യുധിഷ്ഠിരോ ദ്യൂതമദേന മത്തോ ദുര്യോധനോ ദ്രൌപദി ത്വാമജൈഷീത്। സാ ത്വം പ്രപദ്യസ്വ ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ വേശ്മ നയാമി ത്വാം കര്മണി യാജ്ഞസേനി
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചതിയാട്ടത്തിൽ മുഴുകി, ദുര്യോധനനാൽ തോറ്റു. അതുകൊണ്ട്, ദ്രൗപദി, ഞാൻ നിന്നെ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വന്നത്, യജ്ഞസേനീ, അതാണ് എന്റെ ജോലി.
കഥം ത്വേവം വദസി പ്രാതികാമി- കോ ഹി ദീവ്യേദ്ഭാര്യയാ രാജപുത്രഃ। മൂഡോ രാജാ ദ്യൂതമദേന മത്തോ ഹ്യഭൂന്നാന്യത്കൈതവമസ്യ കിഞ്ചിത്
പ്രതികാമി, നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എങ്ങനെ? ഏത് രാജകുമാരൻ ഭാര്യയെ ചതിയാട്ടത്തിൽ പന്തയമിടും? രാജാവ് ഈ ചതിയാട്ടത്തിൽ മുഴുകി, ഇതു കൂടാതെ മറ്റൊന്നും കപടമായി ചെയ്തിട്ടില്ല.
യദാ നാഭൂത്കൈതവമന്യദസ്യ തദാഽദേവീത്പാണ്ഡവോഽജാതശത്രുഃ। ന്യസ്താഃ പൂര്വം ഭ്രാതരസ്തേന രാജ്ഞാ സ്വയം ചാത്മാ ത്വമഥോ രാജപുത്രി
അവൻ മറ്റൊന്നും കപടമായി ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, അപ്പോൾ തന്നെ പാണ്ഡവൻ അജാതശത്രു തോറ്റു. ആദ്യം സഹോദരങ്ങളെ, പിന്നെ തന്നെ, പിന്നെ രാജകുമാരിയായ നിന്നെയും പന്തയമിട്ടു.
ഗച്ഛ ത്വം കിതവം ഗത്വാ സഭായാം പൃച്ഛ സൂതജ। കിം തു പൂര്വം പരാജൈഷീരാത്മാനമഥവാ നു മാമ്
നീ ചതിയാട്ടക്കാരന്റെ അടുത്ത് സഭയിൽ ചെന്നു ചോദിക്കൂ, സാരഥിയുടെ മകനേ: ആദ്യം ആരെയാണ് പന്തയമിട്ടത്—തന്നെയോ എന്നെയോ?
ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ സമാഗച്ഛ തതോ മാം നയം സൂതജ। ജ്ഞാത്വാ ചികീര്ഷിതമഹം രാജ്ഞോ യാസ്യാമി ദുഃഖിതാ
ഇത് മനസ്സിലാക്കി തിരിച്ചു വാ, പിന്നെ എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ, സാരഥിയുടെ മകനേ. രാജാവിന്റെ ഉദ്ദേശം അറിയുമ്പോൾ, ഞാൻ ദുഃഖത്തോടെ പോകും.
സഭാം ഗത്വാ സ ചോവാച ദ്രൌപദ്യസ്തദ്വചസ്തദാ। യുധിഷ്ഠിരം നരേനദ്രാണാം മധ്യേ സ്ഥിതമിദം വചഃ
അവൻ സഭയിൽ ചെന്നു, രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ദ്രൗപദി നിന്നോട് ഇത് ചോദിക്കുന്നു'.
കസ്യേശോ നഃ പരാജൈഷീരിതി ത്വാമാഹ ദ്രൌപദീ। കിം നു പൂര്വം പരാജൈഷീരാത്മാനമഥവാപി മാമ്
'നമുക്ക് ഉടമ ആരാണ്? ആദ്യം ആരെയാണ് പന്തയമിട്ടത്—തന്നെയോ എന്നെയോ?'—ഇങ്ങനെ ദ്രൗപദി ചോദിക്കുന്നു.
യുധിഷ്ഠിരസ്തു നിശ്ചേതാ ഗതസത്വ ഇവാഭവത്। ന തം സൂതം പ്രത്യുവാച വചനം സാധ്വസാധു വാ
പക്ഷേ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി നിന്നു. സാരഥിക്ക് നല്ലതോ ചീത്തയോ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഇഹൈവാഗത്യ പാഞ്ചാലീ പ്രശ്നമേനം പ്രഭാഷതാമ്। ഇഹൈവ സര്വേ ശൃണ്വന്തു തസ്യാശ്ചൈതസ്യ യദ്വചഃ
പാഞ്ചാലി തന്നെ ഇവിടെ വന്ന് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ; അവളുടെയും അവനുടെയും വാക്കുകൾ ഇവിടെ എല്ലാവരും കേൾക്കട്ടെ.
