തം ദൃഷ്ട്വാഽഽവേഷ്ടിതകരഃ പതത്യേഷ ഗജോ ജലമ്। ദന്തഹസ്താഗ്രലാങ്ഗൂലപാദവേഗേന വീര്യവാന്
അവനെ കണ്ടു, തണ്ടു ചുറ്റിയിട്ട് ആന വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടുന്നു; ദന്തം, തണ്ട്, വാല്, കാലുകള് എല്ലാം ശക്തിയോടെ ചലിക്കുന്നു.
വിക്ഷോഭയംസ്തതോ നാഗഃ സരോ ബഹുഝഷാകുലമ്। കൂര്മോഽപ്യഭ്യുദ്യതശിരാ യുദ്ധായാഭ്യേതി വീര്യവാന്
പിന്നീട് ആന, നിരവധി മീനുകളാല് നിറഞ്ഞ തടാകം കലക്കി, തല ഉയര്ത്തിയ ആമയും ശക്തിയോടെ യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വരുന്നു.
ഷഡുച്ഛ്രിതോ യോജനാനി ഗജസ്തദ്ദ്വിഗുണായതഃ। കൂര്മസ്ത്രിയോജനോത്സേധോ ദശയോജനമണ്ഡലഃ
ആ ആന ആറു യോജന ഉയരവും ഇരട്ടിയോളം നീളവും ഉണ്ടായിരുന്നു; ആമയ്ക്ക് മൂന്നു യോജന ഉയരവും പത്ത് യോജന ചുറ്റളവുമുണ്ടായിരുന്നു.
താവുഭൌ യുദ്ധസംമത്തൌ പരസ്പരവധൈഷിണൌ। ഉപയുജ്യാശു കര്മേദം സാധയേ ഹിതമാത്മനഃ
അവര് ഇരുവരും യുദ്ധത്തിന് ഉന്മാദത്തോടെ, പരസ്പരം നശിപ്പിക്കാന് ഉദ്ദേശിച്ച്, തങ്ങളുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങള്ക്കു നല്ലതെന്ന് തോന്നിയതെല്ലാം വേഗത്തില് ചെയ്തു.
മഹാഭ്രഘനസംകാശം തം ഭുക്ത്വാമൃതമാനയ। മഹാഗിരിസമപ്രഖ്യം ഘോരരൂപം ച ഹസ്തിനമ്
മഹത്തായ ഇടിമേഘംപോലെയും വലിയ പർവ്വതത്തോടു സമാനമായും ഭയങ്കരമായ രൂപമുള്ള ആാനയെ നീ അമൃതത്തോടൊപ്പം കൊണ്ടുവന്ന് കഴിക്കണം.
ഇത്യുക്ത്വാ ഗരുഡം സോഽഥ മാങ്ഗല്യമകരോത്തദാ। യുധ്യതഃ സഹ ദേവൈസ്തേ യുദ്ധേ ഭവതു മങ്ഗലമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അപ്പൊഴ് അവൻ ഗരുഡനോടു ശുഭമായ കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്തു: 'ദേവന്മാരോടൊപ്പം നടക്കുന്ന യുദ്ധത്തിൽ നിനക്കു എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ' എന്നു ആശംസിച്ചു.
പൂര്ണകുമ്ഭോ ദ്വിജാ ഗാവോ യച്ചാന്യത്കിംചിദുത്തമമ്। ശുഭം സ്വസ്ത്യയനം ചാപി ഭവിഷ്യതി തവാണ്ഡജാ
നിറഞ്ഞ കലശം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, പശുക്കൾ, മറ്റു നല്ലതും ശുഭകരവുമായതും, യാത്രയ്ക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങളും — ഇതെല്ലാം നിനക്ക് ലഭിക്കും, അണ്ടത്തിൽ ജനിച്ചവനേ.
