മനഃസംഹര്ഷജം ദിവ്യം ഗന്ധര്വാപ്സരസാം പ്രിയമ്। മത്തഭ്രമസ്സംഘുഷ്ടം മനോജ്ഞാകൃതിദര്ശനമ്
അത് മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതും ഗന്ധര്വന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും പ്രിയപ്പെട്ടതുമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. മദം നിറഞ്ഞ തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചലും അതിനെ മനോഹരമാക്കി.
രമണീയം ശിവം പുണ്യം സര്വൈര്ജനമനോഹരൈഃ। നാനാപക്ഷിരുതം രമ്യം കദ്രൂപുത്രപ്രഹര്ഷണമ്
ആ സ്ഥലം മനോഹരവും ശുഭവും പുണ്യവും എല്ലാവരെയും ആകര്ഷിക്കുന്നതുമായിരിന്നു. പലതരം പക്ഷികളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞതും കദ്രുവയുടെ മക്കളെ ആനന്ദിപ്പിച്ചതുമായിരിന്നു.
തത്തേ വനം സമാസാദ്യ വിജഹ്രുഃ പന്നഗാസ്തദാ। അബ്രുവംശ്ച മഹാവീര്യം സുപര്ണം പതഗേശ്വരമ്
അവിടെത്തിച്ചെത്തിയ പാമ്പുകള് ആ കാട്ടില് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. പിന്നെ അവര് ശക്തനായ പക്ഷിരാജാവായ സൂപര്ണ്ണനോട് പറഞ്ഞു.
വഹാസ്മാനപരം ദ്വീപം സുരമ്യം വിമലോദകമ്। ത്വം ഹി ദേശാന്ബഹൂന്രമ്യാന്വ്രജന്പശ്യസി ഖേചര
'നീ ഞങ്ങളെ മറ്റൊരു ദ്വീപിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവണം; അതു അത്യന്തം മനോഹരവും ശുദ്ധജലമുള്ളതുമായിരിക്കണം. നീ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുമ്പോള് പല മനോഹരമായ ദേശങ്ങള് കാണാറുണ്ട്.'
സ വിചിന്ത്യാബ്രവീത്പക്ഷീ മാതരം വിനതോ തദാ। കിം കാരണം മയാ മാതഃ കര്തവ്യം സര്പഭാഷിതമ്
അപ്പോള് പക്ഷി ആലോചിച്ച് അമ്മയായ വിനതയോട് പറഞ്ഞു: 'അമ്മേ, പാമ്പുകള് പറയുന്നതു ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ കാരണം എന്താണ്?'
ദാസീഭൂതാസ്മി ദുര്യോഗാത്സപത്ന്യാഃ പതഗോത്തമ। പണം വിതഥമാസ്ഥായ സര്പൈരുപധിനാ കൃതമ്
'പക്ഷിരാജാവേ, ദുർഭാഗ്യത്താൽ സഹപത്നിയുടെ ചതിയാൽ ഞാൻ ദാസിയായിപ്പോയി. പാമ്പുകൾ വ്യാജമായ ഒരു പണത്തിൽ എന്നെ വഞ്ചിച്ചു.'
തസ്മിംസ്തു കഥിതേ മാത്രാ കാരണേ ഗഗനേതരഃ। ഉവാച വചനം സര്പാംസ്തേന ദുഃഖേന ദുഃഖിതഃ
അമ്മ കാരണം പറഞ്ഞതോടെ ആകാശത്ത് പറക്കുന്നവന് ആ ദുഃഖം കൊണ്ട് വിഷമിച്ചു പാമ്പുകളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കിമാഹൃത്യ വിദിത്വാ വാ കിം വാ കൃത്വേഹ പൌരുഷമ്। ദാസ്യാദ്വോ വിപ്രമുച്യേയം തഥ്യം വദത ലേലിഹാഃ
'എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവന്നാലോ, അറിഞ്ഞാലോ, അല്ലെങ്കില് എന്തെങ്കിലും വീര്യപ്രദമായ പ്രവൃത്തിയാല് എന്റെ അമ്മയെ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? സത്യമായി പറയൂ, പാമ്പുകളേ.'
