കിം ഹി ശക്യം മയാ കര്തും യദ്വൃദ്ധാനാം ത്വയാ നൃപ। പുരാ കഥയതാം നൂനം ന ശ്രുതം ധര്മവാദിനാമ്
രാജാവേ, നീ വയസ്സായിട്ടും, ധർമ്മം പറയുന്നവരുടെ പഴയകാല വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ还能 എന്ത് ചെയ്യാൻ?
ആത്മനിന്ദാത്മപൂജാ ച പരനിന്ദാ പരസ്തവഃ। അനാചരിതമാര്യാണാമിതി തേ ഭീഷ്മ ന ശ്രുതമ്
സ്വയം നിന്ദിക്കുകയും സ്വയം പുകഴ്ത്തുകയും, മറ്റുള്ളവരെ അപമാനിക്കുകയും പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ഉത്തമന്മാർ ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങളാണ്. ഭീഷ്മ, ഇതൊന്നും നീ കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ.
യദസ്തവ്യമിമം ശശ്വന്മോഹാത്സംസ്തൌഷി ഭക്തിതഃ। കേശവം തച്ച തേ ഭീഷ്മ ന കശ്ചിദനുമന്യതേ
പുകഴ്ത്തേണ്ടതെന്താണെങ്കിലും, നീ എല്ലായ്പോഴും ഭ്രമത്താലും ഭക്തിയാലും കേശവനെ മാത്രം പുകഴ്ത്തുന്നു; പക്ഷേ, ഭീഷ്മ, ഇതു ആരും അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.
കഥം ഭോജസ്യ പുരുഷേ വത്സപാലേ ദുരാത്മനി। സമാവേശയസേ സര്വം ജഗത്കേവലകാമ്യയാ
ബോജരുടെ ഇടയിൽ ജനിച്ച പശുവിനെ കാത്തു വളർത്തിയ ദുഷ്ടചിത്തനായവനിൽ നീ എല്ലാം വെച്ച് കാണുന്നത് വെറും ആഗ്രഹത്താലാണോ?
അഥ ചൈഷാ ന തേ ബുദ്ധിഃ പ്രകൃതിം യാതി ഭാരത। മയൈവ കഥിതം പൂര്വം കുലിങ്ഗശകുനിര്യഥാ
ഭാരതാ, നിന്റെ ബുദ്ധി യഥാസ്ഥിതിയിലേക്കു തിരികെ വരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇതിനകം തന്നെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, കുലിംഗപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ.
കുലിങ്ഗശകുനിര്നാമ പാര്ശ്വേ ഹിമവതഃ പരേ। ഭീ തസ്യാഃ സദാ വാചഃ ശ്രൂയന്തേഽര്ഥവിഗര്ഹിതാഃ
ഹിമവാന്റെ അരികിൽ കുലിംഗ എന്നൊരു പക്ഷി ഉണ്ടു; അതിന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലായ്പോഴും ഭയത്തോടെയും അർത്ഥമില്ലാത്തതുമായിരിക്കും.
മാ സാഹസമിതീദം സാ സതതം വാശതേ കില। സാഹസം ചാത്മനാതീവ ചരന്തീ നാവബുധ്യതേ
'സാഹസികമായി ചെയ്യരുത്' എന്നാണവൾ എല്ലായ്പോഴും വിളിച്ചു പറയുന്നത്; എന്നാൽ അവൾ തന്നെയാണ് അത്യന്തം സാഹസികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്, അതു തന്നെ അവൾക്കു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.
സാ ഹി മാംസാര്ഗലം ഭീഷ്മ മുഖാത്സിംഹസ്യ ഖാദതഃ। ദന്താന്തരവിലഗ്നം യത്തദാദത്തേഽല്പചേതനാ
ഭീഷ്മ, അത്ര ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ആ പക്ഷി, സിംഹം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പല്ലിനടിയിൽ കുടുങ്ങിയ മാംസം എടുത്ത് കഴിക്കുന്നു.
ഇച്ഛതഃ സാ ഹി സിംഹസ്യ ഭീഷ്മ ജീവത്യസംശയമ്। തദ്വത്ത്വമപ്യധര്മിഷ്ഠ സദാ വാചഃ പ്രഭാഷസേ
സിംഹം ജീവനോടെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴും, ഭീഷ്മ, ആ പക്ഷി ഭയമില്ലാതെ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് നീയും, ധർമ്മം പാലിക്കാത്തവനേ, എല്ലായ്പോഴും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്.
ഇച്ഛതാം ഭൂമിപാലാനാം ഭീഷ്മ ജീവസ്യസംശയമ്। ലോകവിദ്വിഷ്ടകര്മാ ഹി നാന്യോഽസ്തി ഭവതാ സമഃ
ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ ജീവനോടെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴും, ഭീഷ്മ, നീ ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു; ലോകം വെറുക്കുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്നോട് തുല്യൻ ആരുമില്ല.
