താം ഭങ്ക്ത്വാ സ മഹാശാഖാം സ്മയമാനോ വിലോകയന്। അഥാത്രം ലമ്ബതോഽപശ്യദ്വാലഖില്യാനധോമുഖാന്
ആ വലിയ ശാഖ ഒടിച്ച്, ചിരിയോടെ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, അതിൽ തലകീഴായി കിടക്കുന്ന വാലഖില്യമുനികളെ അവൻ കണ്ടു.
ഋഷയോ ഹ്യത്ര ലമ്ബന്തേ ന ഹന്യാമിതി താനൃഷീന്। തപോരതാംല്ലമ്ബമാനാന്ബ്രഹ്മര്ഷീനഭിവീക്ഷ്യ സഃ
ആ തപസ്സിൽ ലീനരായ ബ്രഹ്മർഷിമാരെ അവിടെ തലകീഴായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, 'ഈ മുനികളെ ഞാൻ ദോഷം ചെയ്യരുത്' എന്ന് ഗരുഡൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
ഹന്യാദേതാന്സംപതന്തീ ശാഖേത്യഥ വിചിന്ത്യ സഃ। നഖൈര്ദൃഢതരം വീരഃ സംഗൃഹ്യ ഗജകച്ഛപൌ
അവൻ, 'ഇവരെ വീഴുമ്പോൾ ഞാൻ കൊല്ലാം' എന്ന് ചിന്തിച്ച്, തന്റെ ശക്തമായ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ആനയെയും ആമയെയും ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.
സ തദ്വിനാശസംത്രാസാദഭിപത്യ സ്വഗാധിപഃ। ശാഖാമാസ്യേന ജഗ്രാഹ തേഷാമേവാന്വവേക്ഷയാ
അവരുടെ നാശം ഭയന്ന്, അവരുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു, അവരുടെ സ്വാമി തന്നെ ചാടിപ്പൊയി വായിൽകൊണ്ട് ആ ശാഖയെ പിടിച്ചു.
അതിദൈവം തു തത്തസ്യ കര്മ ദൃഷ്ട്വാ മഹര്ഷയഃ। വിസ്മയോത്കമ്പഹൃദയാ നാമ ചക്രുര്മഹാഖഗേ
അത് സാധാരണശക്തിക്ക് അതീതമായ പ്രവർത്തി കണ്ട മഹർഷിമാർ അത്ഭുതത്തോടെ ഹൃദയം വിറച്ച്, ആ മഹാവിഹംഗത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഗുരും ഭാരം സമാസാദ്യോഡ്ഡീന ഏഷ വിഹങ്ഗമഃ। ഗരുഡസ്തു ഖഗശ്രേഷ്ഠസ്തസ്മാത്പന്നഗഭോജനഃ
ഭാരമായ ഭാരം ഏറ്റെടുത്ത് ഈ പക്ഷി ഉയർന്നു പറന്നു; പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ അതുകൊണ്ടാണ് പാമ്പുകളെ ഭക്ഷിക്കുന്നത്.
തതഃ ശനൈഃ പര്യപതത്പക്ഷൈഃ ശൈലാന്പ്രകമ്പയന്। ഏവം സോഽഭ്യപതദ്ദേശാന്ബഹൂന്സഗജകച്ഛപഃ
ശേഷം, അവൻ പതുക്കെ പറന്നു, തന്റെ ചിറകുകൾ കൊണ്ട് പർവതങ്ങളെ കുലുക്കി; ഇങ്ങനെ ആനയെയും ആമയെയും കൂടെ കൊണ്ടു പല ദേശങ്ങളിൽ എത്തി.
ദയാര്ഥം വാലഖില്യാനാം ന ച സ്ഥാനമവിന്ദത। സ ഗത്വാ പര്വതശ്രേഷ്ഠം ഗന്ധമാദനമഞ്ജസാ
വാലഖില്യന്മാരോടുള്ള കരുണക്കായി, അവൻ യോജിച്ച സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയില്ല; അതിനാൽ അവൻ വേഗത്തിൽ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
ദദര്ശ കശ്യപം തത്ര പിതരം തപസി സ്ഥിതമ്। ദദര്ശ തം പിതാ ചാപി ദിവ്യരൂപം വിഹങ്ഗമമ്
അവിടെ അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛനായ കശ്യപനെ കണ്ടു; അച്ഛനും ദിവ്യരൂപമുള്ള ആ പക്ഷിയെ കണ്ടു.
തേജോവീര്യബലോപേതം മനോമാരുതരംഹസമ്। ശൈലശൃങ്ഗപ്രതീകാശം ബ്രഹ്മദണ്ഡമിവോദ്യതമ്
തേജസ്സും വീര്യവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ, മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗമുള്ള, പർവതശൃംഗംപോലെയും, ബ്രഹ്മയുടെ ദണ്ഡംപോലെയും ഉയർന്നവനായി.
