ഉത്പപാത മഹാവീര്യഃ പക്ഷിരാട് പരവീരഹാ। സമുത്പത്യാന്തരിക്ഷസ്ഥം ദേവാനാമുപരി സ്ഥിതമ്
മഹാശക്തനും ശത്രുനാശകനുമായ പക്ഷിരാജാവ് ഉയർന്ന് ആകാശത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ മുകളിൽ നിലകൊണ്ടു.
വര്മിമോ വിബുധാഃ സര്വേ നാനാശസ്ത്രൈരവാകിരന്। പട്ടിശൈഃ പരിധൈഃ ശൂലൈര്ഗദാഭിശ്ച സവാസവാഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം വിവിധ ആയുധങ്ങൾ—കത്തികൾ, വടികൾ, കുന്തങ്ങൾ, ഗദകൾ—കൊണ്ട് അവനെ ആക്രമിച്ചു.
ക്ഷുരപ്രൈര്ജ്വലിതൈശ്ചാപി ചക്രൈരാദിത്യരൂപിഭിഃ। നാനാശസ്ത്രവിസര്ഗൈസ്തൈര്വധ്യമാനഃ സമന്തതഃ
മുറിവേൽക്കുന്ന തീപോലുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള ചക്രങ്ങളും പലവിധ ആയുധങ്ങളും കൊണ്ട് അവർ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമവനെ ആക്രമിച്ചു.
കുര്വന്സുതുമുലം യുദ്ധം പക്ഷിരാണ്ണ വ്യകമ്പത। നിര്ദഹന്നിവ ചാകാശേ വൈനതേയഃ പ്രതാപവാന്। പക്ഷാഭ്യാമുരസാ ചൈവ സമന്താദ്വ്യക്ഷിപത്സുരാന്
പക്ഷിരാജാവ് അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി, ഒട്ടും ചലിച്ചില്ല. വിനതയുടെ മകനായ മഹാശക്തൻ ആകാശം കത്തിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ ചിറകും നെഞ്ചും തൂണിയും കൊണ്ട് ദേവന്മാരെ ചിതറിച്ചു.
തേ വിക്ഷിപ്താസ്തതോ ദേവാ ദുദ്രുവുര്ഗരുഡാര്ദിതാഃ। നഖതുണ്ഡക്ഷതാശ്ചൈവ സുസ്രുവുഃ ശോണിതം ബഹു
അങ്ങനെ ഗരുഡന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ദേവന്മാർ ചിതറിപ്പോയി ഓടി. അവന്റെ നഖത്തിലും തൂണ്ടിലും കുത്തേറ്റവർ വളരെയധികം രക്തം ചൊരിഞ്ഞു.
സാധ്യാഃ പ്രാചീം സഗന്ധര്വാ വസവോ ദക്ഷിണാം ദിശമ്। പ്രജഗ്മുഃ സഹിതാ രുദ്രാഃ പതഗേന്ദ്രപ്രധര്ഷിതാഃ
സാധ്യന്മാർ ഗന്ധർവന്മാരോടൊപ്പം കിഴക്കോട്ടും, വസുക്കൾ തെക്കോട്ടും, രുദ്രന്മാർ കൂട്ടമായി, പക്ഷിരാജാവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ഓടിപ്പോയി.
ദിശം പ്രതീചീമാദിത്യാ നാസത്യാവുത്തരാം ദിശമ്। മുഹുര്മുഹുഃ പ്രേക്ഷമാണാ യുധ്യമാനം മഹൌജസഃ
ആദിത്യന്മാർ പടിഞ്ഞാറോട്ടും, അശ്വിനികൾ വടക്കോട്ടും പോയി, വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി ആ മഹാശക്തനായവൻ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതു കണ്ടു.
അശ്വക്രന്ദേന വീരേണ രേണുകേന ച പക്ഷിരാട്। ക്രഥനേന ച ശൂരേണ തപനേന ച ഖേചരഃ
പക്ഷിരാജാവ് അശ്വക്രന്ദൻ എന്ന വീരനോടും, റെണുകനോടും, കൃതനൻ എന്ന ധൈര്യശാലിയോടും, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന തപനനോടും യുദ്ധം നടത്തി.
ഉലൂകശ്വസനാഭ്യാം ച നിമേഷേണ ച പക്ഷിരാട്। പ്രരുജേന ച സംഗ്രാമം ചകാര പുലിനേന ച
ഉലൂകനും ശ്വസനനും, നിമേഷനും, പ്രരുജനും, പുലിനനും ഒക്കെ പക്ഷിരാജാവിനൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്തു.
താന്പക്ഷനഖതുണ്ഡാഗ്രൈരഭിനദ്വിനതാസുതഃ। യുഗാന്തകാലേ സംക്രുദ്ധഃ പിനാകീവ പരംതപ
വിനതയുടെ മകൻ, യುಗാന്തസമയത്തെ ശിവനെപ്പോലെ കോപത്തോടെ, തന്റെ ചിറകിന്റെ അഗ്രവും നഖവും തൂണ്ടും കൊണ്ട് അവരെ ആക്രമിച്ചു, ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിച്ചു.
