ഉപാകര്മോഷ്ഠരുചകഃ പ്രാവര്ഗ്യാവര്തഭൂഷണഃ। ശാലാപത്നീസഹായോ വൈ മണിശൃങ്ഗസമുച്ഛ്രിതഃ
ആദ്യകർമങ്ങളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രാവർഗ്യപാത്രം അലങ്കാരമായി, യാഗകാർമ്മികരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം, മണിമുത്തുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കൊമ്പുപോലെ ഉയർന്ന് നിന്നു.
ഏവം യജ്ഞവരാഹോ വൈ ഭൂത്വാ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ। മഹീം സാഗരപര്യന്താം സശൈലവനകാനനാമ്
ഇങ്ങനെ, യജ്ഞവരാഹരൂപം ധരിച്ച്, ശാശ്വതനായ വിഷ്ണു, പർവ്വതങ്ങളും കാടുകളും വനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, സമുദ്രത്തിന്റെ അതിരുവരെ വ്യാപിച്ച ഭൂമിയെ ഉയർത്തി.
കാര്ണവജലേ ഭ്രഷ്ടാമേകാര്ണവഗതഃ പ്രഭുഃ। മജ്ജന്തീം സലിലേ തസ്മിന്സ്വദേവീം പൃഥിവീം തദാ
ഭൂമി, അവന്റെ സ്വന്തം ദേവി, സമുദ്രജലങ്ങളിൽ വീണപ്പോൾ, ആ പ്രഭു ഏകസമുദ്രത്തിൽ കടന്നു, ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുന്ന ഭൂമിയെ കണ്ടു.
ഉജ്ജഹാര വിഷാണേന മാര്ഗണ്ഡേയസ്യ പശ്യതഃ। ശൃങ്ഗേണ യഃ സമുദ്ധൃത്യ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ
മാർകണ്ടേയൻ കാണുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ കൊമ്പുകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉയർത്തി. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ കൊമ്പുകൊണ്ട് അവളെ രക്ഷിച്ചു.
സഹസ്രശീര്ഷോ ദേവേശോ നിര്മമേ ജഗതീം പ്രഭുഃ। ഏവം യജ്ഞവരാഹേണ ഭൂതഭവ്യഭവാത്മനാ
ആയിരം തലകളുള്ള ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, ആ പ്രഭു, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, യജ്ഞവരാഹന്റെ രൂപത്തിൽ, ഭൂതകാലവും ഭാവിയും വർത്തമാനവും ഉള്ള ആത്മാവായവൻ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഉദ്ധൃതാ പൃഥിവീ ദേവീ പൂജ്യാ വൈ സാഗരാമ്ബരാ। നിഹതാ ദാനവാഃ സര്വേ ദേവദേവേന വിഷ്ണുനാ
സമുദ്രം വസ്ത്രമായി ധരിച്ച ഭൂമിദേവിയെ ഇങ്ങനെ ഉയർത്തി, പൂജയ്ക്ക് യോഗ്യയാക്കി. ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ വിഷ്ണു, എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും സംഹരിച്ചു.
വാരാഹഃ കഥിതോ ഹ്യേഷ നാരസിംഹമതോ ശൃണു। യത്ര ഭൂത്വാ മൃഗേന്ദ്രേണ ഹിരണ്യകശിപുര്ഹതഃ
വരാഹന്റെ കഥ ഇതുവരെ പറഞ്ഞു. ഇനി നരസിംഹന്റെ കഥ കേൾക്കു, അവിടുത്തെ രൂപത്തിൽ ഹിരണ്യകശിപു മൃഗരാജനാൽ സംഹരിക്കപ്പെട്ടു.
ദൈത്യേന്ദ്രോ ബലവാന്ത്രാജന്സുരാരിര്ബലഗര്വിതഃ। ഹിരണ്യകശിപുര്നാമ ആസീത്രൈലോക്യകണ്ടകഃ
ദൈത്യരുടെ മഹാശക്തനായ രാജാവും, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവും, തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ചവനും, ഹിരണ്യകശിപു എന്ന പേരിൽ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ഭീഷണിയായവനായിരുന്നു.
ദൈത്യാനാമാദിപുരുഷോ വീര്യേണാപ്രതിമോ ബലീ। പ്രവിശ്യ ജലധം രാജംശ്ചകാര തപ ഉത്തമമ്
ദൈത്യന്മാരിൽ ആദിപുരുഷനും, വീര്യത്തിൽ തുല്യൻ ഇല്ലാത്തവനും, മഹാശക്തനുമായ ഹിരണ്യകശിപു, രാജാവേ, സമുദ്രത്തിൽ കടന്നു, ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
ദശവര്ഷസഹസ്രാണി ശതാനി ദശ പഞ്ച ച। വ്രതോപവാസതസ്തസ്ഥൌ സ്യാണുമൌനവ്രതോ ദൃഢഃ
പത്ത് ആയിരം ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കും അഞ്ചു നൂറ്റാണ്ടിനും സമം, അവൻ വ്രതവും ഉപവാസവും പാലിച്ച്, ഉറച്ച മനസ്സോടെ, മൗനം പാലിച്ചു നിന്നു.