അചിന്ത്യമനഭിധ്യേയം സര്വഭൂതഭയംകരമ്। മഹാവീര്യധരം രൌദ്രം സാക്ഷാദഗ്നിമിവോദ്യതമ്
ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതും വിവരണം ചെയ്യാനാകാത്തതും എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ, മഹാശക്തിയുള്ള, ഭയാനകമായ, നേരിൽ കാട്ടിയ അഗ്നിപോലെയുമുള്ളവൻ.
അപ്രധൃഷ്യമജേയം ച ദേവദാനവരാക്ഷസൈഃ। ഭേത്താരം ഗിരിശൃങ്ഗാണാം സമുദ്രജലശോഷണമ്
ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തതും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ, പർവതശൃംഗങ്ങൾ തകർക്കുന്നവനും സമുദ്രജലം ഉണക്കുന്നവനും.
ലോകസംലോഡനം ഘോരം കൃതാന്തസമദര്ശനമ്। തമാഗതമഭിപ്രേക്ഷ്യ ഭഗവാന്കശ്യപസ്തദാ। വിദിത്വാ ചാസ്യം സംകല്പമിദം വചനമബ്രവീത്
ലോകങ്ങളെ ഇളക്കുന്ന ഭയാനകനായ, യമനെപ്പോലെയുള്ളവൻ; അവൻ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു, ഭഗവാൻ കശ്യപൻ അവന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിയിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പുത്ര മാ സാഹസം കാര്ഷീര്മാ സദ്യോ ലപ്സ്യസേ വ്യഥാമ്। മാ ത്വാം ദഹേയുഃ സംക്രുദ്ധാ വാലഖില്യാ മരീചിപാഃ
മകനേ, നീ അതിക്രമം ചെയ്യരുത്; ഉടനെ തന്നെ ദു:ഖം നേരിടേണ്ടി വരും; കോപിതരായ വാലഖില്യരും മരീചികളും നിന്നെ ദഹിക്കാതിരിക്കാൻ നോക്കണം.
തതഃ പ്രസാദയാമാസ കശ്യപഃ പുത്രകാരണാത്। വാലഖില്യാന്മഹാഭാഗാംസ്തപസാ ഹതകല്മഷാന്
ശേഷം, മകന്റെ കാരണത്താൽ കശ്യപൻ തപസ്സിലൂടെ പാപം ഇല്ലാതായ മഹാഭാഗ്യശാലികളായ വാലഖില്യന്മാരെ മനസ്സിലാക്കി ശാന്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
പ്രജാഹിതാര്ഥമാരമ്ഭോ ഗരുഡസ്യ തപോധനാഃ। ചികീര്ഷതി മഹത്കര്മ തദനുജ്ഞാതുമര്ഹഥ
സകല ജീവികളുടെ ഭാവിക്കായി ഗരുഡൻ വലിയ ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; മഹാതപസ്സുകാരേ, നിങ്ങൾ അവനു അനുമതി നൽകണം.
ഏവമുക്താ ഭഗവതാ മുനയസ്തേ സമഭ്യയുഃ। മുക്ത്വാ ശാഖാം ഗിരിം പുണ്യം ഹിമവന്ത തപോഽര്ഥിനഃ
ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ മുനികൾ ആ ശാഖ വിട്ട്, തപസ്സിനായി പുണ്യമായ ഹിമവാൻപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
തതസ്തേഷ്വപയാതേഷു പിതരം വിനതാസുതഃ। ശാഖാവ്യാക്ഷിപ്തവദനഃ പര്യപൃച്ഛത കശ്യപമ്
അവർ പോയശേഷം, വിനതയുടെ മകൻ, ശാഖ മുഖം മൂടിയവനായി, അച്ഛനായ കശ്യപനോട് ചോദിച്ചു.
ഭഗവന്ക്വ വിമുഞ്ചാമി തരോഃ ശാഖാമിമാമഹമ്। വര്ജിതം മാനുഷൈര്ദേശമാഖ്യാതു ഭഗവാന്മമ
ഭഗവൻ, ഈ വൃക്ഷശാഖ എവിടെ വെക്കണമെന്ന് ഞാൻ അറിയില്ല; മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലം ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.
തതോ നിഃപുരുഷം ശൈലം ഹിമസംരുദ്ധകന്ദരമ്। അഗമ്യം മനസാപ്യന്യൈസ്തസ്യാചഖ്യൌ സ കശ്യപഃ
അപ്പോൾ കശ്യപൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്ത, ഹിമം നിറഞ്ഞ ഗുഹകളുള്ള, മറ്റാരുടെയും മനസ്സിൽ പോലും എത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു പർവതം.