മഹാബലാ മഹോത്സാഹാസ്തേന തേ ബഹുധാ ക്ഷതാഃ। രേജുരഭ്രഘനപ്രഖ്യാ രുധിരൌഘപ്രവര്ഷിണഃ
വലിയ ശക്തിയും ഉത്സാഹവും ഉള്ളവനാൽ അവർ പലവിധത്തിൽ പരിക്കേറ്റു; അവർ ഇടിമേഘങ്ങൾ പോലെ ഗർജിച്ചു, രക്തം ഒഴുക്കുപോലെ പകർന്നു.
താന്കൃത്വാ പതഗശ്രേഷ്ഠഃ സര്വാനുത്ക്രാന്തജീവിതാന്। അതിക്രാന്തോഽമൃതസ്യാര്ഥേ സര്വതോഽഗ്നിമപശ്യത
അവരെല്ലാവരെയും കൊല്ലുകയും അവരുടെ ജീവൻ വിട്ടുപോകുകയും ചെയ്ത ശേഷം, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ അമൃതത്തിനായി മുന്നോട്ട് പോയി, എല്ലാടും അഗ്നിയെ കണ്ടു.
ആവൃണ്വാനം മഹാജ്വാലമര്ചിര്ഭിഃ സര്വതോഽമ്ബരമ്। ദഹന്തമിവ തീക്ഷ്ണാംശും ചണ്ഡവായുസമീരിതമ്
അവൻ വലിയ ജ്വാലകളോടെ ആകാശം മുഴുവൻ ചുറ്റിയുള്ള തീയും, അതിന്റെ കനിഞ്ഞുള്ള കിരണങ്ങൾ കാട്ടുപോലെ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ശക്തമായ കാറ്റിൽ വീശുന്നതും കണ്ടു.
ജ്വലന്തമഗ്നിം തമമിത്രതാപനഃ സമാസ്തരത്പത്രരഥോ നദീഭിഃ। തതഃ പ്രചക്രേ വപുരന്യദല്പം പ്രവേഷ്ടുകാമോഽഗ്നിമഭിപ്രശാമ്യ
ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയം വിതറുന്നവൻ, തന്റെ ചിറകുകൾ രഥമാക്കി, നദികൾ വഴി ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയെ കടന്നു. പിന്നെ അഗ്നിയെ ശമിപ്പിച്ച്, അകത്തു കടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ രൂപം ചെറുതാക്കി.
സുശീഘ്രമാഗമ്യ പുനര്ജവേന
വളരെ വേഗത്തിൽ, അവൻ വീണ്ടും തിരികെ വന്നു.
ജാമ്ബൂനദമയോ ഭൂത്വാ മരീചിനികരോജ്ജ്വലഃ। പ്രവിവേശ ബലാത്പക്ഷീ വാരിവേഗ ഇവാര്ണവമ്
ജാംബൂനദം പോലെ പൊന്നുപോലും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ കിരണങ്ങളുമായി, ആ പക്ഷി ശക്തിയോടെ കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന വെള്ളംപോലെ അകത്തേക്ക് കയറി.
സ ചക്രം ക്ഷുരപര്യന്തമപശ്യദമൃതാന്തികേ। പരിഭ്രമന്തമനിശം തീക്ഷ്ണധാരമയസ്മയമ്
അമൃതത്തിനടുത്ത്, അവൻ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ, കത്തിയുനിൽക്കുന്ന വെട്ടിയുള്ള, നിരന്തരം ചുറ്റുന്ന ഒരു ചക്രം കണ്ടു.
ജ്വലനാര്കപ്രഭം ഘോരം ഛേദനം സോമഹാരിണാമ്। ഘോരരൂപം തദത്യര്ഥം യന്ത്രം ദേവൈഃ സുനിര്മിതമ്
അവൻ അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെയുള്ള പ്രകാശം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന, ഭയാനകമായ രൂപം, അമൃതത്തെ കാക്കാൻ ദേവന്മാർ നിർമിച്ച ഭയങ്കര യന്ത്രം കണ്ടു.
തസ്യാന്തരം സ ദൃഷ്ട്വൈ പര്യവര്തത ഖേചരഃ। അരാന്തരേണാഭ്യപതത്സംക്ഷിപ്യാങ്ഗം ക്ഷണേന ഹ
അത് കാണുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ ഒരു ഇടവേള കണ്ടു; ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ശരീരം ചുരുക്കി, ചക്രത്തിന്റെ അറ്റങ്ങൾക്കിടയിൽ കടന്നു.
