ദൃഷ്ട്വാ കൃഷ്ണം തഥാ യാന്തം പ്രതപന്തമിവൌജസാ। യഥാര്ഹം കേശവേ വൃത്തിമവശാഃ പ്രതിപേദിരേ
കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ ശക്തിയിൽ പ്രകാശിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അവശരായി, യോജിച്ച രീതിയിൽ കേശവനോട് ആദരം കാണിച്ചു.
താനുവാച മഹാബാഹുര്മഹാഽസുരനിബര്ഹണഃ। വൃഷ്ണിവീരസ്തദാ രാജന്സാന്ത്വയന്പരവീരഹാ
അപ്പോൾ മഹാബാഹുവും മഹാസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനുമായ വൃഷ്ണിവീരൻ, രാജാവേ, അവിടെയുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അപേത സബലാഃ സര്വ ആസ്വസ്താ മമ ശാസനാത്। മാ ദൃഷ്ടോ ദൂഷയേത്പാപ ഏഷ വഃ സര്വപാര്ഥിപാഃ
എന്റെ കല്പനപ്രകാരം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി പിന്മാറി ശാന്തരാവൂ. ഈ പാപി എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിങ്ങളെ അപമാനിക്കരുത്, രാജാക്കന്മാരേ.
ഏഷ നഃ ശത്രുരത്യന്തമേഷ വൃഷ്ണിവിമര്ദനഃ। സാത്വതാം സാത്വതീപുത്രോ വൈരം ചരതി ശാശ്വതമ്
ഇവൻ നമ്മുടെ അത്യന്തം ശത്രുവാണ്, വൃഷ്ണികളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവൻ. സാത്യവതിയുടെ മകനായ ഇവൻ സാത്വതന്മാരോടു ശാശ്വതമായ വൈരം പുലർത്തുന്നു.
പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരം യാതാനസ്മാഞ്ജ്ഞാത്വാ നൃശംസകൃത്। അദഹദ്ദ്വാരകാമേഷ സ്വസ്ത്രീയഃ സന്നരാധിപാഃ
നാം പ്രാജ്യോതിഷപുരത്തേക്ക് പോയെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ക്രൂരനായ ഈ രാജാവ്, ദ്വാരകയെ സ്വന്തമാക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, ബന്ധുവായിരിക്കുമ്പോഴും അതിന് തീകൊളുത്തി.
ക്രീഡതോ ഭോജരാജസ്യ ഏവ രൈവതകേ ഗിരൌ। ഹത്വാ ബധ്വാ ച താന്സാര്വാനുപായാത്സ്വപുരം പുരാ
ഭോജരാജാവ് രൈവതകപർവതത്തിൽ വിനോദം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവിടെയുള്ളവരെ കൊല്ലുകയും ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു; വഞ്ചനയിലൂടെ അവരെ നേരത്തെ തന്നെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അശ്വമേധേ ഹയം മേധ്യമുത്സൃഷ്ടം രക്ഷിഭിര്വൃതമ്। പിതുര്മേ യജ്ഞവിഘ്നാര്ഥമഹരത്പാപനിശ്ചയഃ
അശ്വമേധയാഗത്തിൽ, കാവലുള്ള യജ്ഞാശ്വത്തെ, എന്റെ അച്ഛന്റെ യാഗം തടയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, പാപചിന്തയോടെ അവൻ പിടിച്ചെടുത്തു.
സൌവീരാന്പ്രതിയാതാം ച ബഭ്രോരേഷ തപസ്വിനഃ। ഭാര്യാമഭ്യഹരന്മോഹാദകാമാം താമിതോ ഗതാമ്
സൗവീരരാജ്യത്തിലേക്ക് പോയ ബഭ്രു എന്ന തപസ്സിയുടെ ഭാര്യയെ, അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, അവൾ ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ്, അവൻ മോഹത്തിൽ പെട്ട് അപഹരിച്ചു.
ഏഷ മായാപ്രതിച്ഛന്നഃ കാരൂശാര്ഥേ തപസ്വിനീമ്। ജഹാര ഭദ്രാം വൈശാലീം മാതുലസ്യ നൃശംസകൃത്
മായയാൽ മറഞ്ഞ്, ക്രൂരനായ ഈവൻ, എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകളായ വൈശാലിയിലെ ഭദ്രാ എന്ന തപസ്സിനിയെ, കാരൂശരാജാവിന്റെ വേണ്ടി അപഹരിച്ചു.
വൃഷ്ണിദാരാന്വിലാപ്യൈവ ഹത്വാ ച കുകുരാന്ധകാന്। പാപാബുദ്ധിരുപാതിഷ്ഠത്സ പ്രവിശ്യ സസമ്ഭ്രമമ്
വൃഷ്ണികളുടെ ഭാര്യമാരെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി, കുകുരരും അന്ധകരും കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദുഷ്ടചിന്തയുള്ള ഈവൻ ഭയത്തോടുകൂടി അകത്തു കടന്നു.
