നാകാശേ നാഥ ഭൂമൌ വാ രാത്രൌ വാ ദിവസേപി വാ। നാന്തര്വാ ന ബഹിര്വാപി സ്യാദ്വധോ മേ പിതാമഹ
ആകാശത്തോ, ഭൂമിയിലോ, രാത്രിയിലോ, പകലിലോ, അകത്തോ പുറത്തോ, എന്റെ മരണമുണ്ടാകരുത്, പിതാമഹനേ.
പശുഭിര്വാ മൃഗൈര്ന സ്യാത്പക്ഷിഭിര്വാ സരീസൃപൈഃ। ദദാസി ചേദ്വരാനേതന്ദേവദേവ വൃണോമ്യഹമ്
മൃഗങ്ങളാലോ, കാട്ടുമൃഗങ്ങളാലോ, പക്ഷികളാലോ, പാമ്പുകളാലോ എനിക്ക് മരണമുണ്ടാകരുത്; ദേവദേവനേ, നീ ഈ വരങ്ങള് നല്കുന്നുവെങ്കില് ഞാന് അവ ചോദിക്കുന്നു.
ഏതേ ദിവ്യാ വരാസ്താത മയാ ദത്താസ്തവാദ്ഭുതാഃ। സര്വകാമവരാംസ്താത പ്രാപ്സ്യസി ത്വമസംശയമ്
ഇവയെല്ലാം അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യവരങ്ങളാണ്, മകനേ, ഞാന് നിനക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ലാതെ നീ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടും.
ഏവമുക്ത്വാ സ ഭഗവാഞ്ജഗാമാകാശമേവ ഹി। രരാജ ബ്രഹ്മലോകേ ഹി ബ്രഹ്മര്ഷിഗണസേവിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാത്മാവ് ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി; ബ്രഹ്മലോകത്ത് ബ്രഹ്മര്ഷിമാരുടെ സേവനത്തോടെ അദ്ദേഹം പ്രകാശിച്ചു.
തതോ ദേവാശ്ച നാഗാശ്ച ഗന്ധര്വാ മുനയസ്തഥാ। വരപ്രദാനം ശ്രുത്വൈവ തേ ബ്രഹ്മാണമുപസ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം, ദേവന്മാരും, നാഗന്മാരും, ഗന്ധര്വന്മാരും, മുനിമാരും, ഈ വരം നല്കിയ വിവരം കേട്ട് ബ്രഹ്മാവിനോടു സമീപിച്ചു.
വരേണാനേ ഭഗവന്ബാധിഷ്യതി സ നോഽസുരഃ। തത്പ്രസീദസ്വ ഭഗവന്വധോപായോഽസ്യ ചിന്ത്യതാമ്
ഭഗവന്, ഈ വരങ്ങള് കൊണ്ടു ആ അസുരന് ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കും; അതിനാല് ദയവായി, ഭഗവന്, അവന്റെ നാശത്തിന് ഒരു വഴി ചിന്തിക്കണമേ.
തതോ ലോകഹിതം വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവഃ പ്രജാപതിഃ। പ്രോവാച ഭഗവാന്വാക്യം സര്വദേവഗണാംസ്തദാ
ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടു, പ്രജാപതിയായ ദേവന് ഭഗവാന് അന്നേ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു.
അവശ്യം ത്രിദശാസ്തേന പ്രാപ്തവ്യം തപസഃ ഫലമ്। തപസോഽന്തേഽസ്യ ഭഗവാന്വധം കൃഷ്ണഃ കരിഷ്യതി
ദേവന്മാരെ, അവന് തപസ്സിന്റെ ഫലം നേടേണ്ടത് തീർച്ചയാണ്; അവന്റെ തപസ്സിന്റെ അവസാനം, ഭഗവാന് കൃഷ്ണന് അവന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകും.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ സുരാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മണാ തസ്യ വൈ വധമ്। സ്വാനി സ്ഥാനാനി ദിവ്യാനി ജഗ്മുസ്തേ വൈ മുദാന്വിതാഃ
ബ്രഹ്മാവില് നിന്നു അവന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ട ശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ ദിവ്യലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ലബ്ധമാത്രേ വരേ ചാപി സര്വാസ്താ ബാധതേ പ്രജാഃ। ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യോ വരദാനേന ദര്പിതഃ
വരം ലഭിച്ച ഉടനെ, ആ ദൈത്യന് ഹിരണ്യകശിപു, വരം ലഭിച്ചതിന്റെ അഹങ്കാരത്തോടെ, എല്ലാ ജീവികളെയും ഉപദ്രവിച്ചു.