യുധ്യമാനസ്യ സങ്ഗ്രാമേ ദേവൈഃ സാര്ധം മഹാബല। ഋചോ യജൂംഷി സാമാനി പവിത്രാണി ഹവീംഷി ച
നീ ദേവന്മാരോടൊപ്പം മഹാസമരത്തിൽ പോരാടുമ്പോൾ, ഋക്, യജുർ, സാമVEDangal, ശുദ്ധികരമായ മന്ത്രങ്ങൾ, ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ —
രഹസ്യാനി ച സര്വാണി സര്വേ വേദാശ്ച തേ ബലമ്। `വര്ധയിഷ്യന്തി സമരേ ഭവിഷ്യതി ഖഗോത്തമ।' ഇത്യുക്തോ ഗരുഡഃ പിത്രാ ഗതസ്തം ഹ്വദമന്തികാത്
എല്ലാ രഹസ്യോപദേശങ്ങളും, മുഴുവൻ വേദങ്ങളും — ഇതെല്ലാം സമരത്തിൽ നിന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തും, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.' അങ്ങനെ പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഗരുഡൻ അവിടം വിട്ടുപോയി.
അപശ്യന്നിര്മലജലം നാനാപക്ഷിസമാകുലമ്। സ തത്സ്മൃത്വാ പിതുര്വാക്യം ഭീമവേഗോഽന്തരിക്ഷഗഃ
വിവിധ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ശുദ്ധജലം അവൻ കണ്ടു; പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് ആകാശത്തിൽ അതിവേഗത്തിൽ മുന്നേറി.
നഖേന ഗജമേകേന കൂര്മമേകേന ചാക്ഷിപത്। സധുത്പപാത ചാകാശം തത ഉച്ചൈര്വിഹങ്ഗമഃ
ഒരു നഖത്തിൽ ആനയെ പിടിച്ചു, മറ്റൊന്നിൽ ആമയെ പിടിച്ചു, പിന്നെ ആ മഹാപക്ഷി വേഗത്തിൽ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
സോഽലമ്ബം തീര്ഥണാസാദ്യ ദേവവൃക്ഷാനുപാഗമത്। തേ ഭീതാഃ സമകമ്പന്ത തസ്യ പക്ഷാനിലാഹതാഃ
ഒരു താങ്ങ് കണ്ടെത്തി ദൈവികവൃക്ഷങ്ങൾക്കരികിൽ എത്തി; അവന്റെ ചിറകിന്റെ കാറ്റ് തട്ടി ആ വൃക്ഷങ്ങൾ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.
ന നോ ഭഞ്ജ്യാദിതി തദാ ദിവ്യാഃ കനകശാഖിനഃ। പ്രചലാങ്ഗാന്സ താന്ദൃഷ്ട്വാ മനോരഥഫലദ്രുമാന്
പൊൻകൊമ്പുകളും ഇളകുന്ന ശാഖകളും ഉള്ള ആ മനോരഥഫലവൃക്ഷങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ, 'നമ്മളെ തകർക്കരുതേ' എന്ന് അവർ വിചാരിച്ചു.
അന്യാനതുലരൂപാങ്ഗാനുപചക്രാമ ഖേചരഃ। കാഞ്ചനൈ രാജതൈശ്ചൈവ ഫലൈര്വൈദൂര്യശാഖിനഃ। സാഗരാമ്ബുപരിക്ഷിപ്താന്ഭ്രാജമാനാന്മഹാദ്രുമാന്
പിന്നീട് ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പക്ഷി, സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, വൈഡൂര്യം എന്നിവകൊണ്ടുള്ള ഫലങ്ങൾ കായുന്ന, സമുദ്രജലത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് തിളങ്ങുന്ന, അപൂർവ്വരൂപമുള്ള മറ്റുപല വൃക്ഷങ്ങളോടും സമീപിച്ചു.
തേഷാം മധ്യേ മഹാനാസീത്പാദപഃ സുമനോഹരഃ। സഹസ്രയോജനോത്സേധോ ബഹുശാഖാസമന്വിതഃ
അവയുടെ നടുവിൽ, ആയിരം യോജന ഉയരവും അനേകം ശാഖകളും ഉള്ള അതിമനോഹരമായ ഒരു വലിയ വൃക്ഷം നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ഖഗാനാമാലയോ ദിവ്യോ നാമ്നാ രൌഹിണപാദപഃ। യസ്യ ഛായാം സമാശ്രിത്യ സദ്യോ ഭവതി നിര്വൃതഃ;
പക്ഷികൾക്ക് ദൈവികമായ വാസസ്ഥലമായ, രൗഹിണപാദപം എന്ന പേരിലുള്ള ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ ഉടനെ സന്തോഷം അനുഭവിക്കും.
തമുവാച ഖഗശ്രേഷ്ഠം തത്ര രൌഹിണപാദപഃ। അതിപ്രവൃദ്ധഃ സമുഹാനാപതന്തം മനോജവമ്
അവിടെ, അതിവേഗത്തിൽ അതിലേക്കു വരികയായിരുന്നു പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ നോക്കി രൗഹിണവൃക്ഷം പറഞ്ഞു:
യൈഷാ മമ മഹാശാഖാ ശതയോജനമായതാ। ഏതാമാസ്ഥായ ശാഖാം ത്വം ഖാദേമൌ ഗജകച്ഛപൌ
'ഇവിടെ എന്റെ നൂറ് യോജന നീളമുള്ള വലിയ ശാഖയുണ്ട്. നീ ആ ശാഖയിൽ ഇരുന്നു ആ ആനയെയും ആമയെയും കഴിക്കൂ.'
തതോ ദ്രുമം പതഗസഹസ്രസേവിതം മഹീധരപ്രതിമവപുഃ പ്രകമ്പയന്। ഖഗോത്തമോ ദ്രുതമഭിപത്യ വേഗവാ- ന്ബഭഞ്ജ താമവിരലപത്രസംചയാമ്
പിന്നീട്, ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികൾ വസിക്കുന്ന, പർവ്വതത്തോടു സമാനമായ ആ വൃക്ഷം ശക്തിയായി കുലുക്കി, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ അതിവേഗത്തിൽ കനത്ത ഇലകളാൽ നിറഞ്ഞ ആ ശാഖ ഒടിച്ചു.
സ്പഷ്ടമാത്രാ തു പദ്ഭ്യാം സാ ഗരുഡേന ബലീയസാ। അഭജ്യത തരോഃ ശാഖാ ഭഗ്നാം ചൈകാമധാരയത്
ഗരുഡന്റെ ശക്തമായ കാലുകളുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖ വ്യക്തമായി ഒടിഞ്ഞു, ഒടിഞ്ഞ ശാഖയിലൊന്ന് അവൻ പിടിച്ചു.
താം ഭങ്ക്ത്വാ സ മഹാശാഖാം സ്മയമാനോ വിലോകയന്। അഥാത്രം ലമ്ബതോഽപശ്യദ്വാലഖില്യാനധോമുഖാന്
ആ വലിയ ശാഖ ഒടിച്ച്, ചിരിയോടെ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, അതിൽ തലകീഴായി കിടക്കുന്ന വാലഖില്യമുനികളെ അവൻ കണ്ടു.
ഋഷയോ ഹ്യത്ര ലമ്ബന്തേ ന ഹന്യാമിതി താനൃഷീന്। തപോരതാംല്ലമ്ബമാനാന്ബ്രഹ്മര്ഷീനഭിവീക്ഷ്യ സഃ
ആ തപസ്സിൽ ലീനരായ ബ്രഹ്മർഷിമാരെ അവിടെ തലകീഴായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, 'ഈ മുനികളെ ഞാൻ ദോഷം ചെയ്യരുത്' എന്ന് ഗരുഡൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
ഹന്യാദേതാന്സംപതന്തീ ശാഖേത്യഥ വിചിന്ത്യ സഃ। നഖൈര്ദൃഢതരം വീരഃ സംഗൃഹ്യ ഗജകച്ഛപൌ
അവൻ, 'ഇവരെ വീഴുമ്പോൾ ഞാൻ കൊല്ലാം' എന്ന് ചിന്തിച്ച്, തന്റെ ശക്തമായ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ആനയെയും ആമയെയും ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.