തം പര്വതം മഹാകുക്ഷിമുദ്ദിശ്യ സ മഹാഖഗഃ। ജവേനാഭ്യപതത്താര്ക്ഷ്യഃ സശാഖാഗജകച്ഛപഃ
ആ മഹാപർവ്വതം ലക്ഷ്യമാക്കി, അതിവേഗത്തിൽ ആ മഹാവിഹഗൻ പറന്നു. ആ ശാഖയുമൊപ്പവും ആനയെയും ആമയെയും എടുത്ത്, അർക്ഷൻ അവിടെത്തിച്ചു.
ന താം വധ്രീ പരിണഹേച്ഛതചര്മാ മഹാതനുമ്। ശാഖിനോ മഹതീം ശാഖാം യാം പ്രഗൃഹ്യ യയൌ ഖഗഃ
ആ വലിയ ശരീരമുള്ള മൃഗത്തിന്റെ ചർമ്മം പോലും ആരും ഉയർത്താൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെ, ആ വലിയ വൃക്ഷശാഖയും. എന്നാൽ ആ പക്ഷി ആ വലിയ ശാഖ പിടിച്ച് പറന്നു പോയി.
സ തതഃ ശതസാഹസ്രം യോജനാന്തരമാഗതഃ। കാലേന നാതിമഹതാ ഗരുഡഃ പതഗേശ്വരഃ
പക്ഷികളിൽ പ്രധാനനായ ഗരുഡൻ, അധികം സമയം എടുത്തില്ലാതെ, അയ്യായിരം യോജന ദൂരം കടന്നു.
സ തം ഗത്വാ ക്ഷണേനൈവ പര്വതം വചനാത്പിതുഃ। അമുഞ്ചന്മഹതീം ശാഖാം സസ്വനം തത്ര ഖേചരഃ
അച്ഛന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ പർവ്വതത്തിലെത്തിയ ആകാശവാസി പക്ഷി, വലിയ ശാഖ അവിടെ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വിട്ടുവിട്ടു.
പക്ഷാനിലഹതശ്ചാസ്യ പ്രാകമ്പത സ ശൈലരാട്। മുമോച പുഷ്പവര്ഷം ച സമാഗലിതപാദപ
അവന്റെ ചിറകിന്റെ കാറ്റ് തട്ടി, ആ പർവ്വതരാജാവ് വിറച്ചു. മരങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ച്, പുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു.
ശൃങ്ഗാണി ച വ്യശീര്യന്ത ഗിരേസ്തസ്യ സമന്തതഃ। മണികാഞ്ചനചിത്രാണി ശോഭയന്തി മഹാഗിരിമ്
ആ പർവ്വതത്തിന്റെ ചുറ്റും, രത്നങ്ങളും പൊന്നും അലങ്കരിച്ചിരുന്ന ശൃംഗങ്ങൾ തകർന്നു വീണു. അതിനാൽ ആ മഹാപർവ്വതം അതീവ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.
ശാഖിനോ ബഹവശ്ചാപി ശാഖയാഽഭിഹതാസ്തയാ। കാഞ്ചനൈഃ കുസുമൈര്ഭാന്തി വിദ്യുത്വന്ത ഇവാമ്ബുദാഃ
ആ ശാഖയാൽ തട്ടി വീണ നിരവധി വൃക്ഷങ്ങൾ പൊൻപുഷ്പങ്ങളാൽ തെളിഞ്ഞു, മിന്നൽകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ പോലെ.
തേ ഹേമവികചാ ഭൂമൌ യുതാഃ പര്വതധാതുഭിഃ। വ്യരാജഞ്ഛാഖിനസ്തത്ര സൂര്യാംശുപ്രതിരഞ്ജിതാഃ
പൊന്നുപുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ്, പർവ്വതത്തിലെ ധാതുക്കളുമായി ചേർന്ന ആ വൃക്ഷങ്ങൾ, സൂര്യന്റെ കിരണത്തിൽ തിളങ്ങി, അവിടെ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.
തതസ്തസ്യ ഗിരേഃ ശൃങ്ഗമാസ്ഥായ സ ഖഗോത്തമഃ। ഭക്ഷയാമാസ ഗരുഡസ്താവുഭൌ ഗജകച്ഛപൌ
പിന്നീട്, ആ പർവ്വതശൃംഗത്തിൽ ഇരുന്ന്, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ ആ ആനയെയും ആമയെയും ഭക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
താവുഭൌ ഭക്ഷയിത്വാ തു സ താര്ക്ഷ്യഃ കൂര്മകുഞ്ജരൌ। തതഃ പര്വതകൂടാഗ്രാദുത്പപാത മഹാജവഃ
ആ താർക്ഷ്യൻ ആ ആനയെയും ആമയെയും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ ഉയർന്ന് പറന്നു.