
ശൃണോമി വാക്യം തവ രാജപുത്രി നേമേ പാര്ഥാഃ കിഞ്ചിദപി ബ്രുവന്തി। സാ ത്വം പ്രിയാര്ഥം ശൃണു വാക്യമേത- ദ്യദുച്യതേ പാപമതിഃ കൃതഘ്നഃ
രാജകുമാരി, ഞാൻ നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നു. പക്ഷേ, പാണ്ഡവന്മാർ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഞാൻ പാപബുദ്ധിയും കൃതഘ്നനും ആയ ഇദ്ദേഹം പറയുന്ന ഈ വാക്കുകൾ നീ പ്രിയത്തിനായി കേൾക്കണം.
സുയോധനഃ സാനുചരഃ സുദുഷ്ടഃ സഹൈവ രാജാ നികൃതഃ സൂനുനാ ച യദ്യേഷ വാചം മഹദുച്യമാനാം ന ശ്രോഷ്യതേ പാപമതിഃ സുദുഷ്ടഃ
സുയോധനനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും വളരെ ദുഷ്ടരാണ്. രാജാവും മകനും ചേർന്ന് വഞ്ചകന്മാരാണ്. ഈ പാപബുദ്ധിയുള്ളവൻ ഈ ഗുരുതരമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ ദുഷ്ടനായി തന്നെ തുടരും.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദ്രുപദസ്യ പുത്രീം ക്ഷത്താഽബ്രവീദ്ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രമ്
ഇങ്ങനെ ദ്രുപദന്റെ മകളോടു പറഞ്ഞശേഷം, സാരഥി ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകനോടു പറഞ്ഞു.
മാ ക്ലിശ്യതാം വൈ ദ്രുപദസ്യ പുത്രീം മാ ത്വം ചരീം ദ്രക്ഷ്യസി രാജപുത്ര
ദ്രുപദന്റെ മകളെ ഉപദ്രവിക്കരുത്. രാജകുമാരാ, നീ സന്തോഷം കാണില്ല.
യദ്യേവം ത്വം മഹാരാജ സങ്ക്ലേശയസി ദ്രൌപദീമ്। അചിരേണൈവ കാലേന പുത്രസ്തേ സഹ മന്ത്രിഭിഃ। ഗമിഷ്യതി ക്ഷയം പാപഃ പാണ്ഡവക്ഷയകാരണാത്
മഹാരാജാവേ, നീ ഇങ്ങനെ ദ്രൗപദിയെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ, ഉടൻ തന്നെ, പാണ്ഡവന്മാരെ നശിപ്പിച്ചതിന്റെ ഫലമായി, നിന്റെ മകനും അവന്റെ മന്ത്രിമാരും പാപം ചെയ്തവനായി നശിച്ചുപോകും.
ഭീമാര്ജുനാഭ്യാം ക്രുദ്ധാഭ്യാം മാദ്രീപുത്രദ്വയേന ച। തസ്മാന്നിവാരയ സുതം മാ വിനാശം വിചിന്തയ
ഭീമനും അർജുനനും കോപത്തോടെ, കൂടാതെ മാദ്രിയുടെ രണ്ടു മക്കളും ചേർന്ന് നിന്നാൽ, അതിനാൽ, നിന്റെ മകനെ തടയണം. നാശം ആലോചിക്കരുത്.
ഏതച്ഛുത്വാ മന്ദബുദ്ധിര്നോത്തരം കിഞ്ചിദബ്രവീത്। തതോ ദുര്യോധനസ്തത്ര ദൈവമോഹബലാത്കൃതഃ
ഇത് കേട്ടെങ്കിലും, മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവൻ ഒന്നും മറുപടി പറയില്ല. അപ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ അവിടെ ദൈവത്തിന്റെ മായയാൽ നിർബന്ധിതനായി നിന്നു.
അചിന്ത്യ ക്ഷത്തുര്വചനം ഹര്ഷേണായതലോചനഃ। ഊരൂ ദര്ശയതേ പാപോ ദ്രൌപദ്യാ വൈ മുഹുര്മുഹുഃ
സാരഥിയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി, ദുഷ്ടനായ ദുര്യോധനൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ദ്രൗപദിക്ക് തന്റെ തോളുകൾ കാണിച്ചു.
ഊരൌ സന്ദര്ശ്യമാനേ തു നിരീക്ഷ്യ തു സുയോധനമ്। വൃകോദരസ്തദാലോക്യ നേത്രേ ചോല്ഫാല്യ ലോഹിതേ
അവൻ തോളുകൾ കാണിച്ചപ്പോൾ, ഭീമൻ സുയോധനനെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, കണ്പൊട്ടുകൾ കുരുക്കി അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
ഏതത്സമീക്ഷ്യാത്മനി ചാവമാനം നിയമ്യ മന്യും ബലനാന്സ മാനീ। രാജാനുജഃ സംസദി കൌരവാണാം വിനിഷ്ക്രമന്വാക്യമുവാച ഭീമഃ
സ്വന്തം അപമാനം കണ്ടു, കോപം വശീകരിച്ച്, അഭിമാനിയായ രാജാവിന്റെ സഹോദരൻ, കൗരവരുടെ സഭയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ഭീമൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അഹം ദുര്യോധനം ഹന്താ കര്ണം ഹന്താ ധനഞ്ജയഃ। ശകുനിം ചാക്ഷകിതവം സഹദേവോ ഹനിഷ്യതി
ഞാൻ ദുര്യോധനനെ കൊല്ലും. ധനഞ്ജയൻ കർണ്ണനെ കൊല്ലും. സഹദേവൻ ചതിയൻ ശകുനിയെ കൊല്ലും.