വിശാലരാജ്ഞോ ദുഹിതാം മമ പിത്രാ വൃതാം സതീമ്। അനേന കൃത്വാ സന്ധാനം കരൂശേന ജിഗീഷയാ
വിശാലരാജാവിന്റെ സത്യവ്രതയായ മകളെ, എന്റെ അച്ഛൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവളെ, കാരൂശരാജാവുമായി കൂട്ടുകൂടി, ജയിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് അവൻ സ്വന്തമാക്കി.
ജരാസന്ധം സമാശ്രിത്യ കൃതവാന്വിപ്രിയാണി മേ। താനി സര്വാണി സങ്ഖ്യാതും ന ശക്നോമി നരാധിപാഃ
ജരാസന്ധനെ ആശ്രയിച്ച്, അവൻ എനിക്കെതിരെ അനേകം അനിഷ്ടങ്ങൾ ചെയ്തു; രാജാക്കളേ, ആ കുറ്റങ്ങൾ എല്ലാം ഞാൻ എണ്ണികാണിക്കാനാവില്ല.
ഏവമേതദപര്യന്തമേഷ വൃഷ്ണിഷു കില്ബിഷീ। അസ്മാകമയമാരമ്ഭാംശ്ചകാര പരഭാനൃജുഃ
ഇങ്ങനെ, വൃഷ്ണികളിൽ പാപിയായ ഈവൻ, ഞങ്ങളോടു നിരന്തരമായി വൈരപ്രവൃത്തികൾ നടത്തി, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ അനേകം ദോഷങ്ങൾ ചെയ്തു.
ശതം ക്ഷന്തവ്യമസ്മാഭിര്വധാര്ഹാണാം കിലാഗസാമ്। ബദ്ധോഽസ്മി സമയൈര്ഘോരൈര്മാതുരസ്യൈവ സങ്ഗരേ
വധയോഗ്യമായ നൂറ് വലിയ കുറ്റങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു; അമ്മയുടെ കാര്യത്തിൽ യുദ്ധത്തിൽ കഠിനമായ ഉടമ്പടികളാൽ ഞാൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തത്തഥാ ശതമസ്മാകം ക്ഷാന്തം ക്ഷയകരം മയാ। ദ്വൌ തു മേ വധകാലേഽസ്മിന്ന ക്ഷന്തവ്യൌ കഥഞ്ചന
അങ്ങനെ, നൂറ് നാശകരമായ കുറ്റങ്ങൾ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു; പക്ഷേ, ഈ വധസമയത്ത് രണ്ട് കുറ്റങ്ങൾ എങ്കിലും എങ്ങിനെയും ഞാൻ ക്ഷമിക്കാനാവില്ല.
യജ്ഞവിഘ്നകരം ഹന്യാം പാണ്ഡവാനാം ച ദുര്ഹൃദമ്। ഇതി മേ വര്തതേ ഭാവസ്തമതീയാം കഥം ന്വഹമ്
യജ്ഞം തടഞ്ഞവനെയും പാണ്ഡവർക്കു ദ്വേഷമുള്ളവനെയും ഞാൻ കൊല്ലണം എന്നതാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ; അതിനാൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ വിട്ടുവിടും?
പിതൃഷ്വസുഃ കൃതേ ദുഃഖം സുമഹന്മര്ഷയാമ്യഹമ്। ദിഷ്ട്യാ ഹീദം സര്വരാജ്ഞാം സന്നിധാവദ്യ വര്തതേ
പിതൃസ്വസുവിന്റെ കാരണത്താൽ വലിയ ദുഃഖം ഞാൻ സഹിച്ചു; ഭാഗ്യവശാൽ, ഈ കാര്യം ഇന്ന് എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ ഉണ്ട്.
പശ്യന്തി ഹി ഭവന്തോഽദ്യ മയ്യതീവ വ്യതിക്രമമ്। കൃതാനി തു പരോക്ഷം മേ യാനി താനി നിബോധത
ഇന്ന് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എനിക്കെതിരായ വലിയ അക്രമം കാണുന്നു; എങ്കിലും, എന്റെ നേരെ രഹസ്യമായി ചെയ്ത കുറ്റങ്ങളും നിങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ.
ഇമം ത്വസ്യ ന ശക്ഷ്യാമി ക്ഷന്തുമദ്യ വ്യതിക്രമമ്। അവലേപാദ്വധാര്ഹസ്യ സമഗ്രേ രാജമണ്ഡലേ
പൂർണ്ണ രാജസഭയുടെ മുമ്പിൽ, അഹങ്കാരത്തിൽ ചെയ്ത, വധയോഗ്യമായ ഈ കുറ്റം ഞാൻ ഇന്നെന്തായാലും ക്ഷമിക്കില്ല.