തതശ്ചേദിപതേഃ ശ്രുത്വാ ഭീഷ്മഃ സ കടുകം വചഃ। ഉവാചേദം വചോ രാജംശ്ചേദിരാജസ്യ ശൃണ്വതഃ
അതിനുശേഷം, ചെദിരാജാവിന്റെ ഈ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഭീഷ്മൻ ചെദിരാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഇച്ഛതാം കില നാമാഹം ജീവാമ്യേഷാം മഹീക്ഷിതാമ്। സോഽഹം ന ഗണയാമ്യേതാംസ്തൃണേനാപി നരാധിപാന്
ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ ഇഷ്ടത്താലാണെന്ന് പറയുന്നു; പക്ഷേ, ഇവരെ ഞാൻ ഒരു പുല്ലിനും തുല്യമായി പോലും വിലയിടുന്നില്ല.
ഏവമുക്തേ തു ഭീഷ്മേണ തതഃ സഞ്ചുക്രുശുര്നൃപാഃ। കേചിജ്ജഹൃഷിരേ തത്ര കേചിദ്ഭീഷ്മം ജഗര്ഹിരേ
ഭീഷ്മൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അവിടെ ചില രാജാക്കന്മാർ കൂവിക്കൊണ്ടു, ചിലർ സന്തോഷിച്ചു, ചിലർ ഭീഷ്മനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
കേചിദൂചുര്മഹേഷ്വാസാഃ ശ്രുത്വാ ഭീഷ്മസ്യ യദ്വചഃ। പാപോഽവലിപ്തോ വൃദ്ധശ്ച നായം ഭീഷ്മോഽര്ഹതി ക്ഷമാമ്
ഭീഷ്മന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ചില മഹാബാണധാരികൾ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ പാപിയും, അഹങ്കാരിയും, വയസ്സായവനും ആണ്; ഇങ്ങനെയുള്ള ഭീഷ്മന് ക്ഷമയൊന്നും അർഹമല്ല.'
ഹന്യതാം ദുര്മതിര്ഭീഷ്മഃ പശുവത്സാധ്വയം നൃപാഃ। സര്വൈഃ സമേത്യ സംരബ്ധൈര്ദഹ്യതാം വാ കടാഗ്നിനാ
'ഈ ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഭീഷ്മനെ മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊല്ലണം, രാജാക്കന്മാരേ! അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് കോപത്തോടെ കത്തുന്ന തീയിൽ അവനെ ചുട്ടുകളയണം.'
ഇതി തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ തതഃ കുരുപിതാമഹഃ। ഉവാച മതിമാന്ഭീഷ്മസ്താനേവ വസുധാധിപാന്
അവരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അപ്പോൾ കുരുവംശത്തിന്റെ മൂത്തവനായ ഭീഷ്മൻ ആ രാജാക്കന്മാരോടു സംസാരിച്ചു.
ഉക്തസ്യോക്തസ്യ നേഹാന്തമഹം സമുപലക്ഷയേ। യത്തു വക്ഷ്യാമി തത്സര്വം ശൃണുധ്വം വസുധാധിപാഃ
ഇവിടെ ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിലും മറുപടി പറഞ്ഞതിലും ഞാൻ ഒരു തീർപ്പും കാണുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരേ, ഞാൻ ഇനി പറയാൻ പോകുന്ന എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.
പശുവദ്ഘാതനം വാ മേ ദഹനം വാ കടാഗ്നിനാ। ക്രിയതാം മൂര്ധ്നി വോ ന്യസ്തം മയേദം സകലം പദമ്
എനിക്ക് മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ കൊല്ലപ്പെടുകയോ, കനൽക്കട്ടിയിൽ ചുട്ടുകളയുകയോ ചെയ്യാം. ഇതിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും ഞാൻ എന്റെ തലയിൽ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.
ഏഷ തിഷ്ഠതി ഗോവിന്ദഃ പൂജിതോഽസ്മാഭിരച്യുതഃ। യസ്യ വസ്ത്വരതേ ബുദ്ധിര്മരണായ സ മാധവമ്
ഇവിടെ ഗോവിന്ദൻ, ഞങ്ങൾ ആരാധിച്ച അച്യുതൻ, നില്ക്കുന്നു. ആരുടെ മനസ്സ് അവനിൽ നിന്ന് മാറുന്നുവോ, അവൻ മരണത്തെയാണ് തേടുന്നത്.
കൃഷ്ണമാഹ്വയതാമദ്യ യുദ്ധേ ചക്രഗദാധരമ്। യാദവസ്യൈവ ദേവസ്യ ദേഹം വിശതു പാതിതഃ
ഇന്ന് യുദ്ധത്തിന് ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള കൃഷ്ണനെ വിളിക്കുന്നവൻ, യുദ്ധത്തിൽ വീണാൽ, ഈ യാദവദേവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കട്ടെ.