ദുശ്ശാസനസ്യ രുധിരം പാസ്യാമി മൃഗരാഡിവ
ദുശ്ശാസനന്റെ രക്തം ഞാൻ സിംഹം പോലെ കുടിക്കും.
ഭീമസേന ന തേ സന്തി യേഷാം വൈരം ത്വയാ സഹ। നന്ദാ ഗൃഹേഷു ന ബുദ്ധ്യന്തേ മഹദ്ഭയമ്
ഭീമസേനാ, നിന്നോടു വൈരം വഹിക്കുന്നവർക്ക് ഭാവി ഇല്ല. അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ വീട്ടിൽ വലിയ ഭീഷണി വരുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല.
നൈവ വാചാ വ്യവസിതം ഭീമ വിജ്ഞായതേ സതാമ്। യദി സ്ഥാസ്യന്തി സങ്ഗ്രാമേ ക്ഷത്രധര്മേണ വൈ സഹ
സത്യവാന്മാരുടെ മനസ്സിലെ ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങൾ വാക്കുകളിൽ വെളിപ്പെടാറില്ല, ഭീമാ. അവർ യുദ്ധത്തിൽ ക്ഷത്രധർമ്മം പാലിച്ച് നിലകൊള്ളുമ്പോൾ മാത്രം അതറിയാം.
ദുര്യോധനസ്യ കര്ണസ്യ ശകുനേശ്ച ദുരാത്മനഃ। ദുശ്ശാസനചതുര്ഥാനാം ഭൂമിഃ പാസ്യതി ശോണിതമ്
ദുര്യോധനൻ, കർണ്ണൻ, ദുഷ്ടനായ ശകുനി, നാലാമനായ ദുശ്ശാസനൻ ഇവരുടെ രക്തം ഭൂമി കുടിക്കും.
അസൂയിതാരം വക്താരം പ്രഹൃഷ്ടാനാം ദുരാത്മനാമ്। ഭീമസേന നിയോഗാത്തേ ഹന്താഽഹം കര്ണമാഹവേ
അസൂയയാൽ അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന ആ ദുഷ്ടന്മാരിൽ, ഭീമസേനന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ കർണ്ണനെ കൊല്ലും.
കര്ണം കര്ണാനുഗാംശ്ചൈവ രണേ ഹന്താഽസ്മി പത്രിഭിഃ। യേ ചാന്യേ വിപ്രയോത്സ്യന്തി ബുദ്ധിമോഹേന മാം നൃപാഃ। താന്സ്മ സര്വഞ്ഛിതൈര്ബാണൈര്നേതാഽസ്മി യമസാദനമ്
യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ കർണ്ണനെയും അവന്റെ അനുയായികളെയും അമ്പുകൊണ്ട് കൊല്ലും. ബുദ്ധിമുട്ട് മൂലം എനിക്ക് എതിരാകുന്ന മറ്റു രാജാക്കളെയും ഞാൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് യമലോകത്തേക്ക് അയക്കും.
ചലേദ്വി ഹിമവാന്സ്ഥാനാന്നിഷ്പ്രഭഃ സ്യാദ്ദിവാകരഃ। ശൈത്യം സോമാത്പ്രണശ്യേത മത്സത്യം വിചലേദ്യദി
ഹിമാലയം സ്ഥാനം വിട്ടു നീങ്ങാം, സൂര്യൻ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെടാം, ചന്ദ്രൻ തണുപ്പ് നഷ്ടപ്പെടാം. പക്ഷേ, ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്ക് ഒരിക്കലും മാറില്ല.
ഉത്യുക്തവതി പാര്ഥേ തു ശ്രീമാന്മാദ്രവതീസുതഃ। പ്രഗൃഹ്യ വിപുലം ബാഹും സഹദേവഃ പ്രതാപവാന്
അങ്ങനെ പാർത്ഥൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, മദ്രവതിയുടെ മഹത്വമുള്ള മകൻ സഹദേവൻ തന്റെ വീണ്ടിയ കൈ ഉയർത്തി.
സൌബലസ്യ വധപ്രേപ്സുരിദം വചനമബ്രവീത്। ക്രോധസംരക്തനയനോ നിശ്വസ്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ
സൗബലന്റെ മരണത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും ആഴമായി ശ്വസിച്ച്, അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: