ത്വമുത്തമഃ സര്വമിദം ചരാചരം ഗഭസ്തിഭിര്ഭാനുരിവാവഭാസസേ। സമാക്ഷിപന്ഭാനുമതഃ പ്രഭാം മുഹു- സ്ത്വമന്തകഃ സര്വമിദം ധ്രുവാധ്രുവമ്
നീ ആണ് ഏറ്റവും ഉന്നതൻ; ഈ സകല ചലനശീലിയും അചലവുമുള്ളതും നിന്റെ കിരണങ്ങളാൽ സൂര്യൻ പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. നീ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രകാശം പിൻവലിച്ച്, സ്ഥിരവും അസ്ഥിരവുമായ എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കുന്നവനാണ്.
ദിവാകരഃ പരികുപിതോ യഥാ ദഹേ- ത്പ്രജാസ്തഥാ ദഹസി ഹുതാശനപ്രഭ। ഭയംകരഃ പ്രലയ ഇവാഗ്നിരുത്ഥിതോ വിനാശയന്യുഗപരിവര്തനാന്തകൃത്
കോപിതനായ സൂര്യൻ എങ്ങനെ സകല ജീവികളെയും ദഹിപ്പിക്കുമോ, അതുപോലെ നീ അഗ്നിയുടെ പ്രകാശത്തോടെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രളയാഗ്നിപോലെ ഉയർന്ന്, നീ സകലത്തെയും നശിപ്പിച്ച് കാലത്തിന്റെ അവസാനം വരുത്തുന്നു.
ഖഗേശ്വരം ശരണമുപാഗതാ വയം മഹൌജസം ജ്വലനസമാനവര്ചസമ്। തഡിത്പ്രഭം വിതിമിരമഭ്രഗോചരം മഹാബലം ഗരുഡമുപേത്യ ഖേചരമ്
പക്ഷികളിലെ അധിപനായ മഹാശക്തനായവൻ, അഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവൻ, മിന്നലുപോലെ ദീപ്തിയുള്ളവൻ, ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവൻ, മേഘങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, മഹാബലശാലിയായ ആകാശത്തിൽ പറക്കുന്ന ഗരുഡൻ, ഞങ്ങൾ നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു എത്തി.
പരാവരം വരദമജയ്യവിക്രമം തവൌജസ സര്വമിദം പ്രതാപിതമ്। ജഗത്പ്രഭോ തപ്തസുവര്ണവര്ചസാ ത്വം പാഹി സര്വാംശ്ച സുരാന്മഹാത്മനഃ
ദൂരവും അടുത്തതുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത വീരനായവൻ, നിന്റെ ശക്തിയാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഉഷ്ണം പ്രാപിക്കുന്നു. ലോകാധിപനായ മഹാത്മാവേ, തപ്തസ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളവനേ, ദേവന്മാരെ സംരക്ഷിക്കണമേ.
ഭയാന്വിതാ നഭസി വിമാനഗാമിനോ വിമാനിതാ വിപഥഗതിം പ്രയാന്തി തേ। ഋഷേഃ സുതസ്ത്വമസി ദയാവതഃ പ്രഭോ മഹാത്മനഃ ഖഗവര കശ്യപസ്യ ഹ
ഭയത്തോടെ ആകാശത്തിൽ പറക്കുന്നവർ, നീയാൽ വഴിതെറ്റി തെറ്റായ വഴി പോകുന്നു. ദയാലുവായ മഹാത്മാവായ കശ്യപന്റെ മകനായ, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭുവേ, നീ ആണ്.
സ മാ ക്രുധഃ കുരു ജഗതോ ദയാം പരാം ത്വമീശ്വരഃ പ്രശമമുപൈഹി പാഹി നഃ। മഹാശനിസ്ഫുരിതസമസ്വനേന തേ ദിശോഽമ്ബരം ത്രിദിവമിയം ച മേദിനീ
ഞങ്ങളോട് ദയയില്ലാതെ കോപിക്കരുത്; ലോകത്തോട് പരമമായ കാരുണ്യം കാണിക്കണം; നീ ആണ് ഈശ്വരൻ, ശാന്തി പ്രാപിച്ച് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. നിന്റെ മഹാശബ്ദം മുഴുവൻ ദിശകളും ആകാശവും സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും വിറയ്ക്കുന്നു.
ശിവശ്ച നോ ഭവ ഭഗവന്സുഖാവഹഃ
ഭഗവാനേ, ഞങ്ങൾക്ക് ശുഭം നൽകുന്നവനും സന്തോഷം നൽകുന്നവനുമാകണം.
ഏവം സ്തുതഃ സുപര്ണസ്തു ദേവൈഃ സര്ഷിഗണൈസ്തദാ। തേജസഃ പ്രതിസംഹാരമാത്മനഃ സ ചകാര ഹ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സൂപർണ്ണൻ തന്റെ പ്രകാശം പിൻവലിച്ചു.
തതഃ കാമഗമഃ പക്ഷീ മഹാവീര്യോ മഹാബലഃ। മാതുരന്തികമാഗച്ഛത്പരം പാരം മഹോദധേഃ
അതിനുശേഷം, ഇഷ്ടമെന്നിടത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്ന, മഹാശക്തിയുള്ള, മഹാബലശാലിയായ ആ പക്ഷി, മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള അമ്മയോടു ചേർന്ന് എത്തി.
യത്ര സാ വിനതാ തസ്മിന്പണിതേന പരാജിതാ। അതീവ ദുഃഖസംതപ്താ ദാസീഭാവമുപാഗതാ
അവിടെ, വിനതാ ഒരു പന്തത്തിൽ തോറ്റു, അത്യന്തം ദു:ഖിതയായി ദാസിയായ അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു.
തതഃ കദാചിദ്വിനതാം പ്രണതാം പുത്രസന്നിധൌ। കാലേ ചാഹൂയ വചനം കദ്രൂരിദമഭാഷത
അപ്പോൾ ഒരിക്കൽ, തന്റെ മകന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വിനതാ നമസ്കരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, കദ്രു അവളെ വിളിച്ചു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
നാഗാനാമാലയം ഭദ്രേ സുരമ്യം ചാരുദര്ശനമ്। സമുദ്രകുക്ഷാവേകാന്തേ തത്ര മാം വിനതേ നയ
സുന്ദരമായ കാഴ്ചയുള്ള, മനോഹരമായ, സമുദ്രത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള, നാഗരുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകണം വിനതേ.
തതഃ സുപര്ണമാതാ താമവഹത്സര്പമാതരമ്। പന്നഗാന്ഗരുഡശ്ചാപി മാതുര്വചനചോദിതഃ
അതിനുശേഷം സൂപർണ്ണന്റെ അമ്മ, സർപ്പങ്ങളുടെ അമ്മയെ ചുമന്നു; അമ്മയുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഗരുഡനും സർപ്പങ്ങളെ ചുമന്നു.
സ സൂര്യമഭിതോ യാതി വൈനതേയോ വിഹംഗമഃ। സൂര്യരശ്മിപ്രതപ്താശ്ച മൂര്ച്ഛിതാഃ പന്നഗാഽഭവന്
വൈനതേയൻ സൂര്യനടുത്തേക്ക് പറന്നു; സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ ചൂടേറ്റ് സർപ്പങ്ങൾ ബോധംകെട്ടുപോയി.
തദവസ്ഥാന്സുതാന്ദൃഷ്ട്വാ കദ്രൂഃ ശക്രമഥാസ്തുവത്। നമസ്തേ സര്വദേവേശ നമസ്തേ ബലസൂദന
അവളുടെ മക്കളെ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയില് കണ്ട കദ്രൂ ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു: 'ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നിനക്കു വന്ദനം; ശക്തരായ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.'
നമുചിഘ്ന നമസ്തേഽസ്തു സഹസ്രാക്ഷ ശചീപതേ। സര്പാണാം സൂര്യതപ്താനാം വാരിണാ ത്വം പ്ലവോ ഭവ
നമുചിയെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്കു വന്ദനം; ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ശചിയുടെ ഭര്ത്താവേ, നിനക്കു വന്ദനം; സൂര്യനാല് ദഹിക്കപ്പെട്ട സര്പ്പങ്ങള്ക്കായി നീ വെള്ളംകൊണ്ടൊരു തുണയാകണം.