രാജ്യം ചകാര ദൈത്യേന്ദ്രോ ദൈത്യസങ്ഘൈഃ സമാവൃതഃ। സപ്തദ്വീപാന്വശേചകേ ലോകാലോകാന്തരം ബലാത്
ദൈത്യരുടെ രാജാവ്, ദൈത്യസംഘങ്ങളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു; ഏഴു ദ്വീപുകളും ലോകത്തിന്റെ അതിരുകളുമൊക്കെ ബലമായി കീഴടക്കി.
ദിവ്യഭോഗാന്സമസ്താന്വൈ ലോകേ സര്വാനവാപ സഃ। ദേവാംസ്ത്രിഭുവനസ്ഥാംസ്തു പരാജിത്യ മഹാസുരഃ
മഹാസുരന് ത്രിലോകത്തിലെ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച്, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ദിവ്യസുഖങ്ങളും അനുഭവിച്ചു.
ത്രൈലോക്യം വശമാനീയ സ്വര്ഗേ വസതി ദാനവഃ। യദാ വരമദോന്മത്തോ ന്യവസദ്ദാനവോ ദിവി
മൂന്നു ലോകങ്ങളും കീഴടക്കി, ആ അസുരൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിച്ചു; ലഭിച്ച അനുഗ്രഹത്തിൽ മദം പിടിച്ച അവൻ ദിവ്യലോകത്തിൽ താനേ പാർത്തു.
അഥ ലോകാന്സഗസ്താംശ്ച വിജിത്യ സ മഹാബലഃ। ഭവേയമഹമേവേന്ദ്രഃ സോമോഽഗ്നിര്മാരുതോ രവിഃ
അവൻ ആ ലോകങ്ങളെയും ജീവികളെയും ജയിച്ചശേഷം, 'ഞാനാണ് ഇനി ഇന്ദ്രൻ, സോമൻ, അഗ്നി, വായു, സൂര്യൻ' എന്ന് ആ വലിയ ശക്തിയോടെ വിചാരിച്ചു.
സലിലം ചാന്തരിക്ഷം ച നക്ഷത്രാണി ദിശോ ദശ। അഹം ക്രോധശ്ച കാമശ്ച വരുണോ വസവോഽര്യമാ
'ഞാനാണ് ജലം, ആകാശം, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പത്ത് ദിക്കുകൾ; ഞാൻ കോപവും ആഗ്രഹവും, വരുണനും വസുക്കളും അര്യാമനും ആകുന്നു.'
ധനദശ്ച ധനാധ്യക്ഷോ യക്ഷകിമ്പുരുഷാധിപഃ। ഏതേ ഭവേയമിത്യുക്ത്വാ സ്വയം ഭൂത്വാ ബലാത്സ ച
'ഞാനാണ് ധനത്തിന്റെ ഉടമ, നിധികളുടെ രക്ഷകൻ, യക്ഷന്മാരുടെയും കിംപുരുഷന്മാരുടെയും അധിപൻ' എന്നും പറഞ്ഞ്, അവൻ ബലപ്രയോഗത്തോടെ ആ രൂപങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു.
ഏഷാം ഗൃഹീത്വാ സ്ഥാനാനി തേഷാം കാര്യാണ്യവാപ സഃ। ഇജ്യശ്ചാസീന്മഖവരൈര്ദേവകിന്നരസത്തമൈഃ
അവരുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്ത്, അവർക്കുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തുതുടങ്ങി; ദേവന്മാരും കിന്നരന്മാരും ഉത്തമമായ യാഗങ്ങൾ നടത്തി അവനെ ആരാധിച്ചു.
നരകസ്ഥാന്സമാനീയ സ്വര്ഗസ്ഥാംശ്ച ചകാര സഃ। ഏവമാദീനി കര്മാണി കൃത്വാ ദൈത്യപതിര്ബലീ
നരകത്തിൽ ഇരുന്നവരെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു, സ്വർഗവാസികളെ മറ്റിടങ്ങളിലേക്കും മാറ്റി; ഇങ്ങനെ പലവിധ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തശേഷം, ആ ശക്തിയുള്ള ദൈത്യാധിപൻ—
ആശ്രമേഷു മഹാഭാഗാന്മുനീന്വൈ ശംസിതവ്രതാന്। സത്യധര്മപരാന്ദാന്താന്പുരാ ധര്ഷിതവാംസ്തു സഃ
ആശ്രമങ്ങളിൽ വസിച്ച മഹാഭാഗ്യശാലികളായ, സത്യധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച, വ്രതനിഷ്ഠരായ മഹർഷിമാരെ അവൻ അപമാനിച്ചു.
യാജ്ഞീയാന്കൃതബാന്ദൈത്യന്യാജകാംശ്ചൈവ ദേവതാഃ। യത്രയത്ര സുരാ ജഗ്മുസ്തത്രതത്ര വ്രജത്യുത
യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരെ ബന്ധിച്ചു, ദേവന്മാർക്ക് ഹോമം നടത്താൻ കഴിയാതെ ചെയ്തു; ദേവന്മാർ എവിടേക്കു പോയാലും അവൻ അവിടേയ്ക്ക് എത്തുമായിരുന്നു.
