നാരുന്തുദഃ സ്യാന്ന നൃശംസവാദീ ന ഹീനതാഃ പരമഭ്യാദദീത। യയാസ്യ വാചാ പര ഉദ്വിജേത ന താം വദേദുശതീ പാപലോക്യാമ്
നിന്ദകനും ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും ഉണ്ടാകരുത്. താഴ്ന്നവർ ഉന്നതമായത് കൈവശമാക്കരുത്. മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിൽ ഭയം വിതയ്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറയരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൾ പാപലോകത്തിൽ വീഴും.
സമുച്ചരന്ത്യതിവാദാശ്ച വക്ത്രാ- ധ്യൌരാഹതഃ ശോചതി രാത്ര്യഹാനി। പരസ്യ നാമര്മസു തേ പതന്തി താന്പണ്ഡിതോ നാവസൃജേത്പരേഷു
കഠിനമായ വാക്കുകൾ വായിൽ നിന്നുയർന്ന്, ദിവസവും രാത്രിയും ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്നു. അവ വേദനിപ്പിക്കേണ്ടിടത്ത് മറ്റുള്ളവരെ തൊടുന്നില്ല; ജ്ഞാനികൾ അത്തരം വാക്കുകൾ മറ്റുള്ളവരോടു പറയരുത്.
അജോ ഹി ശസ്ത്രമഗിലത്കിലൈകഃ ശസ്ത്രേ വിപന്നേ ശിരസാസ്യ ഭൂമൌ। നികൃന്തനം സ്വസ്യ കണ്ഠസ്യ ഘോരം തദ്വദ്വേരം മാ കൃഥാഃ പാണ്ഡുപുത്രൈഃ
ഒരു ആട് വാൾ വിഴുങ്ങുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; പിന്നീട് വാൾ പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അതിന്റെ തല തന്നെ മുറിഞ്ഞു വീഴും. അതുപോലെ, പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കളോട് വലിയ വൈരം ഉണ്ടാക്കരുത്.
ന കിഞ്ചിദിത്ഥം പ്രവദന്തി പാര്ഥാ വനേചരം വാ ഗൃഹമേധിനം വാ। തപസ്വിനം വാ പരിപൂര്ണവിദ്യം ഭഷന്തി ഹൈവം ശ്വനരാഃ സദൈവ
പാണ്ഡവന്മാർ ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാറില്ല — കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവനോടോ, ഗൃഹസ്ഥനോടോ, പൂർണ്ണവിദ്യയുള്ള തപസ്സുകാരനോടോ. ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് ചീത്ത മനുഷ്യരും നായ്ക്കളും മാത്രമാണ്.
ദ്വാരം സുഘോരം നരകസ്യ ജിഹ്യം ന ബുധ്യതേ ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രഃ। തമന്വേതാരോ ബഹവഃ കുരൂണാം ദ്യൂതോദയേ സഹ ദുഃശാസനേന
ഭയാനകമായ നരകത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുമ്പോഴും, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ അതറിയുന്നില്ല. ദുഃശാസനനോടൊപ്പം കുറുവംശത്തിൽ പലരും അവനെ പിന്തുടരുന്നു, ഈ ചതിയാട്ടം തുടങ്ങുമ്പോൾ.
മജ്ജന്ത്യലാബൂനി ശിലാഃ പ്ലവന്തേ മുഹ്യന്തി നാവോമ്ഭസി ശശ്വദേവ। മൂഢോ രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രോ ന മേ വാചഃ പഥ്യരൂപാഃ ശൃണോതി
കുമ്പളങ്ങൾ മുങ്ങുമ്പോൾ കല്ലുകൾ പൊങ്ങുന്നു, വെള്ളത്തിൽ കപ്പലുകൾ വഴിതെറ്റുന്നു; അങ്ങനെ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ ഈ ചതിയാട്ടത്തിൽ മുഴുകി, എന്റെ നല്ല വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നില്ല.
അന്തോ നൂം ഭവിതായം കരൂണാം സുദാരുണഃ സര്വഹരോ വിനാശഃ। വാചഃ കാവ്യാഃ സുഹൃദാം പഥ്യരൂപാ ന ശ്രൂയന്തേ വര്ധതേ ലോഭ ഏവ
കുരുവംശത്തിന് തീർച്ചയായും ഭയങ്കരമായ മുഴുവൻ നാശം വരും; സുഹൃത്തുക്കളുടെ നല്ല ഉപദേശം കേൾക്കപ്പെടുന്നില്ല, ആസക്തി മാത്രം വളരുന്നു.