ത്വമേവ പരമം ത്രാണമസ്മാകമമരോത്തമ। ഈശോ അസി പവഃ സ്രഷ്ടും ത്വമനല്പം പുരംദര
ദേവന്മാരില് ഉത്തമനായവനേ, ഞങ്ങളുടെ പരമ രക്ഷകനായി നീയൊന്നാണ്; സൃഷ്ടാവും, ശക്തനും, എല്ലാറ്റിനും അദ്ധിപതിയുമാണ് നീ, പുരന്ദരനേ.
ത്വമേവ മേഘസ്ത്വം വായുസ്ത്വമഗ്നിര്വിദ്യുതോഽമ്ബരേ। ത്വമഭ്രഗണവിക്ഷേപ്താ ത്വാമേവാഹുര്മഹാഘനമ്
നീ തന്നെ മേഘം, നീ തന്നെ കാറ്റ്, നീ തന്നെ അഗ്നി, ആകാശത്തിലെ മിന്നലും നീയാണു; നീ തന്നെയാണ് മേഘങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നവന്, മഹാമേഘം എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നത് നീയാണു.
ത്വം വജ്രമതുലം ഘോരം ഘോഷവാംസ്ത്വം ബലാഹകഃ। സ്രഷ്ടാ ത്വമേവ ലോകാനാം സംഹര്താ ചാപരാജിതഃ
നീ അതുല്യവും ഭയങ്കരവുമായ വജ്രായുധം, അതിന്റെ ഗംഭീരശബ്ദവും നീയാണു; മഴയെത്തിക്കുന്നവനും നീ; ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, ജയിക്കാനാവാത്തവനായി സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നീയാണു.
ത്വം ജ്യോതിഃ സര്വഭൂതാനാം ത്വമാദിത്യോ വിഭാവസുഃ। ത്വം മഹദ്ഭൂതമാശ്ചര്യം ത്വം രാജാ ത്വം സുരോത്തമഃ
സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും പ്രകാശം നീ; നീ സൂര്യനും ദഹിക്കുന്ന അഗ്നിയും; നീ അത്ഭുതകരമായ മഹത്തായ സത്ത്വവും, രാജാവും, ദേവന്മാരില് ഉത്തമനുമാണ്.
ത്വം വിഷ്ണുസ്ത്വം സഹസ്രാക്ഷസ്ത്വം ദേവസ്ത്വം പരായണമ്। ത്വം സര്വമമൃതം ദേവ ത്വം സോമഃ പരമാര്ചിതഃ
നീ വിഷ്ണുവും, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും, ദേവനും, പരമാശ്രയവുമാണ്; ദേവനേ, നീ സകല അമൃതവും, ഏറ്റവും ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന സോമവുമാണ്.
ത്വം മുഹൂര്തസ്തിഥിസ്ത്വം ച ത്വം ലവസ്ത്വം പുനഃ ക്ഷണഃ। ശുക്ലസ്ത്വം ബഹുലസ്ത്വം ച കലാ കാഷ്ഠാ ത്രുടിസ്തഥാ। സംവത്സരര്തവോ മാസാ രജന്യശ്ച ദിനാനി ച
നീ തന്നെ മുഹൂര്ത്തം, തിഥി, ലവം, വീണ്ടും ക്ഷണം; നീ ശുക്ലപക്ഷവും കൃഷ്ണപക്ഷവും, കാലത്തിന്റെ വിഭജനങ്ങളും, അളവുകളും, ഏറ്റവും ചെറുതായ ഘടികയും; സംവത്സരവും, ঋതുക്കളും, മാസങ്ങളും, രാത്രികളും, ദിവസങ്ങളും നീയാണു.
ത്വമുത്തമാ സഗിരിവനാ വസുംധരാ സഭാസ്കരം വിതിമിരമമ്ബരം തഥാ। മദോദധിഃ സതിമിതിമിങ്ഗിലസ്തഥാ മഹോര്മിമാന്ബഹുമകരോ ഝഷാകുലഃ
പര്വ്വതങ്ങളും കാടുകളും കൂടിയ ഉന്നതമായ ഭൂമി നീ; സൂര്യനോടൊപ്പം പ്രകാശമുള്ള ഭൂമിയും, ഇരുണ്ടതില്ലാത്ത ആകാശവും നീ; മദം നിറഞ്ഞ വലിയ തിമിംഗിലങ്ങളോടു കൂടിയ സമുദ്രവും, വലിയ തിരകളും, അനേകം മകരങ്ങളുമുള്ള മത്സ്യങ്ങള് നിറഞ്ഞ കടലും നീയാണു.
