ന സന്താപോ ഹി വര്ത്ഥഃ പുത്രകാ ഹൃദി മാം പ്രതി। ഋഷീന്വേദ ഹുതാശോ ബ്രഹ്മ തദ്വിദിതം ച വഃ
എന്റെ മനസ്സില് ദുഃഖമൊന്നുമില്ല, പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളേ; കാരണം, ഋഷിമാരെയും, വേദങ്ങളെയും, അഗ്നിദേവനെയും, ബ്രഹ്മാവിനെയും നിങ്ങള് അറിയുന്നു.
ഏവമാശ്വാസിതാന്പുത്രാന്ഭാര്യാമാദായ സ ദ്വിജഃ। മന്ദപാലസ്തതോ ദേശാദന്യം ദേശം ജഗാമ ഹ
ഇങ്ങനെ മക്കളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം ആ ദ്വിജന് ഭാര്യയെ കൂട്ടി ആ പ്രദേശം വിട്ട് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയി.
ഭഗവാനാപി തിഗ്മാംശുഃ സമിദ്ധഃ ഖാണ്ഡവം തതഃ। ദദാഹ സഹ കൃഷ്ണാഭ്യാം ജനയഞ്ജഗതോ ഹിതമ്
അതിനുശേഷം പ്രകാശമുള്ള സൂര്യന് കൃഷ്ണനും അര്ജുനനും കൂടെ ഖാണ്ഡവവനം കത്തിച്ചു, ലോകത്തിന് ഉപകാരമുണ്ടാക്കി.
വസാമേദോവഹാഃ കുല്യാസ്തത്ര പീത്വാ ച പാവകഃ। ജഗാമ ദര്ശയാമാസ ചാര്ജുനമ്
അവിടെ അഗ്നിദേവന് കൊഴുപ്പും മജ്ജയും നിറഞ്ഞ ഒഴുക്കുകള് കുടിച്ചു, പിന്നെ അര്ജുനന് മുമ്പില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതോഽഞന്തരിക്ഷാദ്ഭഗവാനവതീര്യ പുരന്ദരഃ। മരുദ്ഗണൈര്വൃതഃ പാര്ഥം കേശവം ചേദമബ്രവീത്
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രന് ആകാശത്തില്നിന്ന് ഇറങ്ങി, മരുത് ദേവന്മാരോടൊപ്പം പാര്ത്ഥനും കേശവനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കൃതം യുവാഭ്യാം കര്മേദമമരൈരപി ദുഷ്കരമ്। വരം വൃണീതം തുഷ്ടോഽസ്മി ദുര്ലഭം പുരുഷേഷ്വിഹ
നിങ്ങള് ഇരുവരും ദേവന്മാര്ക്കും പ്രയാസമുള്ള ഒരു കര്മ്മം ചെയ്തു; ഞാന് സന്തോഷവാനാണ്—നിങ്ങള്ക്കിഷ്ടമുള്ള ഒരു ദുർലഭമായ വരം ചോദിക്കൂ.
പാര്ഥസ്തു വരയാമാസ ശക്രാദസ്ത്രാണി സര്വശഃ। പ്രദാതും തച്ച ശക്രസ്തു കാലം ചക്രേ മഹാദ്യുതിഃ
പാര്ത്ഥന് ഇന്ദ്രനോടു എല്ലാ ആയുധങ്ങളും വേണമെന്ന് ചോദിച്ചു; പ്രകാശമുള്ള ഇന്ദ്രന് അവ നല്കാനുള്ള സമയം നിശ്ചയിച്ചു.
യദാ പ്രസന്നോ ഭഗവാന്മഹാദേവോ ഭവിഷ്യതി। തദാതുഭ്യം പ്രദാസ്യാമി പാണ്ഡവാസ്ത്രാണി സര്വശഃ
മഹാദേവന് സന്തോഷവാനാകുമ്പോള് ഞാന് നിങ്ങള്ക്കു പാണ്ഡവരുടെ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും നല്കും.
അഹമേവ ച തം കാലം വേത്സ്യാമി കുരുനന്ദന। തപസാ മഹതാ ചാപി ദാസ്യാമി ഭവതോഽപ്യഹമ്
ആ സമയം ഞാന് മാത്രം അറിയും, കുരുവംശത്തിലെ സന്തോഷമേ, വലിയ തപസ്സിലൂടെ ഞാനും അവയെ നിങ്ങള്ക്കു നല്കും.