സ ഗത്വാ രാജഭവനം ദുര്യോധനവശാനുഗഃ। ഉവാച ദ്രൌപദീം സൂതഃ പ്രാതികാമീ വ്യഥന്നിവ
ദുര്യോധനന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം, സാരഥിയായ പ്രതികാമി രാജഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, ദ്രൗപദിയോട് വിഷമത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
സഭ്യാസ്ത്വമീ രാജപുത്ര്യാഹ്വയന്തി മന്യേ പ്രാപ്തഃ സംശയഃ കൌരവാണാമ്। ന വൈ സമൃദ്ദിം പാലയതേ ലഘീയാന് യസ്ത്വാം സഭാം നേഷ്യതി രാജപുത്രി
രാജകുമാരിയെ, സഭയിൽ നിന്നു നിന്നെ വിളിക്കുന്നു; കൌരവന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയ സംശയം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. രാജകുമാരിയെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാത്തവൻ നമ്മുടെ സമൃദ്ധി സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല.
ഏവം നൂനം വ്യദധാത്സംവിധാതാ സ്പര്ശാവുഭൌ സ്പൃശതോ വൃദ്ധബാലൌ। ധര്മം ത്വേകം പരമം പ്രാഹ ലോകേ സ നഃ ശമം ധാസ്യതി ഗോപ്യമാനഃ
ഇങ്ങനെ എല്ലാം ക്രമീകരിച്ചത് വിധിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു; മുതിർന്നവരും ചെറുപ്പവരും ഇതിൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നു. ലോകത്ത് ഒരു മാത്ര ധർമ്മം ഉണ്ട് എന്ന് അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു; ആ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ നമ്മെ സമാധാനത്തിലേക്ക് നയിക്കട്ടെ.
സോഽയം ധര്മോ മാ ത്യഗാത്കൌരവാന്വൈ സഭ്യാന്ഗത്വാ പൃച്ഛ ധര്മ്യം വചോ മേ। തേ മാം ബ്രൂയുര്നിശ്ചിതം തത്കരിഷ്യേ ധര്മാത്മാനോ നീതിമന്തോ വരിഷ്ഠാഃ
അതിനാല്, ഈ ധര്മം ഉപേക്ഷിക്കരുത്, കൌരവര്. നീ സഭയിലേക്ക് പോയി എന്റെ സംശയം അവിടെ ഉന്നയിക്കൂ. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന ധര്മപരരും ജ്ഞാനികളും ഉത്തമരും തീരുമാനിക്കുന്നതെന്താണോ, അതാണ് ഞാന് ചെയ്യുക.
ശ്രുത്വാ സൂതസ്തദ്വചോ യാജ്ഞസേന്യാഃ സഭാം ഗത്വാ പ്രാഹ വാക്യം തദാനീമ്। അധോമുഖാസ്തേ ന ച കിഞ്ചിദൂചു- ര്നിര്ബന്ധം തം ധാര്തരാഷ്ട്രസ്യ ബുദ്ധ്വാ
യാജ്ഞസേനിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട സാരഥി സഭയിലേക്ക് ചെന്നു അവിടെ അവയുടെ സന്ദേശം പറഞ്ഞു. എന്നാല് എല്ലാവരും തലകുനിച്ച് ഇരുന്നു, ദുര്യോധനന്റെ ഉറച്ച മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
യുധിഷ്ഠിരസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ ദുര്യോധനചികീര്ഷിതമ്। ദ്രൌപദ്യാഃ സംമതം ദൂതം പ്രാഹിണോദ്ഭരതര്ഷഭ
ദുര്യോധനന് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞ യുദ്ധിഷ്ഠിരന്, ഭാരതവംശത്തിലെ മഹാനായവന്, ദ്രൗപദിയുടെ സമ്മതപ്രകാരം ദൂതനെ അയച്ചു.
ഏകവസ്ത്ര ത്വധോനീവോ രോദമാനാ രജസ്വലാ। സഭാമാഗമ്യ പാഞ്ചാലി ശ്വശുരസ്യാഗ്രതോ ഭവ
ഒറ്റവസ്ത്രം ധരിച്ച്, താഴെ വസ്ത്രം മാത്രം ഉടുത്ത്, കരഞ്ഞുകൊണ്ടു, രജസ്സുള്ള അവസ്ഥയില് പാഞ്ചാലി സഭയില് വന്നു, തന്റെ അപ്പന്മാരുടെ മുന്നില് നില്ക്കേണ്ടി വന്നു.
