വചഃ ശ്രുത്വൈവ ഭീഷ്മസ്യ ചേദിരാഡുരുവിക്രമഃ। യുയുത്സുര്വാസുദേവേന വാസുദേവമുവാച ഹ
ഭീഷ്മന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ശക്തനായ ചെദിരാജാവ് വാസുദേവനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു.
ആഹ്വയേ ത്വാം രണം ഗച്ഛ മയാ സാര്ധം ജനാര്ദന। യാവദദ്യ നിഹന്മി ത്വാം സഹിതം സര്വപാണ്ഡവൈഃ
ജനാർദ്ദനാ, ഞാൻ നിന്നെ യുദ്ധത്തിന് ക്ഷണിക്കുന്നു. എന്നോടൊപ്പം വരിക, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെയും പാണ്ഡവരെയും ഒരുമിച്ച് സംഹരിക്കും.
സഹ ത്വയാ ഹി മേ വധ്യാഃ സര്വഥാ കൃഷ്ണ പാണ്ഡവാഃ। നൃപതീന്സമതിക്രമ്യ യൈരരാജാ ത്വമര്ചിതഃ
കൃഷ്ണാ, നിന്നോടൊപ്പം പാണ്ഡവരെ ഞാൻ നിർബന്ധമായും കൊല്ലണം. മറ്റു രാജാക്കന്മാരെ അവഗണിച്ച് നിന്നെ മാത്രം ആരാധിച്ചവരാണ് അവർ.
യേ ത്വാം ദാസമരാജാനം ബാല്യാദര്ചന്തി ദുര്മതിമ്। അനര്ഹമര്ഹവത്കൃഷ്ണ വധ്യാസ്ത ഇതി മേ മതിഃ
കൃഷ്ണാ, ആരെങ്കിലും ബാലത്വത്തിൽ നിന്നെ രാജാവായോ ദാസനായോ ആരാധിച്ചാൽ, അർഹതയില്ലാത്തവരെ അർഹനെന്നു കരുതിയാൽ, അവർ മരണയോഗ്യരാണ് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ രാജശാര്ദൂല `ശാര്ദൂല ഇവ നാദയന്। പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം ശിശുപാലഃ പ്രതാപവാന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാക്കന്മാരിൽ സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ച്, ധീരനായ ശിശുപാലൻ എല്ലാ ജീവികളും കാണുന്ന മുമ്പിൽ വെല്ലുവിളിച്ചു.
സ രണായൈവ സങ്ക്രുദ്ധഃ സന്നദ്ധഃ സര്വരാജഭിഃ। സുനീഥഃ പ്രയയൌ ക്ഷിപ്രം പാര്ഥയജ്ഞജിഘാംസയാ
അവൻ യുദ്ധത്തിന് കോപത്തോടെ സജ്ജനായി, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം ആയുധധാരിയായി, പാണ്ഡവരുടെ യജ്ഞം തകർക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സുനീതൻ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി.
തതശ്ചക്രഗദാപാണിഃ കേശവഃ കേശിഹാ ഹരിഃ। സധ്വജം രഥമാസ്ഥായ ദാരുകേണ സുസത്കൃതമ്। ഭീഷ്മേണ ദത്തഹസ്തോഽസാവാരുഹോഹ രഥോത്തമമ്
അപ്പോൾ കേശിഹന്താവായ കൃഷ്ണൻ, ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വച്ച ഹരിയും, ദാരുകൻ നന്നായി ഒരുക്കിയ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ, ഭീഷ്മൻ കൈവെച്ചുകൊണ്ട്, അതുല്യമായ രഥത്തിൽ കയറി.
തേന പാപസ്വഭാവേന കോപിതാന്സര്വപാര്ഥിവാന്। ആസസാദ രണേ കൃഷ്ണഃ സജ്ജിതൈകരഥഃ സ്ഥിതഃ
അവന്റെ ദുഷ്ടസ്വഭാവം കൊണ്ട് എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും കോപിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണൻ ഒരൊറ്റ രഥത്തിൽ സജ്ജനായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
തതഃ പുഷ്കരപത്രാക്ഷം താര്ക്ഷ്യധ്വജരഥേ സ്ഥിതമ്। ദിവാകരമിവോദ്യന്തം ദദൃശുഃ സര്വപാര്ഥിവാഃ
അപ്പോൾ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും കമലദളനേത്രനായ കൃഷ്ണനെ, ഗരുഡപതാകയുള്ള രഥത്തിൽ, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
ആരോപയന്തം ജ്യാം കൃഷ്ണം പ്രതപന്തമിവൌജസാ। സ്ഥിതം പുഷ്പരഥേ ദിവ്യേ പുഷ്പകേതുമിവാപരമ്
അവർ കൃഷ്ണനെ വില്ലിന്റെ നൂൽ കെട്ടി, ശക്തിയിൽ പ്രകാശിച്ച്, പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യരഥത്തിൽ, മറ്റൊരു പുഷ്പകപതാകയുള്ളവനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ കൃഷ്ണം തഥാ യാന്തം പ്രതപന്തമിവൌജസാ। യഥാര്ഹം കേശവേ വൃത്തിമവശാഃ പ്രതിപേദിരേ
കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ ശക്തിയിൽ പ്രകാശിച്ച് മുന്നോട്ട് പോവുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാവരും അവശരായി, യോജിച്ച രീതിയിൽ കേശവനോട് ആദരം കാണിച്ചു.