രുക്മിണ്യാമസ്യ മൂഢസ്യ പ്രാര്ഥനാഽഽസീന്മുമൂര്ഷതഃ। ന ച താം പ്രാപ്തവാന്മൂഢഃ ശൂദ്രോ വേദശ്രുതീമിവ
രുക്മിണിയെ ലഭിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, മരണാശയത്തോടെ ഈ മണ്ടൻ അപേക്ഷിച്ചു; പക്ഷേ, ഒരു ശൂദ്രൻ വേദപാഠം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ അവളെ നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഏവമാദി തതഃ സര്വേ സഹിതാസ്തേ നരാധിപാഃ। ഗര്ഹണം ശിശുപാലസ്യ വാസുദേവേന വിശ്രുതഃ
ഇങ്ങനെ, കൂട്ടമായിരുന്ന എല്ലാ രാജാക്കളും വാസുദേവൻ ശിശുപാലനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടു.
വാസുദേവവചഃ ശ്രുത്വാ ചേദിരാജം വ്യഗര്ഹയന്। രഥോപസ്ഥേ ധനുഷ്മന്തം ശരാന്സന്ദധതം രുഷാ
വാസുദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവർ ചെടിരാജാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി; അമ്പുമായി രഥത്തിൽ ഇരുന്ന്, കോപത്തോടെ അമ്പുകൾ ചാർത്തുന്ന അവനെ.
ശ്രുത്വാഽപി ച വിലോക്യാശു ദുദ്രുവുഃ സര്വപാര്ഥിവാഃ। വിഹായ പരമോദ്വിഗ്നാശ്ചേദിരാജം ചമൂമുഖേ
ഇത് കേട്ടും കണ്ടും, എല്ലാ രാജാക്കളും വലിയ ഭയത്തോടെ, സൈന്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ചേദിരാജാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അതിവേഗം ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ശിശുപാലഃ പ്രതാപവാന്। ജഹാസ സ്വനവദ്ധാസം വാക്യം ചേദമുവാച ഹ
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശക്തനായ ശിശുപാലൻ ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ വലിയ ചിരി ചിരിച്ചു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
മത്പൂര്വാം രുക്മിണീം കൃഷ്ണ സംസത്സു പരികീര്തയന്। വിശേഷതഃ പാര്ഥിവേഷു വ്രീഡാം ന കുരുഷേ കഥമ്
കൃഷ്ണാ, നീ ഈ രാജസഭയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ, രുക്മിണിയെ മുമ്പ് എന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്നു നിനക്ക് ലജ്ജയൊന്നും തോന്നുന്നില്ലേ?
മന്യമാനോ ഹി കഃ സത്സു പുരുഷഃ പരികീര്തയേത്। അന്യപൂര്വാ സ്ത്രിയം ജാതു ത്വദന്യോ മധൂസൂദന
മധുസൂദനാ, പുരുഷന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആരാണ് മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ മുൻപൊക്കെ തന്റെയായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ തയ്യാറാകുന്നത്? നീയല്ലാതെ മറ്റാരും അങ്ങനെ പറയില്ല.
ക്ഷമാ വാ യദി തേ ശ്രദ്ധാ മാ വാ കൃഷ്ണ മമ ക്ഷമ। ക്രുദ്ധാദ്വാപി പ്രസന്നാദ്വാ കിം മേ ത്വത്തോ ഭവിഷ്യതേ
കൃഷ്ണാ, നിനക്ക് എന്നോടു ക്ഷമയോ വിശ്വാസമോ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ, നീ കോപിച്ചാലോ സന്തോഷിച്ചാലോ, നിന്നിൽ നിന്ന് എനിക്ക് എന്ത് ലഭിക്കും?
സ താംസ്തു വിദ്രുതാന്സര്വാന്സാശ്വപത്തിരഥദ്വിപാന്। കൃഷ്ണതേജോഹതാന്സര്വാന്സമീക്ഷ്യ വസുധാധിപാന്
കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയിൽ പറ്റി വീണു, കുതിരകളും pěടകളും രഥങ്ങളും ആനകളും കൂടെ, എല്ലാ രാജാക്കളും ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു,
ശിശുപാലോ രഥേനൈകഃ പ്രത്യുപായാത്സ കേശവമ്। രുഷാ താമ്രേക്ഷണോ രാജഞ്ഛലഭഃ പാവകം യഥാ
രാജാവേ, ശിശുപാലൻ, കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവപ്പിച്ച്, രഥത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി കേശവന്റെ നേരെ തീപിടിച്ച പുല്ല് കൂമ്പാരത്തിലേക്ക് ചെന്ന് കയറുന്ന അഗ്നിയെപ്പോലെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
തതോ യുദ്ധായ സംനദ്ധം ചേദിരാജം യുധിഷ്ഠിരഃ। ദൃഷ്ട്വാ മതിമതാം ശ്രേഷ്ഠോ നാരദം സമുവാച ഹ
അതിനുശേഷം, യുദ്ധത്തിനായി ആയുധധാരിയായ ചേദിരാജാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ നാരദനോട് പറഞ്ഞു.