മഹായശാസ്ത്വമിതി സദാഽഭിപൂജ്യസേ മനീഷിഭിര്മുദിതമനാ മഹര്ഷിഭിഃ। അഭിഷ്ടുതഃ പിബസി ച സോമമധ്വരേ കഷട്കൃതാന്യപി ച ഹവീംഷി ഭൂതയേ
മഹത്വം ഉള്ളവനേ, ജ്ഞാനികള് എന്നും സന്തോഷഹൃദയങ്ങളോടെ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു; മഹർഷിമാരുടെ സ്തുതിയോടെ നീ യാഗത്തില് സോമം കുടിക്കുന്നു, ഭൂതങ്ങള്ക്കായി ഒരുക്കിയ ഹോമങ്ങള് നീ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ത്വം വിപ്രൈഃ സതതമിഹേജ്യസേ ഫലാര്ഥം വേദാങ്ഗേഷ്വതുലബലൌഘ ഗീയസേ ച। ത്വദ്ധേതോര്യജനപരായണാ ദ്വിജേന്ദ്രാ വേദാങ്ഗാന്യഭിഗമയന്തി സര്വയത്നൈഃ
ഫലത്തിനായി ബ്രാഹ്മണന്മാര് എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്നെ ഇവിടെ ആരാധിക്കുന്നു; അളവുകിട്ടാത്ത ശക്തിയുള്ളവനേ, വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും നിന്നെ പാടുന്നു; നിന്റെ കാരണത്താല് യാഗത്തില് ലയിച്ചിരിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാര് എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടി വേദങ്ങളെയും അതിന്റെ ശാഖകളെയും സമീപിക്കുന്നു.
ഏവം സ്തുതസ്തദാ കദ്ര്വാ ഭഗവാന്ഹരിവാഹനഃ। നീലജീമൂതസംഘാതൈഃ സര്വമമ്ബരമാവൃണോത്
ഇങ്ങനെ കദ്രൂ സ്തുതിച്ചപ്പോള് മഹത്വമുള്ള ചക്രധാരി ദേവന് കറുത്ത മേഘങ്ങളുടെ കൂട്ടം കൊണ്ടു ആകാശം മുഴുവന് മൂടി.
മേഘാനാജ്ഞാപയാമാസ വര്ഷധ്വമമൃതം ശുഭമ്। തേ മേഘാ മുമുചുസ്തോയം പ്രഭൂതം വിദ്യുദുജ്ജ്വലാഃ
'പുണ്യമായ അമൃതം മഴയായി ചൊരിയൂ' എന്നു ദേവന് മേഘങ്ങളോട് കല്പിച്ചു; അതു കേട്ട മേഘങ്ങള് മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ ധാരാളം വെള്ളം ചൊരിഞ്ഞു.
പരസ്പരമിവാത്യര്ഥം ഗര്ജന്തഃ സതതം ദിവി। സംവര്തിതമിവാകാശം ജലദൈഃ സുമഹാദ്ഭുതൈഃ
ആ മേഘങ്ങള് പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നതുപോലെ ആകാശത്ത് ഇടവിട്ട് ഇടവിട്ട് ഗംഭീരമായി ഇടിമുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അതിനാല് ആകാശം മഹത്തായ അത്ഭുതകരമായ മേഘങ്ങളാല് മുഴുവന് നിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.
സൃജദ്ഭിരതുലം തോയമജസ്രം സുമഹാരവൈഃ। സംപ്രനൃത്തമിവാകാശം ധാരോര്മിഭിരനേകശഃ
അവ മേഘങ്ങള് അതുല്യവും അനന്തവുമായ വെള്ളം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഒഴുക്കി, ആകാശം അനേകം ജലധാരകളിലും തിരകളിലും നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി.
മേഘസ്തനിതനിര്ഘോഷൌര്വിദ്യുത്പവനകമ്പിതൈഃ। തൈര്മേഘൈഃ സതതാസാരം വര്ഷദ്ഭിരനിശം തദാ
ഇടിമുഴക്കവും, മിന്നലും കാറ്റും കൊണ്ടു കുലുങ്ങി, ആ മേഘങ്ങള് അന്ന് രാത്രിയും പകലും തുടർച്ചയായി മഴ പെയ്തു.