താനുവാച മഹാബാഹുര്മഹാഽസുരനിബര്ഹണഃ। വൃഷ്ണിവീരസ്തദാ രാജന്സാന്ത്വയന്പരവീരഹാ
അപ്പോൾ മഹാബാഹുവും മഹാസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനുമായ വൃഷ്ണിവീരൻ, രാജാവേ, അവിടെയുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അപേത സബലാഃ സര്വ ആസ്വസ്താ മമ ശാസനാത്। മാ ദൃഷ്ടോ ദൂഷയേത്പാപ ഏഷ വഃ സര്വപാര്ഥിപാഃ
എന്റെ കല്പനപ്രകാരം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി പിന്മാറി ശാന്തരാവൂ. ഈ പാപി എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിങ്ങളെ അപമാനിക്കരുത്, രാജാക്കന്മാരേ.
ഏഷ നഃ ശത്രുരത്യന്തമേഷ വൃഷ്ണിവിമര്ദനഃ। സാത്വതാം സാത്വതീപുത്രോ വൈരം ചരതി ശാശ്വതമ്
ഇവൻ നമ്മുടെ അത്യന്തം ശത്രുവാണ്, വൃഷ്ണികളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവൻ. സാത്യവതിയുടെ മകനായ ഇവൻ സാത്വതന്മാരോടു ശാശ്വതമായ വൈരം പുലർത്തുന്നു.
പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരം യാതാനസ്മാഞ്ജ്ഞാത്വാ നൃശംസകൃത്। അദഹദ്ദ്വാരകാമേഷ സ്വസ്ത്രീയഃ സന്നരാധിപാഃ
നാം പ്രാജ്യോതിഷപുരത്തേക്ക് പോയെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ക്രൂരനായ ഈ രാജാവ്, ദ്വാരകയെ സ്വന്തമാക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, ബന്ധുവായിരിക്കുമ്പോഴും അതിന് തീകൊളുത്തി.
ക്രീഡതോ ഭോജരാജസ്യ ഏവ രൈവതകേ ഗിരൌ। ഹത്വാ ബധ്വാ ച താന്സാര്വാനുപായാത്സ്വപുരം പുരാ
ഭോജരാജാവ് രൈവതകപർവതത്തിൽ വിനോദം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവിടെയുള്ളവരെ കൊല്ലുകയും ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു; വഞ്ചനയിലൂടെ അവരെ നേരത്തെ തന്നെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അശ്വമേധേ ഹയം മേധ്യമുത്സൃഷ്ടം രക്ഷിഭിര്വൃതമ്। പിതുര്മേ യജ്ഞവിഘ്നാര്ഥമഹരത്പാപനിശ്ചയഃ
അശ്വമേധയാഗത്തിൽ, കാവലുള്ള യജ്ഞാശ്വത്തെ, എന്റെ അച്ഛന്റെ യാഗം തടയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, പാപചിന്തയോടെ അവൻ പിടിച്ചെടുത്തു.
സൌവീരാന്പ്രതിയാതാം ച ബഭ്രോരേഷ തപസ്വിനഃ। ഭാര്യാമഭ്യഹരന്മോഹാദകാമാം താമിതോ ഗതാമ്
സൗവീരരാജ്യത്തിലേക്ക് പോയ ബഭ്രു എന്ന തപസ്സിയുടെ ഭാര്യയെ, അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, അവൾ ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ്, അവൻ മോഹത്തിൽ പെട്ട് അപഹരിച്ചു.
ഏഷ മായാപ്രതിച്ഛന്നഃ കാരൂശാര്ഥേ തപസ്വിനീമ്। ജഹാര ഭദ്രാം വൈശാലീം മാതുലസ്യ നൃശംസകൃത്
മായയാൽ മറഞ്ഞ്, ക്രൂരനായ ഈവൻ, എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകളായ വൈശാലിയിലെ ഭദ്രാ എന്ന തപസ്സിനിയെ, കാരൂശരാജാവിന്റെ വേണ്ടി അപഹരിച്ചു.
വൃഷ്ണിദാരാന്വിലാപ്യൈവ ഹത്വാ ച കുകുരാന്ധകാന്। പാപാബുദ്ധിരുപാതിഷ്ഠത്സ പ്രവിശ്യ സസമ്ഭ്രമമ്
വൃഷ്ണികളുടെ ഭാര്യമാരെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി, കുകുരരും അന്ധകരും കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദുഷ്ടചിന്തയുള്ള ഈവൻ ഭയത്തോടുകൂടി അകത്തു കടന്നു.