സ്ഥാനാനി ദേവതാനാം തു ഹൃത്വാ രാജ്യമകാരയത്। പഞ്ചകോട്യശ്ച വര്ഷാണി അയുതാന്യേകഷഷ്ടി ച
ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്ത്, അവൻ തന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു; അപ്പുറം അമ്പതിയാറ് കോടിയും അറുപതിനായിരം വർഷവും,
ഷഷ്ടിശ്ചൈവ സഹസ്രാണാം ജഗ്മുസ്തസ്യ ദുരാത്മനഃ। ഏതദ്വര്ഷം സ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഭോഗൈശ്ചര്യമവാപ സഃ
അറുപതിനായിരം വർഷം കൂടി, ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായവൻ ആ ദേശത്ത് ദൈത്യാധിപനായി ആനന്ദവും ആധിപത്യവും അനുഭവിച്ചു.
തേനാതിബാധ്യമാനാസ്തേ ദൈത്യേന്ദ്രേണ ബലീയസാ। ബ്രഹ്മലോകം സുരാ ജഗ്മുഃ ശര്വശക്രപുരോഗമാഃ
ആ ശക്തിയുള്ള ദൈത്യാധിപന്റെ പീഡനത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശിവനും ഇന്ദ്രനും മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ച് ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി.
പിതാമഹം സമാസാദ്യ ഖിന്നാഃ പ്രാഞ്ജലയോഽബ്രുവന്
പിതാമഹനെ സമീപിച്ച്, വിഷമിതരായി കൈകൂപ്പി അവർ പറഞ്ഞു:
ഭഗവന്ഭൂതഭവ്യേശ നസ്ത്രായസ്വ ഇഹാഗതാന്। ഭയം ദിതിസുതാദ്ഘോരാദ്ഭവത്യദ്യ ദിവാനിശമ്
'ഭഗവനെ, ഭവ്യഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനേ, ഇവിടെ വന്ന ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ; ദിതിയുടെ മകനെ കാണുമ്പോൾ പകലും രാത്രിയും ഞങ്ങൾ ഭയത്തിൽ ആകുന്നു.'
ഭഗവന്സര്വദൈത്യാനാം സ്വയമ്ഭൂരാദികൃത്പ്രഭുഃ। സ്രഷ്ടാ ത്വം ഹവ്യകവ്യാനാമവ്യക്തഃ പ്രകൃതിര്ധ്രുവഃ
'പ്രഭുവേ, എല്ലാ ദൈത്യന്മാരുടെയും ആദികർത്താവും സ്വയംഭുവുമായ നീ, ഹവ്യവും കവ്യവും സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, അവ്യക്തനും പ്രകൃതിയുടെ ശാശ്വതമായ ഉറവിടവുമാണ്.'
ശ്രൂയതാമാപദേവം ഹി ദുര്വിജ്ഞേയാ മയാപി ച। നാരായണസ്തു പുരുഷോ വിശ്വരൂപോ മഹാദ്യുതിഃ
'ഈ ദുരിതം എനിക്കു പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; നാരായണൻ മഹാവിക്രമനും അനന്തരൂപനും പ്രകാശശാലിയുമാണ്.'
അവ്യക്തഃ സര്വഭൂതാനാമചിന്ത്യോ വിഭുരവ്യയഃ। മമാപി സ തു യുഷ്മാകം വ്യസനേ പരമാ ഗതിഃ
'അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും അവ്യക്തനായ, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത, സർവ്വവ്യാപിയായ, അക്ഷയനായ പ്രഭു; എനിക്കും നിങ്ങള്ക്കും കഷ്ടകാലത്ത് പരമാശ്രയമാണ്.'
നാരായണഃ പരോഽവ്യക്താദഹമവ്യക്തസമ്ഭവഃ। മത്തോ ജജ്ഞുഃ പ്രജാ ലോകാഃ സര്വേ ദേവാസുരാശ്ച തേ
'നാരായണൻ അവ്യക്തതയെക്കാൾ പരമൻ; ഞാൻ അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ; എന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാ സൃഷ്ടികളും ലോകങ്ങളും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഉരുത്തിരിഞ്ഞു.'
ദേവാ യഥാഹം യുഷ്മാകം തഥാ നാരായണോ മമ। പിതാമഹോഽഹം സര്വസ്യ സ വിഷ്ണുഃ പ്രപിതാമഹഃ
'ദേവന്മാരിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയോ നിങ്ങളുടെ പിതാവാണെങ്കിൽ, നാരായണൻ എനിക്ക് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; ഞാൻ എല്ലാവർക്കും പിതാമഹൻ, വിഷ്ണു മഹാപിതാമഹൻ.'