വാസുദേവോഽപി ജഗ്രാഹ പ്രീതിം പാര്ഥേന ശാശ്വതീമ്। ദദൌ സുരപതിശ്ചൈവ വരം കൃഷ്ണായ ധീമതേ
വാസുദേവനും പാര്ത്ഥനില് നിന്നു ശാശ്വതമായ അനുഗ്രഹം നേടി; ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രന് ബുദ്ധിമാനായ കൃഷ്ണന് ഒരു വരവും നല്കി.
ഏവം ദത്ത്വാ വരം താഭ്യാം സഹ ദേവൈര്മരുത്പതിഃ। ഹുതാശനമനുജ്ഞാപ്യ ജഗാമത്രിദിവം പ്രഭുഃ
ഇങ്ങനെ അവര്ക്കു ദേവന്മാരോടൊപ്പം വരങ്ങള് നല്കി, മരുതുകളുടെ നാഥന് അഗ്നിദേവനോട് അനുമതി വാങ്ങി സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
പാവകശ്ച തദാ ദാവം ദഗ്ധ്വസമൃഗപക്ഷിണമ്। അഹോഭിരേകവിംശദ്ഭിര്വിരരാഗ്സുതര്പിതഃ
അപ്പോള് അഗ്നിദേവന് ആ വനവും അതിലെ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം കത്തിച്ച് തൃപ്തനായി.
ജഗ്ധ്വാ മാംസാനി പീത്വാ ചദാംസി രുധിരാണി ച। യുക്തഃ പരമയാ പ്രീത്യാ താവുത്വാച്യുതാര്ജുനൌ
അവന് മാംസം കഴിച്ചു, രക്തവും മജ്ജയും കുടിച്ചു, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനോടും അര്ജുനനോടും സംസാരിച്ചു.
യുവാഭ്യാം പുരുഷാഗ്ര്യാഭ്യാം തതോഽസ്മി യഥാസുഖമ്। അനുജാനാമി വാം വീരൌ ചരതംത്ര വാഞ്ഛിതമ്
നിങ്ങൾ ഇരുവരും മഹാപുരുഷന്മാരാണ്. അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പോകാനും ചെയ്യാനും ഞാൻ അനുമതി നൽകുന്നു, വീരന്മാരേ.
ഗാണ്ഡിവം ച ധനുര്ദിവ്യമക്ഷൌ ച മഹേഷുധീ। കപിധ്വജോ രഥശ്ചായം തവ ദ മഹാമതേ
ഇവിടെ ദിവ്യമായ ഗാണ്ഡീവം വില്ലും, അക്ഷയമായ തൂണികളും, കപിധ്വജം അണിഞ്ഞ ഈ രഥവും ഉണ്ട്, മഹാമനസ്ക്കനായവനേ, ഇവ എല്ലാം നിന്റെതാണു.
അനേന ധനുഷാ ചൈവ രഥേനാനേ ഭാരത। വിജേഷ്യസി രണേ ശത്രൂന്സദേവാമാനുഷാന്
ഭാരതവംശജനായവനേ, ഈ വില്ലും ഈ രഥവും കൊണ്ട് നീ യുദ്ധത്തിൽ ദൈവങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും ഉൾപ്പെടെ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കും.
ഏവം തൌ സമനുജ്ഞാതൌ പാവവേമഹാത്മനാ। അര്ജുനോ വാസുദേവശ്ച ദാനവശ്ചയസ്തഥാ
ഇങ്ങനെ പാവകൻ മഹാത്മാവിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം, അർജുനനും വാസുദേവനും കൂടാതെ ദാനവനും അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
പരിക്രമ്യ തതഃ സര്വേ ത്രയോഽഭരതര്ഷഭ। രമണീയേ നദീകൂലേ സഹിതാമുപാവിശംന്
അതിനുശേഷം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, അവിടെ മൂവരും ചുറ്റി നടന്ന് മനോഹരമായ നദീതീരത്ത് ഒന്നിച്ച് ഇരുന്നു.
നാരായണം നമസ്കൃത്യ നരം ചൈവ നരോത്തമമ്। ദേവീം സരസ്വതീം ചൈവ (വ്യാസം)തതോ ജയമുദീരയേത്
നാരായണനെയും, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനായ നരനെയും, ദേവിയായ സരസ്വതിയെയും, വ്യാസനെയും വന്ദിച്ച് വിജയം പ്രാർത്ഥിക്കണം.