ആഗ്നേയാനി ച സര്വാണി വായവ്യാനി ച സര്വശഃ। മദീയാനി ച സര്വാണി ഗ്രഹീഷ്യസി ധനഞ്ജയ
അഗ്നിയുടെ ആയുധങ്ങളും, വായുവിന്റെ ആയുധങ്ങളും, എന്റെ ആയുധങ്ങളും എല്ലാം നീ നേടും, ധനഞ്ജയ.
വാസുദേവോഽപി ജഗ്രാഹ പ്രീതിം പാര്ഥേന ശാശ്വതീമ്। ദദൌ സുരപതിശ്ചൈവ വരം കൃഷ്ണായ ധീമതേ
വാസുദേവനും പാര്ത്ഥനില് നിന്നു ശാശ്വതമായ അനുഗ്രഹം നേടി; ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രന് ബുദ്ധിമാനായ കൃഷ്ണന് ഒരു വരവും നല്കി.
ഏവം ദത്ത്വാ വരം താഭ്യാം സഹ ദേവൈര്മരുത്പതിഃ। ഹുതാശനമനുജ്ഞാപ്യ ജഗാമത്രിദിവം പ്രഭുഃ
ഇങ്ങനെ അവര്ക്കു ദേവന്മാരോടൊപ്പം വരങ്ങള് നല്കി, മരുതുകളുടെ നാഥന് അഗ്നിദേവനോട് അനുമതി വാങ്ങി സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
പാവകശ്ച തദാ ദാവം ദഗ്ധ്വസമൃഗപക്ഷിണമ്। അഹോഭിരേകവിംശദ്ഭിര്വിരരാഗ്സുതര്പിതഃ
അപ്പോള് അഗ്നിദേവന് ആ വനവും അതിലെ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം കത്തിച്ച് തൃപ്തനായി.
ജഗ്ധ്വാ മാംസാനി പീത്വാ ചദാംസി രുധിരാണി ച। യുക്തഃ പരമയാ പ്രീത്യാ താവുത്വാച്യുതാര്ജുനൌ
അവന് മാംസം കഴിച്ചു, രക്തവും മജ്ജയും കുടിച്ചു, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനോടും അര്ജുനനോടും സംസാരിച്ചു.
യുവാഭ്യാം പുരുഷാഗ്ര്യാഭ്യാം തതോഽസ്മി യഥാസുഖമ്। അനുജാനാമി വാം വീരൌ ചരതംത്ര വാഞ്ഛിതമ്
നിങ്ങൾ ഇരുവരും മഹാപുരുഷന്മാരാണ്. അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പോകാനും ചെയ്യാനും ഞാൻ അനുമതി നൽകുന്നു, വീരന്മാരേ.
ഗാണ്ഡിവം ച ധനുര്ദിവ്യമക്ഷൌ ച മഹേഷുധീ। കപിധ്വജോ രഥശ്ചായം തവ ദ മഹാമതേ
ഇവിടെ ദിവ്യമായ ഗാണ്ഡീവം വില്ലും, അക്ഷയമായ തൂണികളും, കപിധ്വജം അണിഞ്ഞ ഈ രഥവും ഉണ്ട്, മഹാമനസ്ക്കനായവനേ, ഇവ എല്ലാം നിന്റെതാണു.
അനേന ധനുഷാ ചൈവ രഥേനാനേ ഭാരത। വിജേഷ്യസി രണേ ശത്രൂന്സദേവാമാനുഷാന്
ഭാരതവംശജനായവനേ, ഈ വില്ലും ഈ രഥവും കൊണ്ട് നീ യുദ്ധത്തിൽ ദൈവങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും ഉൾപ്പെടെ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കും.
ഏവം തൌ സമനുജ്ഞാതൌ പാവവേമഹാത്മനാ। അര്ജുനോ വാസുദേവശ്ച ദാനവശ്ചയസ്തഥാ
ഇങ്ങനെ പാവകൻ മഹാത്മാവിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം, അർജുനനും വാസുദേവനും കൂടാതെ ദാനവനും അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
പരിക്രമ്യ തതഃ സര്വേ ത്രയോഽഭരതര്ഷഭ। രമണീയേ നദീകൂലേ സഹിതാമുപാവിശംന്
അതിനുശേഷം, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, അവിടെ മൂവരും ചുറ്റി നടന്ന് മനോഹരമായ നദീതീരത്ത് ഒന്നിച്ച് ഇരുന്നു.