ശ്രുത്വാ സമബ്രുവന്സര്പാ ആഹരാമൃതമോജസാ। തതോ ദാസ്യാദ്വിപ്രമോക്ഷോ ഭവിതാ തവ ഖേചര
അത് കേട്ട് പാമ്പുകൾ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ശക്തിയാൽ അമൃതം കൊണ്ടുവാ. അപ്പോൾ നിന്നെ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ.'
ഇത്യുക്തോ ഗരുഡഃ സര്പൈസ്തതോ മാതരമബ്രവീത്। ഗച്ഛാമ്യമൃതമാഹര്തും ഭക്ഷ്യമിച്ഛാമി വേദിതുമ്
പാമ്പുകൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ഗരുഡൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ അമൃതം കൊണ്ടുവരാൻ പോകുന്നു. ഞാൻ എന്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാമെന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
സമുദ്രകുക്ഷാവേകാന്തേ നിഷാദാലയമുത്തമമ്। `ഭവനാനി നിഷാദാനാം തത്ര സന്തി ദ്വിജോത്തമ
സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴക്കരയില് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ നിഷാദരുടെ വാസസ്ഥലം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. അവിടെയാണ് നിഷാദരുടെ വീടുകള് ഉള്ളത്.
പാപിനാം നഷ്ടലോകാനാം നിര്ഘൃണാനാം ദുരാത്മനാമ്'। നിഷാദാനാം സഹസ്രാണി താന്ഭുക്ത്വാഽമൃതമാനയ
പാപികളായ, ലോകം വിട്ടു പോയ, കരുണയില്ലാത്ത, ദുഷ്ടനായ നിഷാദരുടെ ആയിരങ്ങള് അവിടെ ഉണ്ട്. അവരെ ഭക്ഷിച്ച് അമൃതം തിരികെ കൊണ്ടുവരിക.
ന ച തേ ബ്രാഹ്മണം ഹന്തും കാര്യാ ബുദ്ധിഃ കഥംചന। അവധ്യഃ സര്വഭൂതാനാം ബ്രാഹ്മണോ ഹ്യനലോപമഃ
എന്തു സാഹചര്യത്തിലും ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലാന് നീ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണന് എല്ലാ ജീവികളിലും അപ്രാപ്യനും കുഴപ്പമില്ലാത്തവനും ആണല്ലോ.
അഗ്നിരര്കോ വിഷം ശസ്ത്രം വിപ്രോ ഭവതി കോപിതഃ। ഗുരുര്ഹി സര്വഭൂതാനാം ബ്രാഹ്മണഃ പരികീര്തിതഃ
അഗ്നി, സൂര്യന്, വിഷം, ആയുധം — ഇവയെപ്പോലെയാണ് കോപിതനായ ബ്രാഹ്മണന്. എല്ലാ ജീവികള്ക്കും ഗുരുവാണ് ബ്രാഹ്മണന് എന്ന് പറയുന്നു.
ഏവമാദിസ്വരൂപൈസ്തു സതാം വൈ ബ്രാഹ്മണോ മതഃ। സ തേ താത ന ഹന്തവ്യഃ സംക്രുദ്ധേനാപി സര്വഥാ
ഇങ്ങനെ നല്ലവരുടെ കണക്കില് ബ്രാഹ്മണന് ഈ ഗുണങ്ങളാല് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മകനേ, കോപത്തിലായാലും ഒരിക്കലും അവനെ കൊല്ലരുത്.
ബ്രാഹ്മണാനാമഭിദ്രോഹോ ന കര്തവ്യഃ കഥംചന। ന ഹ്യേവമഗ്നിര്നാദിത്യോ ഭസ്മ കുര്യാത്തഥാനഘ
ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആക്രമിക്കരുത്. അഗ്നിയും സൂര്യനും കുറ്റമില്ലാത്തവരെ ചാരമാക്കില്ലല്ലോ, അതുപോലെയാണ് നീയും ചെയ്യേണ്ടത്.