വചഃ ശ്രുത്വൈവ ഭീഷ്മസ്യ ചേദിരാഡുരുവിക്രമഃ। യുയുത്സുര്വാസുദേവേന വാസുദേവമുവാച ഹ
ഭീഷ്മന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ശക്തനായ ചെദിരാജാവ് വാസുദേവനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു.
ആഹ്വയേ ത്വാം രണം ഗച്ഛ മയാ സാര്ധം ജനാര്ദന। യാവദദ്യ നിഹന്മി ത്വാം സഹിതം സര്വപാണ്ഡവൈഃ
ജനാർദ്ദനാ, ഞാൻ നിന്നെ യുദ്ധത്തിന് ക്ഷണിക്കുന്നു. എന്നോടൊപ്പം വരിക, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെയും പാണ്ഡവരെയും ഒരുമിച്ച് സംഹരിക്കും.
സഹ ത്വയാ ഹി മേ വധ്യാഃ സര്വഥാ കൃഷ്ണ പാണ്ഡവാഃ। നൃപതീന്സമതിക്രമ്യ യൈരരാജാ ത്വമര്ചിതഃ
കൃഷ്ണാ, നിന്നോടൊപ്പം പാണ്ഡവരെ ഞാൻ നിർബന്ധമായും കൊല്ലണം. മറ്റു രാജാക്കന്മാരെ അവഗണിച്ച് നിന്നെ മാത്രം ആരാധിച്ചവരാണ് അവർ.
യേ ത്വാം ദാസമരാജാനം ബാല്യാദര്ചന്തി ദുര്മതിമ്। അനര്ഹമര്ഹവത്കൃഷ്ണ വധ്യാസ്ത ഇതി മേ മതിഃ
കൃഷ്ണാ, ആരെങ്കിലും ബാലത്വത്തിൽ നിന്നെ രാജാവായോ ദാസനായോ ആരാധിച്ചാൽ, അർഹതയില്ലാത്തവരെ അർഹനെന്നു കരുതിയാൽ, അവർ മരണയോഗ്യരാണ് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ രാജശാര്ദൂല `ശാര്ദൂല ഇവ നാദയന്। പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം ശിശുപാലഃ പ്രതാപവാന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാക്കന്മാരിൽ സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ച്, ധീരനായ ശിശുപാലൻ എല്ലാ ജീവികളും കാണുന്ന മുമ്പിൽ വെല്ലുവിളിച്ചു.
സ രണായൈവ സങ്ക്രുദ്ധഃ സന്നദ്ധഃ സര്വരാജഭിഃ। സുനീഥഃ പ്രയയൌ ക്ഷിപ്രം പാര്ഥയജ്ഞജിഘാംസയാ
അവൻ യുദ്ധത്തിന് കോപത്തോടെ സജ്ജനായി, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം ആയുധധാരിയായി, പാണ്ഡവരുടെ യജ്ഞം തകർക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് സുനീതൻ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി.
തതശ്ചക്രഗദാപാണിഃ കേശവഃ കേശിഹാ ഹരിഃ। സധ്വജം രഥമാസ്ഥായ ദാരുകേണ സുസത്കൃതമ്। ഭീഷ്മേണ ദത്തഹസ്തോഽസാവാരുഹോഹ രഥോത്തമമ്
അപ്പോൾ കേശിഹന്താവായ കൃഷ്ണൻ, ചക്രവും ഗദയും കൈവശം വച്ച ഹരിയും, ദാരുകൻ നന്നായി ഒരുക്കിയ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ, ഭീഷ്മൻ കൈവെച്ചുകൊണ്ട്, അതുല്യമായ രഥത്തിൽ കയറി.
തേന പാപസ്വഭാവേന കോപിതാന്സര്വപാര്ഥിവാന്। ആസസാദ രണേ കൃഷ്ണഃ സജ്ജിതൈകരഥഃ സ്ഥിതഃ
അവന്റെ ദുഷ്ടസ്വഭാവം കൊണ്ട് എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും കോപിപ്പിച്ചു; കൃഷ്ണൻ ഒരൊറ്റ രഥത്തിൽ സജ്ജനായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
തതഃ പുഷ്കരപത്രാക്ഷം താര്ക്ഷ്യധ്വജരഥേ സ്ഥിതമ്। ദിവാകരമിവോദ്യന്തം ദദൃശുഃ സര്വപാര്ഥിവാഃ
അപ്പോൾ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും കമലദളനേത്രനായ കൃഷ്ണനെ, ഗരുഡപതാകയുള്ള രഥത്തിൽ, ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
ആരോപയന്തം ജ്യാം കൃഷ്ണം പ്രതപന്തമിവൌജസാ। സ്ഥിതം പുഷ്പരഥേ ദിവ്യേ പുഷ്പകേതുമിവാപരമ്
അവർ കൃഷ്ണനെ വില്ലിന്റെ നൂൽ കെട്ടി, ശക്തിയിൽ പ്രകാശിച്ച്, പുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദിവ്യരഥത്തിൽ, മറ്റൊരു പുഷ്പകപതാകയുള്ളവനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.