ധിഗസ്തു ക്ഷത്താരമിതി ബ്രുവാണോ ദര്പേണ മത്തോ ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രഃ। അവൈക്ഷത പ്രാതികാമീം സഭായാ- മുവാച ചൈനം പരമാര്യമധ്യേ
'ഈ സാരഥിയെ നിന്ദിക്കണം' എന്ന് അഹങ്കാരത്തിലും മദത്തിലും മുഴുകി ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ പറഞ്ഞു. അവൻ സഭയിൽ പ്രതികാമിയെ നോക്കി, മൂത്തവരുടെ ഇടയിൽ അവനോട് സംസാരിച്ചു.
ത്വം പ്രാതികാമിന്ദ്രൌപദീമാനയസ്വ ന തേ ഭയം വിദ്യതേ പാണ്ഡവേഭ്യഃ। ക്ഷത്താ ഹ്യയം വിവദത്യേവ ഭീതോ ന ചാസ്മാകം വൃദ്ധികാമഃ സദൈവ
പ്രതികാമി, നീ ദ്രൗപദിയെ കൊണ്ടുവരിക. പാണ്ഡവരെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഈ സാരഥി ഭയത്താൽ മാത്രം വാദിക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഭാവുകം ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ഏവമുക്തഃ പ്രാതികാമീ സ സൂതഃ പ്രായാച്ഛീഘ്രം രാജവചോ നിശമ്യ। പ്രവിശ്യ ച ശ്വേവ ഹി സിംഹഗേഷ്ഠം സമാസദന്മഹിഷീം പാണ്ഡവാനാമ്
അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട്, സാരഥിയായ പ്രതികാമി വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു. സിംഹത്തിൻ മുന്നിൽ നായ പോകുന്നതുപോലെ, പാണ്ഡവരുടെ മഹാരാണിയെ സമീപിക്കാൻ അകത്തു കടന്നു.
യുധിഷ്ഠിരോ ദ്യൂതമദേന മത്തോ ദുര്യോധനോ ദ്രൌപദി ത്വാമജൈഷീത്। സാ ത്വം പ്രപദ്യസ്വ ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ വേശ്മ നയാമി ത്വാം കര്മണി യാജ്ഞസേനി
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ചതിയാട്ടത്തിൽ മുഴുകി, ദുര്യോധനനാൽ തോറ്റു. അതുകൊണ്ട്, ദ്രൗപദി, ഞാൻ നിന്നെ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വന്നത്, യജ്ഞസേനീ, അതാണ് എന്റെ ജോലി.
കഥം ത്വേവം വദസി പ്രാതികാമി- കോ ഹി ദീവ്യേദ്ഭാര്യയാ രാജപുത്രഃ। മൂഡോ രാജാ ദ്യൂതമദേന മത്തോ ഹ്യഭൂന്നാന്യത്കൈതവമസ്യ കിഞ്ചിത്
പ്രതികാമി, നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എങ്ങനെ? ഏത് രാജകുമാരൻ ഭാര്യയെ ചതിയാട്ടത്തിൽ പന്തയമിടും? രാജാവ് ഈ ചതിയാട്ടത്തിൽ മുഴുകി, ഇതു കൂടാതെ മറ്റൊന്നും കപടമായി ചെയ്തിട്ടില്ല.
യദാ നാഭൂത്കൈതവമന്യദസ്യ തദാഽദേവീത്പാണ്ഡവോഽജാതശത്രുഃ। ന്യസ്താഃ പൂര്വം ഭ്രാതരസ്തേന രാജ്ഞാ സ്വയം ചാത്മാ ത്വമഥോ രാജപുത്രി
അവൻ മറ്റൊന്നും കപടമായി ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, അപ്പോൾ തന്നെ പാണ്ഡവൻ അജാതശത്രു തോറ്റു. ആദ്യം സഹോദരങ്ങളെ, പിന്നെ തന്നെ, പിന്നെ രാജകുമാരിയായ നിന്നെയും പന്തയമിട്ടു.
ഗച്ഛ ത്വം കിതവം ഗത്വാ സഭായാം പൃച്ഛ സൂതജ। കിം തു പൂര്വം പരാജൈഷീരാത്മാനമഥവാ നു മാമ്
നീ ചതിയാട്ടക്കാരന്റെ അടുത്ത് സഭയിൽ ചെന്നു ചോദിക്കൂ, സാരഥിയുടെ മകനേ: ആദ്യം ആരെയാണ് പന്തയമിട്ടത്—തന്നെയോ എന്നെയോ?
ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ സമാഗച്ഛ തതോ മാം നയം സൂതജ। ജ്ഞാത്വാ ചികീര്ഷിതമഹം രാജ്ഞോ യാസ്യാമി ദുഃഖിതാ
ഇത് മനസ്സിലാക്കി തിരിച്ചു വാ, പിന്നെ എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ, സാരഥിയുടെ മകനേ. രാജാവിന്റെ ഉദ്ദേശം അറിയുമ്പോൾ, ഞാൻ ദുഃഖത്തോടെ പോകും.
സഭാം ഗത്വാ സ ചോവാച ദ്രൌപദ്യസ്തദ്വചസ്തദാ। യുധിഷ്ഠിരം നരേനദ്രാണാം മധ്യേ സ്ഥിതമിദം വചഃ
അവൻ സഭയിൽ ചെന്നു, രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ദ്രൗപദി നിന്നോട് ഇത് ചോദിക്കുന്നു'.
കസ്യേശോ നഃ പരാജൈഷീരിതി ത്വാമാഹ ദ്രൌപദീ। കിം നു പൂര്വം പരാജൈഷീരാത്മാനമഥവാപി മാമ്
'നമുക്ക് ഉടമ ആരാണ്? ആദ്യം ആരെയാണ് പന്തയമിട്ടത്—തന്നെയോ എന്നെയോ?'—ഇങ്ങനെ ദ്രൗപദി ചോദിക്കുന്നു.
യുധിഷ്ഠിരസ്തു നിശ്ചേതാ ഗതസത്വ ഇവാഭവത്। ന തം സൂതം പ്രത്യുവാച വചനം സാധ്വസാധു വാ
പക്ഷേ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി നിന്നു. സാരഥിക്ക് നല്ലതോ ചീത്തയോ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഇഹൈവാഗത്യ പാഞ്ചാലീ പ്രശ്നമേനം പ്രഭാഷതാമ്। ഇഹൈവ സര്വേ ശൃണ്വന്തു തസ്യാശ്ചൈതസ്യ യദ്വചഃ
പാഞ്ചാലി തന്നെ ഇവിടെ വന്ന് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ; അവളുടെയും അവനുടെയും വാക്കുകൾ ഇവിടെ എല്ലാവരും കേൾക്കട്ടെ.
സ ഗത്വാ രാജഭവനം ദുര്യോധനവശാനുഗഃ। ഉവാച ദ്രൌപദീം സൂതഃ പ്രാതികാമീ വ്യഥന്നിവ
ദുര്യോധനന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം, സാരഥിയായ പ്രതികാമി രാജഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, ദ്രൗപദിയോട് വിഷമത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
സഭ്യാസ്ത്വമീ രാജപുത്ര്യാഹ്വയന്തി മന്യേ പ്രാപ്തഃ സംശയഃ കൌരവാണാമ്। ന വൈ സമൃദ്ദിം പാലയതേ ലഘീയാന് യസ്ത്വാം സഭാം നേഷ്യതി രാജപുത്രി
രാജകുമാരിയെ, സഭയിൽ നിന്നു നിന്നെ വിളിക്കുന്നു; കൌരവന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയ സംശയം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. രാജകുമാരിയെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാത്തവൻ നമ്മുടെ സമൃദ്ധി സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല.
ഏവം നൂനം വ്യദധാത്സംവിധാതാ സ്പര്ശാവുഭൌ സ്പൃശതോ വൃദ്ധബാലൌ। ധര്മം ത്വേകം പരമം പ്രാഹ ലോകേ സ നഃ ശമം ധാസ്യതി ഗോപ്യമാനഃ
ഇങ്ങനെ എല്ലാം ക്രമീകരിച്ചത് വിധിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു; മുതിർന്നവരും ചെറുപ്പവരും ഇതിൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നു. ലോകത്ത് ഒരു മാത്ര ധർമ്മം ഉണ്ട് എന്ന് അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു; ആ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ നമ്മെ സമാധാനത്തിലേക്ക് നയിക്കട്ടെ.