അര്ജുനോ ജയതാം ശ്രേഷ്ഠോ മോചയിത്വാ മയം തദാ। കിം ചകാര മഹാതേജാസ്തന്മേ ബ്രൂഹി ദ്വിജോത്തമ
വിജയികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അർജുനൻ, മയനെ മോചിപ്പിച്ച ശേഷം എന്ത് ചെയ്തു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ? അതെനിക്ക് പറയൂ.
ശൃണു രാജന്നവഹിതശ്ചരിതം പൂര്വകസ്യ തേ। മോക്ഷയിത്വാ മയം തത്ര പാര്ഥഃ ശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ
രാജാവേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, നിന്റെ പൂർവ്വികന്റെ കഥ. അവിടെ മയനെ മോചിപ്പിച്ച ശേഷം, ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാർഥൻ—
ഗാണ്ഡിവം കാര്മുകശ്രേഷ്ഠം തൂണീ ചാക്ഷയസായകൌ। ദിവ്യാന്യസ്ത്രാണി രാജേന്ദ്ര ദുര്ലഭാനി നൃപൈര്ഭുവി
ഗാണ്ഡീവം എന്ന ശ്രേഷ്ഠവില്ലും, അക്ഷയമായ തൂണികളും, രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർക്കും അപൂർവമായ ദിവ്യായുധങ്ങളും—
രഥധ്വജപതാകാശ്ച ശ്വേതാശ്വാംശ്ച സ വീര്യവാന്। ഏതാനി പാവകാത്പ്രാപ്യ മുദാ പരമയാ യുതഃ। തസ്ഥൌ പാര്ഥോ മഹാവീര്യസ്തദാ സഹ മയേന സഃ
രഥവും, പതാകയും, വെള്ളയാനകളും, ഈവയെല്ലാം പാവകനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച അർജുനൻ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ മയനോടൊപ്പം അവിടെ നിന്നു.
തതോഽബ്രവീന്മയഃ പാര്ഥം വാസുദേവസ്യ സന്നിധൌ। `പാണ്ഡവേന പരിത്രാതസ്തത്കൃതം പ്രത്യനുസ്മരന്
അതിനുശേഷം, പാണ്ഡുപുത്രൻ ചെയ്ത ഉപകാരമനുസ്മരിച്ച്, മയൻ വാസുദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാർഥനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രാഞ്ജലിഃ ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ പൂജയിത്വാ പുനഃ പുനഃ। അസ്മാച്ച കൃഷ്ണാത്സങ്ക്രുദ്ധാത്പാവകാച്ച ദിധക്ഷതഃ
കൈകൂപ്പി, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആദരിച്ച്, ക്രുദ്ധനായ കൃഷ്ണനെയും ദഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പാവകനെയും ആദരിച്ചു.
ത്വയാ ത്രാതോഽസ്മി കൌന്തേയ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ। `അഹം ഹി വിശ്വകര്മാ വൈ അസുരാണാം പരന്തപ
കുന്തിപുത്രനേ, നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ. ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ അസുരന്മാരിൽ വിശ്വകർമ്മയാണ്.
തസ്മാത്തേ വിസ്മയം കിഞ്ചിത്കുര്യാമന്യൈഃ സുദുഷ്കരമ്
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിനക്കായി മറ്റുള്ളവർക്ക് വളരെ പ്രയാസമുള്ളതൊന്നെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ.
ഏവമുക്തോ മഹാവീര്യഃ പാര്ഥോ മായാവിദം മയമ്। ധ്യാത്വാ മുഹൂര്തം കൌന്തേയഃ പ്രഹസന്വാക്യമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാവീര്യശാലിയായ പാർഥൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച്, പുഞ്ചിരിച്ച് മായാവിദനായ മയനോടു പറഞ്ഞു.
കൃതമേവ ത്വയാ സര്വം സ്വസ്തി ഗച്ഛ മഹാഽസുര। പ്രീതിമാന്ഭവ മേ നിത്യം പ്രീതിമന്തോ വയം ച തേ
നീ എല്ലാം ഇതിനകം തന്നെ ചെയ്തു. മഹാസുരനേ, സന്തോഷത്തോടെ പോ. നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കണം, ഞങ്ങൾക്കും നിന്നോടു സന്തോഷം ഉണ്ടാകും.