അഥ ത്വാമാഗതാം ദൃഷ്ട്വാ രാജപുത്രീം സഭാം തദാ। സഭ്യാഃ സര്വേ വിനിന്ദേരന്മനോര്ഭിര്ധൃതരാഷ്ട്രജമ്
അപ്പോള് രാജകുമാരി സഭയില് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്, അവിടെ ഇരുന്ന എല്ലാവരും മനസ്സില് തന്നെ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
സ ഗത്വാ ത്വരിതം ദൂതഃ കൃഷ്ണായാ ഭവനം നൃപ। ന്യവേദയന്മതം ധീമാന്ധര്മരാജസ്യ നിശ്ചിതമ്
അവന് വേഗത്തില് കൃഷ്ണയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, ധര്മരാജാവിന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം അവളെ അറിയിച്ചു.
പാണ്ഡവാശ്ച മഹാത്മാനോ ദീനാ ദുഃഖസമന്വിതാഃ। സത്യേനാതിപരീതാങ്ഗാ നോദീക്ഷന്തേ സ്മ കിഞ്ചന
മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവര് ദു:ഖത്തില് കത്തിയവരും, സത്യത്തിന്റെ ഭാരം സഹിക്കാനാവാതെ, ഒന്നും സംസാരിക്കാനാവാതെ ഇരുന്നു.
തതസ്ത്വേഷാം മുഖമാലോക്യ രാജാ ദുര്യോധനഃ സൂതമുവാച ഹൃഷ്ടഃ। ഇഹൈവൈതാമാനയ പ്രാതികാമിന് പ്രത്യക്ഷമസ്യാഃ കുരവോ ബ്രുവന്തഃ
അവരുടെ മുഖം നോക്കി രാജാവ് ദുര്യോധനന് സന്തോഷത്തോടെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവളെ ഉടനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; കുരുക്കള് നേരിട്ട് അവളോട് സംസാരിക്കട്ടെ.'
തതഃ സൂതസ്തസ്യ വശാനുഗാമീ ഭീതശ്ച കോപാദ്ദ്രുപദാത്മജായാഃ। വിഹായ മാനം പുനരേവ സഭ്യാ- നുവാച കൃഷ്ണാം കിമഹം ബ്രവീമി
അവന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് ഭയപ്പെട്ട്, ദ്രുപദപുത്രിയുടെ കോപം ഭയന്ന്, സാരഥി തന്റെ അഭിമാനം വിട്ട് വീണ്ടും കൃഷ്ണയോട് ചോദിച്ചു: 'ഞാന് സഭയില് എന്ത് പറയണം?'
ദുഃശാസനൈഷ മമ സൂതപുത്രോ വൃകോദരാദുദ്വിജതേഽല്പചേതാഃ। സ്വയം പ്രഗൃഹ്യാനയ യാജ്ഞസേനീം കിം തേ കരിഷ്യന്ത്യവശാഃ സപത്നാഃ
ദുഃശാസനന് എന്ന ഈ സാരഥിപുത്രന് ഭീമനെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടു, ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനാണ്. നീ തന്നെ യാജ്ഞസേനിയെ പിടിച്ച് കൊണ്ടുവരിക. അവളുടെ സഹപത്നിമാര് നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യും, അവര് അശക്തരാണ്.
തതഃ സമുത്ഥായ സ രാജപുത്രഃ ശ്രുത്വാ ഭ്രാതുഃ ശാസനം രക്തദൃഷ്ടിഃ। പ്രവിശ്യ തദ്വേശ്മ മഹാരഥാനാ- മിത്യബ്രവീദ്ദ്രൌപദീം രാജപുത്രീമ്
അപ്പൊഴ് തന്റെ സഹോദരന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട്, കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച്, രാജകുമാരന് മഹാരഥാക്കളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു, രാജകുമാരി ദ്രൗപദിയോട് പറഞ്ഞു.
ഏഹ്യേഹി പാഞ്ചാലി രാജപുത്രീമ്। ദുര്യോധനം പശ്യ വിമുക്തലജ്ജാ। കുരൂന്ഭജസ്വായതപത്രനേത്രേ ധര്മേണ ലബ്ധാഽസി സഭാം പരൈഹി
'വാ, വാ, പാഞ്ചാലി രാജകുമാരിയെ! ലജ്ജയില്ലാതെ duran ദുര്യോധനനെ കാണൂ. നീ കുരുക്കളോടൊപ്പം ചേരുക, വിശാലനയനിയായവളേ; നീ സഭയില് ധര്മം കൊണ്ടാണ് നേടിയെടുത്തത്.'