അധശ്ചക്രസ്യ ചൈവാത്ര ദീപ്താനലസമദ്വ്യുതീ। വിദ്യുജ്ജിഹ്വൌ മഹാവീര്യൌ ദീപ്താസ്യൌ ദീപ്തലോചനൌ
ആ ചക്രത്തിന്റെ കീഴിൽ, തീപോലുള്ള പ്രകാശം, മിന്നലുപോലുള്ള നാവുകൾ, ശക്തിയുള്ള, ദീപ്തമായ വായും കണ്ണുകളും ഉള്ള രണ്ട് പാമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചക്ഷുര്വിഷൌ മഹാഘോരൌ നിത്യം ക്രുദ്ധൌ തരസ്വിനൌ। അമൃതസ്യൈവ രക്ഷാര്ഥം ദദര്ശ ഭുജഗോത്തമൌ
അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിഷം നിറഞ്ഞതും, അത്യന്തം ഭയാനകവും, എപ്പോഴും കോപത്തോടെ, വേഗതയോടെ; അമൃതത്തെ കാക്കാൻ അവിടെ വെച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടുപേരെയും അവൻ കണ്ടു.
സദാ സംരബ്ധനയനൌ സദാ ചാനിമിഷേക്ഷണൌ। തയോരേകോഽപി യം പശ്യേത്സ തൂര്ണം ഭസ്മസാദ്ഭവേത്
അവരുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും കോപത്തോടെ, ഒരിക്കലും മിഴിച്ചില്ല; അവരിൽ ഒരാൾ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ, ഉടൻ തന്നെ ആൾ ചാരമായിരിക്കും.
തൌ ദൃഷ്ട്വാ സഹസാ ഖേദം ജഗാമ വിനതാത്മജഃ। കഥമേതൌ മഹാവീര്യൌ ജേതവ്യൌ ഹരിഭോജിനൌ
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, വിനതയുടെ മകൻ ഉടൻ വിഷമിച്ചു: 'ഈ വലിയ ശക്തിയുള്ള, ഹരിതവർണ്ണം ഭക്ഷിക്കുന്ന ഇവരെ എങ്ങനെ ജയിക്കാം?'
ഇതി സംചിന്ത്യ ഗരുഡസ്തയോസ്തൂര്ണം നിരാകരഃ।' തയോശ്ചക്ഷൂംഷി രജസാ സുപര്ണഃ സഹസാഽഽവൃണോത്। താഭ്യാമദൃഷ്ടരൂപോഽസൌ സര്വതഃ സമതാഡയത്
അങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ഗരുഡൻ വേഗത്തിൽ ഭയം തള്ളിക്കളഞ്ഞു; സുപർണ്ണൻ പൊടിയാൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് മറച്ചു, അവർക്കു കാണാതെ എല്ലാടും ആക്രമിച്ചു.
തയോരങ്ഗേ സമാക്രമ്യ വൈനതേയോഽന്തരിക്ഷഗഃ। ആച്ഛിനത്തരസാ മധ്യേ സോമമഭ്യദ്രവത്തതഃ
അവരുടെ ശരീരത്തിൽ കയറി, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന വിനതയുടെ മകൻ വേഗത്തിൽ അവരെ നടുവിൽ നിന്ന് വെട്ടി, പിന്നെ സോമയിലേക്കു ഓടി.
സമുത്പാട്യാമൃതം തത്ര വൈനതേയസ്തതോ ബലീ। ഉത്പപാത ജവേനൈവ യന്ത്രമുന്മഥ്യ വീര്യവാന്
അവിടെ, ശക്തിയുള്ള വിനതയുടെ മകൻ അമൃതം പിടിച്ചു, യന്ത്രം തകർത്തു, വേഗത്തിൽ ഉയർന്ന് പറന്നു.
അപീത്വൈവാമൃതം പക്ഷീ പരിഗൃഹ്യാശു നിഃസൃതഃ। ആഗച്ഛദപരിശ്രാന്ത ആവാര്യാര്കപ്രഭാം തതഃ
അമൃതം കുടിക്കാതെയേ, പക്ഷി അതു പിടിച്ച് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു; അവൻ ക്ഷീണം ഇല്ലാതെ, സൂര്യന്റെ പ്രകാശം മറച്ച് മുന്നോട്ട് പോയി.
വിഷ്ണുനാ ച തദാകാശേ വൈനതേയഃ സമേയിവാന്। തസ്യ നാരായണസ്തുഷ്ടസ്തേനാലൌല്യേന കര്മണാ
ആകാശത്ത്, ഗരുഡൻ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു; നാരായണൻ, അത്യാഗ്രഹമില്ലാതെ ചെയ്ത ആ പ്രവർത്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു.
തമുവാചാവ്യയോ ദേവോ വരദോഽസ്മീതി ഖേചരമ്। സ വവ്രേ തവ തിഷ്ഠേയമുപരീത്യന്തരിക്ഷഗഃ
അക്ഷയനായ ദേവൻ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനോടു പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ ആണ്.' അപ്പോൾ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ ചോദിച്ചു: 'ഞാൻ നിന്റെ മുകളിലായി നില്ക്കട്ടെ.'
ഉവാച ചൈനം ഭൂയോഽപി നാരായണമിദം വചഃ। അജരശ്ചാമരശ്ച സ്യാമമൃതേന വിനാഽപ്യഹമ്
അവൻ വീണ്ടും നാരായണനോടു പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ വയസ്സാകാതെയും മരണമില്ലാത്തവനായി ഇരിക്കട്ടെ, അമൃതം കുടിക്കാതെ തന്നെ.'