വനമാലാപരിക്ഷിപ്തൌ സാലപോതാവിവോദ്ഗതൌ। അരവിന്ദകൃതാപീഡൌ രജ്ജുയജ്ഞോപവീതിനൌ
കാടിലെ പൂക്കളാല് നിർമ്മിച്ച മാലകള് ധരിച്ചു, ചെറു ശാലവൃക്ഷങ്ങളുപോലെ ഉയർന്ന്, താമരപ്പൂവില് നിര്മിച്ച കിരീടവും കയറുകൊണ്ടുള്ള യജ്ഞോപവീതവും ധരിച്ചു.
സശിക്യതുമ്ബുരുകരൌ ഗോപവേണുപ്രവാദകൌ। ക്വചിദ്വസന്താവന്യോന്യം ക്രഡമാനൌ ക്വചിദ്വനേ
കൈയില് ചുരുങ്ങിയ പാത്രങ്ങളും തുമ്പുരുവും പിടിച്ച്, ഗോപ്പരയുടെ കുരല്വാദ്യം വായിച്ചു; ചിലപ്പോള് പരസ്പരം അണിഞ്ഞു, ചിലപ്പോള് കാട്ടില് കളിച്ചു.
പര്ണശയ്യാസു തൌ സുപ്തൌ ക്വചിന്നിദ്രാന്തരൈഷിണൌ। തൌ വത്സാന്പാലയന്തൌ ഹി ശോഭയന്തൌ മഹദ്വനമ്
ഇലകളില് കിടന്നുറങ്ങി, ചിലപ്പോള് മറ്റിടങ്ങളില് വിശ്രമം തേടി, കാളക്കുട്ടികളെ കാത്തു, വലിയ കാടിന് ഭംഗി കൂട്ടി.
ചഞ്ചൂര്യന്തൌ രമന്തൌ ച രാജന്നേവം തദാ ശുഭമ്। തതോ ബൃന്ദാവനം ഗത്വാ വസുദേവസുതാവുഭൌ। ഗോകുലം തത്ര കൌന്യേയ ചാരയന്തൌ വിജഹ്രതുഃ
അങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ച് ആനന്ദിച്ചു, രാജാവേ, അപ്പോള് വസുദേവന്റെ രണ്ടു മക്കളും വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ, കൗന്തേയ, അവര് പശുക്കളെ മേയിച്ചു സന്തോഷിച്ചു.
തതഃ കദചിദ്ഗോവിന്ദോ ജ്യേഷ്ഠം സങ്കര്ഷണം വിനാ। ചചാര തദ്വനം രമ്യം സുസ്വരൂപോ വരാനനഃ
അതിനുശേഷം ഒരിക്കല് ഗോവിന്ദന് തന്റെ മൂത്ത സഹോദരന് സങ്കര്ഷണനില്ലാതെ, ആ മനോഹരമായ കാട്ടില് സുന്ദരനും പ്രകാശവാനും ആയി സഞ്ചരിച്ചു.
കാകപക്ഷധരഃ ശ്രീമാഞ്ഛ്യാമഃ പദ്മനിഭേക്ഷണഃ। ശ്രീവത്സേനോരസാ യുക്തഃ ശശാങ്ക ഇവ ലക്ഷ്മണാ
കാക്കയുടെ ചിറകുപോലെയുള്ള മുടിയോടെ, ഭംഗിയോടെ, കറുത്ത നിറത്തില്, താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, വക്ഷസ്സില് ശ്രീവത്സം ചിഹ്നം ഉണ്ട്, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള കറയോടു കൂടി.
രജ്ജുയജ്ഞോപവീതീ സ പീതാമ്ബരധരോ യുവാ। ശ്വേതചന്ദ്രനലിപ്രാങ്ഗോ നീലകുഞ്ചിതമൂര്ധജഃ
കയറുകൊണ്ടുള്ള യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചു, മഞ്ഞ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു, യൗവനത്തില്, വെള്ള ജാസ്മിന്പൂവുപോലെയുള്ള ശരീരഭാഗങ്ങളോടെ, കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയോടെ.
രാജതാ ബര്ഹിപത്രേണ മന്ദമാരുതകമ്പിനാ। ക്വചിദ്ഗായന്ക്വഞ്ചിത്ക്രീഡന്ക്വചിന്നൃത്യന്ക്വചിദ്ധസന്
വെള്ളിമണിച്ച മയില്പീലി തലയില് അണിഞ്ഞ്, മൃദുവായ കാറ്റില് ആടിക്കൊണ്ട്, ചിലപ്പോള് പാടിയും, ചിലപ്പോള് കളിച്ചും, ചിലപ്പോള് നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലപ്പോള് ചിരിച്ചു.