സ തദ്വിനാശസംത്രാസാദഭിപത്യ സ്വഗാധിപഃ। ശാഖാമാസ്യേന ജഗ്രാഹ തേഷാമേവാന്വവേക്ഷയാ
അവരുടെ നാശം ഭയന്ന്, അവരുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു, അവരുടെ സ്വാമി തന്നെ ചാടിപ്പൊയി വായിൽകൊണ്ട് ആ ശാഖയെ പിടിച്ചു.
അതിദൈവം തു തത്തസ്യ കര്മ ദൃഷ്ട്വാ മഹര്ഷയഃ। വിസ്മയോത്കമ്പഹൃദയാ നാമ ചക്രുര്മഹാഖഗേ
അത് സാധാരണശക്തിക്ക് അതീതമായ പ്രവർത്തി കണ്ട മഹർഷിമാർ അത്ഭുതത്തോടെ ഹൃദയം വിറച്ച്, ആ മഹാവിഹംഗത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഗുരും ഭാരം സമാസാദ്യോഡ്ഡീന ഏഷ വിഹങ്ഗമഃ। ഗരുഡസ്തു ഖഗശ്രേഷ്ഠസ്തസ്മാത്പന്നഗഭോജനഃ
ഭാരമായ ഭാരം ഏറ്റെടുത്ത് ഈ പക്ഷി ഉയർന്നു പറന്നു; പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ അതുകൊണ്ടാണ് പാമ്പുകളെ ഭക്ഷിക്കുന്നത്.
തതഃ ശനൈഃ പര്യപതത്പക്ഷൈഃ ശൈലാന്പ്രകമ്പയന്। ഏവം സോഽഭ്യപതദ്ദേശാന്ബഹൂന്സഗജകച്ഛപഃ
ശേഷം, അവൻ പതുക്കെ പറന്നു, തന്റെ ചിറകുകൾ കൊണ്ട് പർവതങ്ങളെ കുലുക്കി; ഇങ്ങനെ ആനയെയും ആമയെയും കൂടെ കൊണ്ടു പല ദേശങ്ങളിൽ എത്തി.
ദയാര്ഥം വാലഖില്യാനാം ന ച സ്ഥാനമവിന്ദത। സ ഗത്വാ പര്വതശ്രേഷ്ഠം ഗന്ധമാദനമഞ്ജസാ
വാലഖില്യന്മാരോടുള്ള കരുണക്കായി, അവൻ യോജിച്ച സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയില്ല; അതിനാൽ അവൻ വേഗത്തിൽ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
ദദര്ശ കശ്യപം തത്ര പിതരം തപസി സ്ഥിതമ്। ദദര്ശ തം പിതാ ചാപി ദിവ്യരൂപം വിഹങ്ഗമമ്
അവിടെ അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛനായ കശ്യപനെ കണ്ടു; അച്ഛനും ദിവ്യരൂപമുള്ള ആ പക്ഷിയെ കണ്ടു.
തേജോവീര്യബലോപേതം മനോമാരുതരംഹസമ്। ശൈലശൃങ്ഗപ്രതീകാശം ബ്രഹ്മദണ്ഡമിവോദ്യതമ്
തേജസ്സും വീര്യവും ശക്തിയും നിറഞ്ഞ, മനസ്സിനെയും കാറ്റിനെയും പോലെ വേഗമുള്ള, പർവതശൃംഗംപോലെയും, ബ്രഹ്മയുടെ ദണ്ഡംപോലെയും ഉയർന്നവനായി.