തതഃ ശമദമാഭ്യാം ച ബ്രഹ്മചര്യേണ ചാനഘ। ബ്രഹ്മാ പ്രീതമനാസ്തസ്യ തപസാ നിയമേന ച
ശമവും ദമവും ബ്രഹ്മചര്യവും കൊണ്ടും, അഹങ്കാരമില്ലാത്തവനേ, അവന്റെ തപസ്സിലും നിയന്ത്രണത്തിലും തൃപ്തനായി ബ്രഹ്മാവു സന്തോഷിച്ചു.
തതഃ സ്വയമ്ഭൂര്ഭഗവാന്സ്വയമാഗമ്യ ഭൂപതേ। വിമാനേനാര്കവര്ണേന ഹംസയുക്തേന ഭാസ്വതാ
അതിനുശേഷം, സ്വയംഭൂയായ ഭഗവാൻ, രാജാവേ, സ്വയം വന്നു. സൂര്യനു സമമായ പ്രകാശമുള്ള, ഹംസകൾ കെട്ടിയ വിമാനത്തിൽ കയറി.
ആദിത്യൈര്വസുഭിഃ സാധ്യൈര്മരുദ്ഭിര്ദൈവതൈസ്തഥാ। രുദ്രൈര്വിശ്വസഹായൈശ്ച യക്ഷരാക്ഷസകിന്നരൈഃ
അവനോടൊപ്പം ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാദ്ധ്യർ, മരുത്ഗണങ്ങൾ, മറ്റു ദേവന്മാർ, രുദ്രന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, കിന്നരന്മാർ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിശാഭിര്വിദിശാഭിശ്ച നദീഭിഃ സാഗരൈഃ സഹ। നക്ഷത്രൈശ്ച മുഹൂര്തൈശ്ച ഖേചരൈശ്ചാപരൈര്ഗ്രഹൈഃ
ദിശകളും ഇടക്കിടയിലെ ദിശകളും, നദികളും സമുദ്രങ്ങളും, നക്ഷത്രങ്ങളും മുഹൂർത്തങ്ങളും, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങളും അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദേവര്ഷിഭിസ്തപോയുക്തൈഃ സിദ്ധൈഃ സപ്തര്ഷിഭിസ്തദാ। രാജര്ഷിഭിഃ പുണ്യതമൈര്ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഗണൈഃ
അപ്പോള് ദേവന്മാരും, തപസ്സില് നിഷ്ഠയുള്ള മഹര്ഷിമാരും, സിദ്ധന്മാരും, ഏഴു മഹര്ഷിമാരും, ഏറ്റവും പുണ്യമുള്ള രാജര്ഷിമാരും, ഗന്ധര്വരും അപ്സരസ്മാരുടെയും കൂട്ടവും അവിടെ കൂടി വന്നു.
ചരാചരഗുരുഃ ശ്രീമാന്വൃതഃ സര്വസുരൈസ്തഥാ। ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം ശ്രേഷ്ഠോ ദൈത്യമാഗമ്യ ചാബ്രവീത്
അങ്ങിനെ, സകല ചലച്ചലനങ്ങളുടെയും ഗുരുവായ മഹാത്മാവും, ദേവന്മാരെല്ലാം ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ബ്രഹ്മാവും, ബ്രഹ്മവിദ്യയില് ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭനുമായവനും, ആ ദൈത്യനോടു സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു.
പ്രീതോഽസ്മി തവ ഭക്തസ്യ തപസാഽനേന സുവ്രത। വരം വരയ ഭദ്രം തേ യഥേഷ്ടം കാമമാപ്നുഹി
നിന്റെ ഭക്തിയും ഈ തപസ്സും കണ്ടു ഞാൻ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു, ധൈര്യശാലിയായവനേ; നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അതു ചോദിക്കു, നിനക്ക് എല്ലാ ഭാഗ്യവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
ന ദേവാ ന ച ഗന്ധര്വാ ന യക്ഷോരഗരാക്ഷസാഃ। ന മാനുഷാഃ പിശാചാശ്ച ഹന്യുര്മാം ദേവസത്തമ
ദേവന്മാരോ, ഗന്ധര്വന്മാരോ, യക്ഷന്മാരോ, നാഗന്മാരോ, രാക്ഷസന്മാരോ, മനുഷ്യരോ, പിശാചന്മാരോ, ദേവന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ആരും എന്നെ കൊല്ലാന് കഴിയരുത്.
ഋഷയോ വാ ന മാം ശാപൈഃ ക്രുദ്ധാ ലോകപിതാമഹ। ശപേയുസ്തപസാ യുക്താ വര ഏഷ വൃതോ മയാ
കോപിച്ച ഋഷിമാരോ, തപസ്സില് ശക്തരായവരോ, ലോകപിതാവേ, ശാപം നല്കരുത്; ഇതാണ് ഞാന് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വരം.