ഗോപവേണും സുമധുരം കാമം തദപി വാദയന്। പ്രഹ്ലാദനാര്ഥം ച ഗവാം ക ക്വചിദ്വനഗതോ യുവാ
ഗോപവേണു അത്യന്തം മധുരമായി മനോഹരമായി വായിച്ചു, പശുക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനായി, ചിലപ്പോള് കാട്ടില് സഞ്ചരിച്ചും.
ഗോകുലേ മേഘകാലേ തു ചചാര ദ്യുതിമാന്പ്രഭുഃ। ബഹുരമ്യേഷു ദേശേഷു വനസ്യ വനരാജിപു
ഗോകുലത്തില് മേഘകാലത്ത്, പ്രകാശമുള്ള പ്രഭു, കാട്ടിലെ മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളില് പലതും സഞ്ചരിച്ചു.
താസു കൃഷ്ണോ മുദാ യുക്തഃ ക്രീഡയന്ഭരതര്ഷഭ। സ കദാചിദ്വനേ തസ്മിന്ഗോഭിഃ സഹ പരിവ്രജന്
അവിടെ കൃഷ്ണന് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, ചിലപ്പോള് ആ കാട്ടില് പശുക്കളോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു.
ഭാണ്ഡീരം നാമ ദൃഷ്ട്വാഽഥ ന്യഗ്രോധം കേശവോ മഹാന്। തച്ഛായായാം മതിം ചക്രേ നിവാസായ തദാ പ്രഭുഃ
ഭാണ്ഢീരമെന്ന പേരിലുള്ള വലിയ ആലമരം കണ്ടു, കേശവന് അതിന്റെ തണലില് താമസിക്കാനായി മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
സ തത്ര വയസാ തുല്യൈര്ബത്സപാലൈസ്തദാഽനഘ। രേമേ സ ദിവസം കൃഷ്ണഃ പുരാ സ്വര്ഗഗതോ യഥാ
അന്നേ ദിവസം, തുല്യപ്രായമുള്ള പശുപാലകകുട്ടികളോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു, സ്വർഗത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നവനുപോലെ.
തം ക്രീഡമാനം ഗോപാലാഃ കൃഷ്ണം ഭാണ്ഡീരവാസിനഃ। രമയന്തി സ്മ ബഹവോ മാന്യൈഃ ക്രീഡനകൈസ്തദാ
ഭാണ്ഡീരവാസികളായ നിരവധി പശുപാലകർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം കളിച്ചു, വിലപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
അന്യേ സ്മ പരിഗായന്തി ഗോപാ മുദിതമാനസാഃ। ഗോപാലകൃഷ്ണമേവാന്യേ ഗായന്തി സ്മ വനപ്രിയാഃ
ചില പശുപാലകർ സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടുപാടുകയും, മറ്റുചിലർ വനത്തിൽ പ്രിയനായ പശുപാലകകൃഷ്ണനെ പാടുകയും ചെയ്തു.
തേഷാം സങ്ഗായതാമേവ വാദയാമാസ കേശവഃ। പര്ണവാദ്യാന്തരേ വേണും തുമ്ബവീണാം ച തത്ര വൈ
അവരൊന്നു ചേർന്ന് പാട്ടുപാടുമ്പോൾ, കേശവൻ ഇലകളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ വാദ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ വെട്ടിയും തുമ്പവീണയും വായിച്ചു.
ഏവം ക്രീഡാന്തരൈഃ കൃഷ്ണോ ഗോപാലൈര്വിജഹാര സഃ। തേന ബാലേന കൌന്തേയ കൃതം ലോകഹിതം തദാ
ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പശുപാലകകുട്ടികളോടൊപ്പം色色തരം കളികൾ ആസ്വദിച്ചു; ആ ബാലൻ ലോകത്തിന് വേണ്ടി നല്ലൊരു കാര്യം ചെയ്തു.
പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം വാസുദേവേന ഭാരത। ഹ്രദേ നിപാതതാ തത്ര ക്രീഡിതം നാഗമൂര്ധനി
എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കേ, വാസുദേവൻ ആ തടാകത്തിൽ ചാടി, പാമ്പിന്റെ തലയിൽ കയറി കളിച്ചു.
ശാസയിത്വാ തു കാലീയം സര്വലോകസ്യ പശ്യതഃ। വിജഹാര തതഃ കൃഷ്ണോ ബലേദവസഹായവാന്
കാളിയയെ കീഴടക്കി, എല്ലാ ലോകങ്ങളും നോക്കി നിൽക്കേ, കൃഷ്ണൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.