വിശാലരാജ്ഞോ ദുഹിതാം മമ പിത്രാ വൃതാം സതീമ്। അനേന കൃത്വാ സന്ധാനം കരൂശേന ജിഗീഷയാ
വിശാലരാജാവിന്റെ സത്യവ്രതയായ മകളെ, എന്റെ അച്ഛൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവളെ, കാരൂശരാജാവുമായി കൂട്ടുകൂടി, ജയിക്കാനാഗ്രഹിച്ച് അവൻ സ്വന്തമാക്കി.
ജരാസന്ധം സമാശ്രിത്യ കൃതവാന്വിപ്രിയാണി മേ। താനി സര്വാണി സങ്ഖ്യാതും ന ശക്നോമി നരാധിപാഃ
ജരാസന്ധനെ ആശ്രയിച്ച്, അവൻ എനിക്കെതിരെ അനേകം അനിഷ്ടങ്ങൾ ചെയ്തു; രാജാക്കളേ, ആ കുറ്റങ്ങൾ എല്ലാം ഞാൻ എണ്ണികാണിക്കാനാവില്ല.
ഏവമേതദപര്യന്തമേഷ വൃഷ്ണിഷു കില്ബിഷീ। അസ്മാകമയമാരമ്ഭാംശ്ചകാര പരഭാനൃജുഃ
ഇങ്ങനെ, വൃഷ്ണികളിൽ പാപിയായ ഈവൻ, ഞങ്ങളോടു നിരന്തരമായി വൈരപ്രവൃത്തികൾ നടത്തി, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ അനേകം ദോഷങ്ങൾ ചെയ്തു.
ശതം ക്ഷന്തവ്യമസ്മാഭിര്വധാര്ഹാണാം കിലാഗസാമ്। ബദ്ധോഽസ്മി സമയൈര്ഘോരൈര്മാതുരസ്യൈവ സങ്ഗരേ
വധയോഗ്യമായ നൂറ് വലിയ കുറ്റങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു; അമ്മയുടെ കാര്യത്തിൽ യുദ്ധത്തിൽ കഠിനമായ ഉടമ്പടികളാൽ ഞാൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തത്തഥാ ശതമസ്മാകം ക്ഷാന്തം ക്ഷയകരം മയാ। ദ്വൌ തു മേ വധകാലേഽസ്മിന്ന ക്ഷന്തവ്യൌ കഥഞ്ചന
അങ്ങനെ, നൂറ് നാശകരമായ കുറ്റങ്ങൾ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു; പക്ഷേ, ഈ വധസമയത്ത് രണ്ട് കുറ്റങ്ങൾ എങ്കിലും എങ്ങിനെയും ഞാൻ ക്ഷമിക്കാനാവില്ല.
യജ്ഞവിഘ്നകരം ഹന്യാം പാണ്ഡവാനാം ച ദുര്ഹൃദമ്। ഇതി മേ വര്തതേ ഭാവസ്തമതീയാം കഥം ന്വഹമ്
യജ്ഞം തടഞ്ഞവനെയും പാണ്ഡവർക്കു ദ്വേഷമുള്ളവനെയും ഞാൻ കൊല്ലണം എന്നതാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ; അതിനാൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ വിട്ടുവിടും?
പിതൃഷ്വസുഃ കൃതേ ദുഃഖം സുമഹന്മര്ഷയാമ്യഹമ്। ദിഷ്ട്യാ ഹീദം സര്വരാജ്ഞാം സന്നിധാവദ്യ വര്തതേ
പിതൃസ്വസുവിന്റെ കാരണത്താൽ വലിയ ദുഃഖം ഞാൻ സഹിച്ചു; ഭാഗ്യവശാൽ, ഈ കാര്യം ഇന്ന് എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ ഉണ്ട്.
പശ്യന്തി ഹി ഭവന്തോഽദ്യ മയ്യതീവ വ്യതിക്രമമ്। കൃതാനി തു പരോക്ഷം മേ യാനി താനി നിബോധത
ഇന്ന് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എനിക്കെതിരായ വലിയ അക്രമം കാണുന്നു; എങ്കിലും, എന്റെ നേരെ രഹസ്യമായി ചെയ്ത കുറ്റങ്ങളും നിങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ.
ഇമം ത്വസ്യ ന ശക്ഷ്യാമി ക്ഷന്തുമദ്യ വ്യതിക്രമമ്। അവലേപാദ്വധാര്ഹസ്യ സമഗ്രേ രാജമണ്ഡലേ
പൂർണ്ണ രാജസഭയുടെ മുമ്പിൽ, അഹങ്കാരത്തിൽ ചെയ്ത, വധയോഗ്യമായ ഈ കുറ്റം ഞാൻ ഇന്നെന്തായാലും ക്ഷമിക്കില്ല.
രുക്മിണ്യാമസ്യ മൂഢസ്യ പ്രാര്ഥനാഽഽസീന്മുമൂര്ഷതഃ। ന ച താം പ്രാപ്തവാന്മൂഢഃ ശൂദ്രോ വേദശ്രുതീമിവ
രുക്മിണിയെ ലഭിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, മരണാശയത്തോടെ ഈ മണ്ടൻ അപേക്ഷിച്ചു; പക്ഷേ, ഒരു ശൂദ്രൻ വേദപാഠം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ അവളെ നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.