യഥാ കുര്യാദഭിക്രുദ്ധോ ബ്രാഹ്മണഃ സംശിതവ്രതഃ। തദേതൈര്വിവിധൈര്ലിങ്ഗൈസ്ത്വം വിദ്യാസ്തം ദ്വിജോത്തമമ്
ദൃഢവ്രതനായ ബ്രാഹ്മണന് കോപിതനാകുമ്പോള് എങ്ങനെ പെരുമാറും, ആ വിവിധ ലക്ഷണങ്ങള് നോക്കി നീ ആ ഉത്തമ ദ്വിജനെ തിരിച്ചറിയണം.
ഭൂതാനാമഗ്രഭൂര്വിപ്രോ വര്ണശ്രേഷ്ഠഃ പിതാ ഗുരുഃ
സകല ജീവികളിലും ബ്രാഹ്മണന് മുന്പന്തിയിലാണ്, വർഗ്ഗങ്ങളില് ഏറ്റവും ഉന്നതനും, പിതാവും ഗുരുവുമാണ്.
കിംസ്വിദഗ്നിനിഭോ ഭാതി കിംസ്വിത്സൌമ്യപ്രദര്ശനഃ। യഥാഹമഭിജാനീയാം ബ്രാഹ്മണം ലക്ഷണൈഃ ശുഭൈഃ
ആര് അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു? ആര് സൗമ്യസ്വഭാവം കാണിക്കുന്നു? ഏത് ശുഭലക്ഷണങ്ങളാല് ഞാന് ബ്രാഹ്മണനെ തിരിച്ചറിയാം?
യസ്തേ കണ്ഠമനുപ്രാപ്തോ നിഗീര്ണം ബഡിശം യഥാ
നിന്റെ കഴുത്തിലെത്തിയവന്, വലയില് കുടുങ്ങിയതുപോലെ ഉള്ളവന്—
ദഹേദങ്ഗാരവത്പുത്രം തം വിദ്യാദ്ബ്രാഹ്മണര്ഷഭമ്। വിപ്രസ്ത്വയാ ന ഹന്തവ്യഃ സംക്രുദ്ധേനാപി സര്വദാ
അവന് ചൂട് കനലുപോലെ കത്തുന്നുവെങ്കില്, അവനെ ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന് എന്ന് അറിയണം. ബ്രാഹ്മണനെ നീ ഒരിക്കലും, കോപത്തിലായാലും, കൊല്ലരുത്.
പ്രോവാച ചൈന വിനതാ പുത്രഹാര്ദാദിദം വചഃ। ജഠരേ ന ച ജീര്യേദ്യസ്തം ജാനീഹി ദ്വിജോത്തമമ്
വിനതാ തന്റെ മകനോട് ഹൃദയത്തില് നിന്നു പറഞ്ഞു: നിന്റെ വയറിനുള്ളില് ചീഞ്ഞുപോകാതിരിക്കുന്നവനെ ഉത്തമ ദ്വിജന് എന്ന് അറിയണം.
പുനഃ പ്രോവാച വിനതാ പുത്രഹാര്ദാദിദം വചഃ। ജാനന്ത്യപ്യതുലം വീര്യമാശീര്വാദപരായണാ
വിനതാ വീണ്ടും മകനോട് ഹൃദയത്തില് നിന്നു പറഞ്ഞു: അവന്റെ അപാരശക്തി അറിയുന്നവരും, ആശീർവാദത്തിന് സമർപ്പിതരായവരും—
പക്ഷൌ തേ മാരുതഃ പാതു ചന്ദ്രസൂര്യൌ ച പൃഷ്ഠതഃ
നിന്റെ ചിറകുകള്ക്ക് വായു കാവലിരിക്കട്ടെ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്റെ പുറകില് കാവലിരിക്കട്ടെ.