ധേനുകോ ദാരുണോ രാജന്ദൈത്യോ രാസഭവിഗ്രഹഃ। തദാ താലവനേ രാജന്ബലദേവേന വൈ ഹതഃ
അസഹ്യമായ ദേനുകനാമ ദാനവൻ, കഴുതയുടെ രൂപത്തിൽ, അന്ന് താലവനത്തിൽ ബാലദേവൻകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു.
തതഃ കദാചിത്കൌന്തേയ രാമകൃഷ്ണൌ വനം ഗതൌ। ചാരയന്തൌ പ്രവൃദ്ധാനി ഗോധനാനി ശുഭാനനൌ
അതിനുശേഷം, ഒരിക്കൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും വനത്തിലേക്ക് പോയി, വളർന്ന പശുക്കളെ മേയിച്ചു, മുഖം പ്രകാശിച്ചു നിന്നു.
വിഹരന്തൌ മുദാ യുക്തൌ വീക്ഷമാണൌ വനാനി വൈ। ശ്വേലയന്തൌ പ്രഗായന്തൌ വിചിന്വന്തൌ ച പാദപാന്
അവർ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു, വനങ്ങൾ നോക്കി, വിണ്ടും പാടിയും, കുരുവികൾക്കിടയിൽ അന്വേഷിച്ചും, വിണ്ടും പാടിയും.
നാമഭിര്വ്യാഹരന്തൌ ച വത്സാന്ഗാശ്ച പരന്തപൌ। ചേരതുര്ലോകസിദ്ധാഭിഃ ക്രീഡാഭിരപരാജിതൌ
പശുക്കളെയും കാളക്കുട്ടികളെയും പേരുപറഞ്ഞ് വിളിച്ചു, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്നവർ, ലോകത്തിലെ സിദ്ധന്മാർക്കറിയാവുന്ന കളികളിൽ പരാജയമില്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു.
തൌ ദേവൌ മാനുഷീം ദീക്ഷാം വഹന്തൌ സുരപൂജിതൌ। തജ്ജാതിഗുണയുക്താഭിഃ ക്രീഡാഭിശ്ചേരതുര്വനമ്
ആ രണ്ടു ദേവന്മാർ, ദേവന്മാർക്ക് ആരാധ്യരായി, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച്, തങ്ങളുടെ ജന്മത്തിനും ഗുണങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ കളികളിൽ വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ഏവം ബാല്യേഽപി ഗോപാലൈഃ ക്രീഡാഭിശ്ച വിജഹ്രതുഃ
ഇങ്ങനെ ബാല്യത്തിലും പശുപാലകകുട്ടികളോടൊപ്പം色色തരം കളികളിൽ ആനന്ദിച്ചു.
തതഃ കൃഷ്ണോ മഹാതേജാസ്തദാ ഗത്വാ തു ഗോവ്രജമ്। ഗിരിയജ്ഞം തമേവൈഷ പ്രവൃത്തം ഗോപദാരകൈഃ
പിന്നീട് മഹാതേജസ്സുള്ള കൃഷ്ണൻ ഗോവ്രജത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ പശുപാലകകുട്ടികൾ പർവ്വതയജ്ഞം നടത്തുകയായിരുന്നു.
ബുഭുജേ പായസം ശൌരിരീശ്വരഃ സര്വഭൂതകൃത്। തം ദൃഷ്ട്വാ ഗോപകാഃ സര്വേ കൃഷ്ണമേവ സമര്ചയന്
സകലഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും പ്രഭുവുമായ ശൗരി പായസം കഴിച്ചു; അതു കണ്ട പശുപാലകർ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു.
പൂജ്യമാനസ്തദാ ദേവൈര്ദിവ്യം വപുരധാരയത്। ധൃതോ ഗോവര്ധനോ നാമ സപ്താഹം പര്വതോ ധൃതഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ കൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു; അവൻ ദിവ്യമായ രൂപം ധരിച്ചു; ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഏഴു ദിവസം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
ശിശുനാ വാസുദേവേന ഗവാര്ഥമരിമര്ദന। ക്രീഡമാനസ്തദാ കൃഷ്ണഃ കൃതവാന്കര്മ ദുഷ്കരമ്
ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന വാസുദേവൻ ബാലാവസ്ഥയിൽ പശുക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്തു.
തദദ്ഭുതമതീവാസീത്സര്വലോകസ്യ ഭാരത। ദേവദേവഃ ക്ഷിതം ഗത്വാ കൃഷ്ണം നത്വാ മുദാന്വിതഃ
അത് എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ സംഭവമായിരുന്നു; ദേവദേവൻ ഭൂമിയിൽ എത്തി സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനോട് വണങ്ങി.