സോഽയം ധര്മോ മാ ത്യഗാത്കൌരവാന്വൈ സഭ്യാന്ഗത്വാ പൃച്ഛ ധര്മ്യം വചോ മേ। തേ മാം ബ്രൂയുര്നിശ്ചിതം തത്കരിഷ്യേ ധര്മാത്മാനോ നീതിമന്തോ വരിഷ്ഠാഃ
അതിനാല്, ഈ ധര്മം ഉപേക്ഷിക്കരുത്, കൌരവര്. നീ സഭയിലേക്ക് പോയി എന്റെ സംശയം അവിടെ ഉന്നയിക്കൂ. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന ധര്മപരരും ജ്ഞാനികളും ഉത്തമരും തീരുമാനിക്കുന്നതെന്താണോ, അതാണ് ഞാന് ചെയ്യുക.
ശ്രുത്വാ സൂതസ്തദ്വചോ യാജ്ഞസേന്യാഃ സഭാം ഗത്വാ പ്രാഹ വാക്യം തദാനീമ്। അധോമുഖാസ്തേ ന ച കിഞ്ചിദൂചു- ര്നിര്ബന്ധം തം ധാര്തരാഷ്ട്രസ്യ ബുദ്ധ്വാ
യാജ്ഞസേനിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട സാരഥി സഭയിലേക്ക് ചെന്നു അവിടെ അവയുടെ സന്ദേശം പറഞ്ഞു. എന്നാല് എല്ലാവരും തലകുനിച്ച് ഇരുന്നു, ദുര്യോധനന്റെ ഉറച്ച മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.
യുധിഷ്ഠിരസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ ദുര്യോധനചികീര്ഷിതമ്। ദ്രൌപദ്യാഃ സംമതം ദൂതം പ്രാഹിണോദ്ഭരതര്ഷഭ
ദുര്യോധനന് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞ യുദ്ധിഷ്ഠിരന്, ഭാരതവംശത്തിലെ മഹാനായവന്, ദ്രൗപദിയുടെ സമ്മതപ്രകാരം ദൂതനെ അയച്ചു.
ഏകവസ്ത്ര ത്വധോനീവോ രോദമാനാ രജസ്വലാ। സഭാമാഗമ്യ പാഞ്ചാലി ശ്വശുരസ്യാഗ്രതോ ഭവ
ഒറ്റവസ്ത്രം ധരിച്ച്, താഴെ വസ്ത്രം മാത്രം ഉടുത്ത്, കരഞ്ഞുകൊണ്ടു, രജസ്സുള്ള അവസ്ഥയില് പാഞ്ചാലി സഭയില് വന്നു, തന്റെ അപ്പന്മാരുടെ മുന്നില് നില്ക്കേണ്ടി വന്നു.
അഥ ത്വാമാഗതാം ദൃഷ്ട്വാ രാജപുത്രീം സഭാം തദാ। സഭ്യാഃ സര്വേ വിനിന്ദേരന്മനോര്ഭിര്ധൃതരാഷ്ട്രജമ്
അപ്പോള് രാജകുമാരി സഭയില് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്, അവിടെ ഇരുന്ന എല്ലാവരും മനസ്സില് തന്നെ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
സ ഗത്വാ ത്വരിതം ദൂതഃ കൃഷ്ണായാ ഭവനം നൃപ। ന്യവേദയന്മതം ധീമാന്ധര്മരാജസ്യ നിശ്ചിതമ്
അവന് വേഗത്തില് കൃഷ്ണയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി, ധര്മരാജാവിന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം അവളെ അറിയിച്ചു.
പാണ്ഡവാശ്ച മഹാത്മാനോ ദീനാ ദുഃഖസമന്വിതാഃ। സത്യേനാതിപരീതാങ്ഗാ നോദീക്ഷന്തേ സ്മ കിഞ്ചന
മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവര് ദു:ഖത്തില് കത്തിയവരും, സത്യത്തിന്റെ ഭാരം സഹിക്കാനാവാതെ, ഒന്നും സംസാരിക്കാനാവാതെ ഇരുന്നു.
തതസ്ത്വേഷാം മുഖമാലോക്യ രാജാ ദുര്യോധനഃ സൂതമുവാച ഹൃഷ്ടഃ। ഇഹൈവൈതാമാനയ പ്രാതികാമിന് പ്രത്യക്ഷമസ്യാഃ കുരവോ ബ്രുവന്തഃ
അവരുടെ മുഖം നോക്കി രാജാവ് ദുര്യോധനന് സന്തോഷത്തോടെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവളെ ഉടനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; കുരുക്കള് നേരിട്ട് അവളോട് സംസാരിക്കട്ടെ.'