ശിരശ്ച പാതു വഹ്നിസ്തേ വസവഃ സര്വതസ്തനുമ്। `വിഷ്ണുഃ സര്വഗതഃ സര്വമഹ്ഗാനി തവ ചൈവ ഹ।' അഹം ച തേ സദാ പുത്ര ശാന്തിസ്വസ്തിപരായണാ
നിന്റെ തലക്ക് അഗ്നി കാവലിരിക്കട്ടെ, വസുക്കള് നിന്റെ ശരീരമൊക്കെയും കാത്തിരിക്കട്ടെ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള വിഷ്ണു നിന്റെ അവയവങ്ങളെ കാത്തിരിക്കട്ടെ. മകനേ, ഞാനും എപ്പോഴും നിന്റെ ശാന്തിക്കും ക്ഷേമത്തിനും പ്രാർത്ഥനയോടെ ഇരിക്കും.
ഇഹാസീനാ ഭവിഷ്യാമി സ്വസ്തികാരേ രതാ സദാ। അരിഷ്ടം വ്രജ പന്ഥാനം പുത്ര കാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ
ഞാന് ഇവിടെ ഇരുന്ന് എപ്പോഴും ശുഭകാര്യങ്ങളില് ഏർപ്പെടും. മകനേ, നീ സുരക്ഷിതമായ വഴി പോകൂ, നിന്റെ ലക്ഷ്യം നേടാനായി.
തതഃ സ മാതുര്വചനം നിശമ്യ വിതത്യ പക്ഷൌ നഭ ഉത്പപാത। തതോ നിഷാദാന്ബലവാനുപാഗതോ ബുഭുക്ഷിതഃ കാല ഇവാന്തകോഽപരഃ
അമ്മയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, അവന് ചിറകുകള് വ്യാപിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. അതിനുശേഷം, ശക്തനായ അവന് കാലദേവന് പോലെ വിശപ്പോടെ നിഷാദരുടെ അടുത്തെത്തി.
സ താന്നിഷാദാനുപസംഹരംസ്തദാ രജഃ സമുദ്ധൂയ നഭഃസ്പൃശം മഹത്। സമുദ്രകുക്ഷൌ ച വിശോഷയന്പയഃ സമീപജാന്ഭൂധരജാന്വിചാലയന്
അവന് ആ നിഷാദരെ ഭക്ഷിച്ചു, ആകാശം തൊടുന്ന വലിയ പൊടിക്കാറ്റ് ഉയർത്തി. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലെ വെള്ളം ഉണക്കി, സമീപമുള്ള പർവ്വതങ്ങളെ നടുക്കി.
തതഃ സ ചക്രേ മഹദാനനം തദാ നിഷാദമാര്ഗം പ്രതിരുധ്യ പക്ഷിരാട്। തതോ നിഷാദാസ്ത്വരിതാഃ പ്രവവ്രജു- ര്യതോ മുഖം തസ്യ ഭുജംഗഭോജിനഃ
അപ്പോള് പക്ഷിരാജാവ് വലിയൊരു വായ് ഉണ്ടാക്കി, നിഷാദന്മാരുടെ വഴിയെ തടഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് നിഷാദന്മാര് അതിവേഗം ആ പാമ്പുകളെ തിന്നുന്നവന്റെ വായിലേയ്ക്ക് ഓടി.
തദാനനം വിവൃതമതിപ്രമാണവ- ത്സമഭ്യയുര്ഗഗനമിവാര്ദിതാഃ ഖഗാഃ। സഹസ്രശഃ പവനജോവിമോഹിതാ യഥാ।ഞനിലപ്രചലിതപാദപേ വനേ
അത് വലിയതും തുറന്നതുമായ വായിലേയ്ക്ക്, ആകാശത്ത് വീണുപോകുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെ, ആയിരക്കണക്കിന് നിഷാദന്മാര് കാറ്റ് കൊണ്ട് ഭ്രമിച്ചവരായി ഓടി. കാട്ടിലെ മരങ്ങള് കാറ്റ് കൊണ്ട് കുലുങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അവരുടേത്.