ന ശസ്ത്രേണ നചാസ്ത്രേണ ഗിരിണാ പാദപേന ച। ന ശുഷ്കേണ ന ചാര്ദേണ സ്യാന്ന വാഽന്യേന മേ വധഃ
ശസ്ത്രം കൊണ്ടോ, അസ്ത്രം കൊണ്ടോ, പര്വതം കൊണ്ടോ, വൃക്ഷം കൊണ്ടോ, ഉണങ്ങിയതോ, ഈരപ്പെട്ടതോ കൊണ്ടോ, മറ്റേതെങ്കിലും വഴി കൊണ്ടോ എനിക്ക് മരണമുണ്ടാകരുത്.
നാകാശേ നാഥ ഭൂമൌ വാ രാത്രൌ വാ ദിവസേപി വാ। നാന്തര്വാ ന ബഹിര്വാപി സ്യാദ്വധോ മേ പിതാമഹ
ആകാശത്തോ, ഭൂമിയിലോ, രാത്രിയിലോ, പകലിലോ, അകത്തോ പുറത്തോ, എന്റെ മരണമുണ്ടാകരുത്, പിതാമഹനേ.
പശുഭിര്വാ മൃഗൈര്ന സ്യാത്പക്ഷിഭിര്വാ സരീസൃപൈഃ। ദദാസി ചേദ്വരാനേതന്ദേവദേവ വൃണോമ്യഹമ്
മൃഗങ്ങളാലോ, കാട്ടുമൃഗങ്ങളാലോ, പക്ഷികളാലോ, പാമ്പുകളാലോ എനിക്ക് മരണമുണ്ടാകരുത്; ദേവദേവനേ, നീ ഈ വരങ്ങള് നല്കുന്നുവെങ്കില് ഞാന് അവ ചോദിക്കുന്നു.
ഏതേ ദിവ്യാ വരാസ്താത മയാ ദത്താസ്തവാദ്ഭുതാഃ। സര്വകാമവരാംസ്താത പ്രാപ്സ്യസി ത്വമസംശയമ്
ഇവയെല്ലാം അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യവരങ്ങളാണ്, മകനേ, ഞാന് നിനക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ലാതെ നീ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടും.
ഏവമുക്ത്വാ സ ഭഗവാഞ്ജഗാമാകാശമേവ ഹി। രരാജ ബ്രഹ്മലോകേ ഹി ബ്രഹ്മര്ഷിഗണസേവിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാത്മാവ് ആകാശത്തിലേക്ക് പോയി; ബ്രഹ്മലോകത്ത് ബ്രഹ്മര്ഷിമാരുടെ സേവനത്തോടെ അദ്ദേഹം പ്രകാശിച്ചു.
തതോ ദേവാശ്ച നാഗാശ്ച ഗന്ധര്വാ മുനയസ്തഥാ। വരപ്രദാനം ശ്രുത്വൈവ തേ ബ്രഹ്മാണമുപസ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം, ദേവന്മാരും, നാഗന്മാരും, ഗന്ധര്വന്മാരും, മുനിമാരും, ഈ വരം നല്കിയ വിവരം കേട്ട് ബ്രഹ്മാവിനോടു സമീപിച്ചു.
വരേണാനേ ഭഗവന്ബാധിഷ്യതി സ നോഽസുരഃ। തത്പ്രസീദസ്വ ഭഗവന്വധോപായോഽസ്യ ചിന്ത്യതാമ്
ഭഗവന്, ഈ വരങ്ങള് കൊണ്ടു ആ അസുരന് ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കും; അതിനാല് ദയവായി, ഭഗവന്, അവന്റെ നാശത്തിന് ഒരു വഴി ചിന്തിക്കണമേ.
തതോ ലോകഹിതം വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവഃ പ്രജാപതിഃ। പ്രോവാച ഭഗവാന്വാക്യം സര്വദേവഗണാംസ്തദാ
ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടു, പ്രജാപതിയായ ദേവന് ഭഗവാന് അന്നേ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു.
അവശ്യം ത്രിദശാസ്തേന പ്രാപ്തവ്യം തപസഃ ഫലമ്। തപസോഽന്തേഽസ്യ ഭഗവാന്വധം കൃഷ്ണഃ കരിഷ്യതി
ദേവന്മാരെ, അവന് തപസ്സിന്റെ ഫലം നേടേണ്ടത് തീർച്ചയാണ്; അവന്റെ തപസ്സിന്റെ അവസാനം, ഭഗവാന് കൃഷ്ണന് അവന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകും.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ സുരാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മണാ തസ്യ വൈ വധമ്। സ്വാനി സ്ഥാനാനി ദിവ്യാനി ജഗ്മുസ്തേ വൈ മുദാന്വിതാഃ
ബ്രഹ്മാവില് നിന്നു അവന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ട ശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ ദിവ്യലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ലബ്ധമാത്രേ വരേ ചാപി സര്വാസ്താ ബാധതേ പ്രജാഃ। ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യോ വരദാനേന ദര്പിതഃ
വരം ലഭിച്ച ഉടനെ, ആ ദൈത്യന് ഹിരണ്യകശിപു, വരം ലഭിച്ചതിന്റെ അഹങ്കാരത്തോടെ, എല്ലാ ജീവികളെയും ഉപദ്രവിച്ചു.