തതഃ സമുത്ഥായ സുദൂര്മനാഃ സാ വിവര്ണമാമൃജ്യ മുഖം കരേണ। ആര്താ പ്രദുദ്രാവ യതഃ സ്ത്രിയസ്താ വൃദ്ധസ്യ രാജ്ഞഃ കുരുപുങ്ഗവസ്യ
അപ്പോള് അത്യന്തം ദു:ഖിതയായ അവള് എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൊണ്ട് നിറംകഴിഞ്ഞ മുഖം തുടച്ചു, വേദനയോടെ വയസ്സായ കുരുവംശത്തിലെ രാജാവിന്റെ സ്ത്രീകളുടെ അടുക്കല് ഓടി.
തതോ ജവേനാഭിസസാര രോഷാ- ദ്ദുഃശാസനസ്താമഭിഗര്ജമാനഃ। ദീര്ഘേഷു നീലേഷ്വഥ ചോര്മിമത്സു ജഗ്രാഹ കേശേഷു നരേന്ദ്രപത്നീമ്
അതിനുശേഷം ദുഃശാസനന് കോപത്തോടെ ഗര്ജിച്ച് വേഗത്തില് അവളെ പിന്തുടര്ന്നു, ദീര്ഘവും കറുത്തും തിരിഞ്ഞും കേശങ്ങളില് പിടിച്ച് രാജ്ഞിയെ പിടിച്ചു.
യേ രാജസൂയാവഭൃഥേ ജലേന മഹാക്രതൌ മന്ത്രപൂതേന സിക്താഃ। തേ പാണ്ഡവാനാം പരിഭൂയ വീര്യം ബലാത്പ്രമൃഷ്ടാ ധൃതരാഷ്ട്രജേന
രാജസൂയയാഗത്തില് മന്ത്രശുദ്ധജലത്തില് തളിയപ്പെട്ടവര് പാണ്ഡവര് എന്ന ധൈര്യത്തെ അവഗണിച്ച്, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന് അവരെ ബലാല്ക്കാരം ചെയ്തു അപമാനിച്ചു.
സ താം പരാകൃഷ്യ സഭാസമീപ- മാനീയ കൃഷ്ണാമതിദീര്ഘകേശീമ്। ദുഃശാസനോ നാഥവതീമനാഥവ- ച്ചകര്ഷ വായുഃ കദലീമിവാര്താമ്
അവളുടെ വളരെ ദീര്ഘമായ കേശങ്ങളില് പിടിച്ച്, ദുഃശാസനന് കൃഷ്ണയെ, സംരക്ഷിതയെന്നു തോന്നുന്നെങ്കിലും സംരക്ഷണമില്ലാത്തവളെ, സഭയുടെ നടുവിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു, കാറ്റ് വേദനയോടെ വാഴക്കൊമ്പിനെ വലിക്കുന്നതുപോലെ.
സാ കൃഷ്ണമാണാ നമിതാങ്ഗയഷ്ടിഃ ശനൈരുവാചാഥ രജസ്വലാഽസ്മി। ഏകം ച വാസോ മമ മന്ദബുദ്ധേ സഭാം നേതും നാര്ഹസി മാമനാര്യ
കൃഷ്ണ, ലജ്ജയില് ശരീരം കുനിഞ്ഞ്, മൃദുവായി പറഞ്ഞു: 'ഞാന് രജസ്സിലാണ്, എനിക്ക് ഒറ്റവസ്ത്രം മാത്രമേയുള്ളൂ, ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനേ. നീ അയോഗ്യനാണ്, എന്നെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാന് പാടില്ല.'
തതോഽബ്രവീത്താം പ്രസഭം നിഗൃഹ്യ കേശേശു കൃഷ്ണേഷു തദാ സ കൃഷ്ണാമ്। കൃഷ്ണം ച ജിഷ്ണും ച ഹരിം നരം ച ത്രായായ വിക്രോശതി യാജ്ഞസേനി
അതിനുശേഷം, കറുത്ത കേശങ്ങളില് പിടിച്ച് അവളെ ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ട് ദുഃശാസനന് കൃഷ്ണയോട് പറഞ്ഞു. യാജ്ഞസേനിയും കൃഷ്ണനേയും അര്ജുനനേയും ഭീമനേയും ധര്മനേയും രക്ഷിക്കണമെന്ന് നിലവിളിച്ചു.