പ്രോപകാരാദര്ഥം ഹി നാദാസ്യാമീതി മേ വ്രതമ്'। യുക്തമേതത്ത്വയി വിഭോ യദാത്ഥ പുരുഷര്ഷഭ
ഉപകാരത്തിനായി ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ നിഷേധിക്കില്ല എന്നതാണ് എന്റെ വ്രതം. മഹാപ്രഭോ, നീ പറഞ്ഞത് പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായി യുക്തമായതാണു.
പ്രീതിപൂര്വമഹം കിഞ്ചിത്കര്തുമിച്ഛാമി തേഽര്ജുന। അഹം ഹി വിശ്വകര്മാ വൈ ദാനവാനാം മഹാകവിഃ
സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ നിനക്കായി ഒന്നുകിൽ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അർജുനാ. ഞാൻ അസുരന്മാരിൽ വിശ്വകർമ്മയും മഹാകവിയും ആകുന്നു.
സോഽഹം വൈ ത്വത്കൃതേ കിഞ്ചിത്കര്തുമിച്ഛാമി പാണ്ഡവ। `ദാനവാനാം പുരാ പാര്ഥ പ്രാസാദാ ഹി മയാ കൃതാഃ
അതുകൊണ്ട് പാണ്ഡവ, ഞാൻ നിനക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പാർത്ഥ, മുമ്പ് ഞാൻ ദാനവന്മാർക്കായി ഭവനങ്ങൾ പണിതിട്ടുണ്ട്.
രമ്യാണി സുഖഗര്ഭാണി ഭോഗാഢ്യാനി സഹസ്രശഃ। ഉദ്യാനാനി ച രമ്യാണി സരാംസി വിവിധാനി ച
ആ ഭവനങ്ങൾ മനോഹരവും സുഖകരവും ആയിരക്കണക്കിന് ആനന്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും പലവിധം തടാകങ്ങളും ഉള്ളതുമായിരുന്നു.
വിചിത്രാണി ച വസ്ത്രാണി കാമഗാനി രഥാനി ച। നഗരാണി വിശാലാനി സാട്ടപ്രാകാരവന്തി ച
അത് കൂടാതെ, അത്ഭുതകരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥങ്ങൾ, വലിയ കോട്ടകളും മതിലുകളും കിണറുകളും ഉള്ള നഗരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാഹനാനി ച മുഖ്യാനി വിചിത്രാണി സഹസ്രശഃ। ബിലാനി രമണീയാനി സുഖയുക്താനി വൈ ഭൃശമ്। ഏതേ കൃതാ മയാ തസ്മാദിച്ഛാമി ഫല്ഗുന
പ്രധാനമായ വാഹനങ്ങൾ, ആയിരക്കണക്കിന് അത്ഭുതകരമായവ, സുഖസമൃദ്ധമായ മനോഹരമായ ഗുഹകളും ഞാൻ നിർമ്മിച്ചു, ഫാൽഗുന.
പ്രാണകൃച്ഛ്രാദ്വിനിര്മുക്തമാത്മാനം മന്യസേ മയാ। ഏവം ഗതേ ന ശക്ഷ്യാമി കിഞ്ചിത്കാരയിതും ത്വയാ
നീ എനിക്ക് ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് ഇല്ലെന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, ഞാൻ നിനക്കൊപ്പം ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
ന ചാപി തവ സങ്കല്പം മോഘമിച്ഛാമി ദാനവ। കൃഷ്ണസ്യ ക്രിയതാം കിഞ്ചിത്തഥാ പ്രതികൃതം മയി
നിന്റെ ആഗ്രഹം വെറുതെയാവരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ദാനവ. കൃഷ്ണനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക, അതിനാൽ അതിന്റെ പ്രതിഫലം എനിക്കും ലഭിക്കും.
ചോദിതോ വാസുദേവസ്തു മയം പ്രതി നരര്ഷഭ। മുഹൂര്തമിവ സന്ദധ്യൌ കിമയം ചോദ്യതാമിതി
ഇങ്ങനെ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ട്, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വാസുദേവൻ ഒരു നിമിഷം മായയ്ക്ക് ഏത് ജോലി നൽകാമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
തതോ വിചിന്ത്യ മനസാ ലോകനാഥഃ പ്രജാപിതഃ। ചോദയാമാസ തം കൃഷ്ണഃ സഭാ വൈ ക്രിയതാമിതി
അതിനുശേഷം ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും സൃഷ്ടാവുമായ കൃഷ്ണൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, 'ഒരു സഭ പണിയണം' എന്ന് അവനെ നിർദ്ദേശിച്ചു.