നാരായണം നമസ്കൃത്യ നരം ചൈവ നരോത്തമമ്। ദേവീം സരസ്വതീം ചൈവ (വ്യാസം)തതോ ജയമുദീരയേത്
നാരായണനെയും, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനായ നരനെയും, ദേവിയായ സരസ്വതിയെയും, വ്യാസനെയും വന്ദിച്ച് വിജയം പ്രാർത്ഥിക്കണം.
അര്ജുനോ ജയതാം ശ്രേഷ്ഠോ മോചയിത്വാ മയം തദാ। കിം ചകാര മഹാതേജാസ്തന്മേ ബ്രൂഹി ദ്വിജോത്തമ
വിജയികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അർജുനൻ, മയനെ മോചിപ്പിച്ച ശേഷം എന്ത് ചെയ്തു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ? അതെനിക്ക് പറയൂ.
ശൃണു രാജന്നവഹിതശ്ചരിതം പൂര്വകസ്യ തേ। മോക്ഷയിത്വാ മയം തത്ര പാര്ഥഃ ശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ
രാജാവേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, നിന്റെ പൂർവ്വികന്റെ കഥ. അവിടെ മയനെ മോചിപ്പിച്ച ശേഷം, ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പാർഥൻ—
ഗാണ്ഡിവം കാര്മുകശ്രേഷ്ഠം തൂണീ ചാക്ഷയസായകൌ। ദിവ്യാന്യസ്ത്രാണി രാജേന്ദ്ര ദുര്ലഭാനി നൃപൈര്ഭുവി
ഗാണ്ഡീവം എന്ന ശ്രേഷ്ഠവില്ലും, അക്ഷയമായ തൂണികളും, രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർക്കും അപൂർവമായ ദിവ്യായുധങ്ങളും—
രഥധ്വജപതാകാശ്ച ശ്വേതാശ്വാംശ്ച സ വീര്യവാന്। ഏതാനി പാവകാത്പ്രാപ്യ മുദാ പരമയാ യുതഃ। തസ്ഥൌ പാര്ഥോ മഹാവീര്യസ്തദാ സഹ മയേന സഃ
രഥവും, പതാകയും, വെള്ളയാനകളും, ഈവയെല്ലാം പാവകനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച അർജുനൻ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ മയനോടൊപ്പം അവിടെ നിന്നു.
തതോഽബ്രവീന്മയഃ പാര്ഥം വാസുദേവസ്യ സന്നിധൌ। `പാണ്ഡവേന പരിത്രാതസ്തത്കൃതം പ്രത്യനുസ്മരന്
അതിനുശേഷം, പാണ്ഡുപുത്രൻ ചെയ്ത ഉപകാരമനുസ്മരിച്ച്, മയൻ വാസുദേവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പാർഥനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രാഞ്ജലിഃ ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ പൂജയിത്വാ പുനഃ പുനഃ। അസ്മാച്ച കൃഷ്ണാത്സങ്ക്രുദ്ധാത്പാവകാച്ച ദിധക്ഷതഃ
കൈകൂപ്പി, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആദരിച്ച്, ക്രുദ്ധനായ കൃഷ്ണനെയും ദഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പാവകനെയും ആദരിച്ചു.
ത്വയാ ത്രാതോഽസ്മി കൌന്തേയ ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ। `അഹം ഹി വിശ്വകര്മാ വൈ അസുരാണാം പരന്തപ
കുന്തിപുത്രനേ, നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയൂ. ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ അസുരന്മാരിൽ വിശ്വകർമ്മയാണ്.
തസ്മാത്തേ വിസ്മയം കിഞ്ചിത്കുര്യാമന്യൈഃ സുദുഷ്കരമ്
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിനക്കായി മറ്റുള്ളവർക്ക് വളരെ പ്രയാസമുള്ളതൊന്നെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ.
ഏവമുക്തോ മഹാവീര്യഃ പാര്ഥോ മായാവിദം മയമ്। ധ്യാത്വാ മുഹൂര്തം കൌന്തേയഃ പ്രഹസന്വാക്യമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാവീര്യശാലിയായ പാർഥൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച്, പുഞ്ചിരിച്ച് മായാവിദനായ മയനോടു പറഞ്ഞു.
കൃതമേവ ത്വയാ സര്വം സ്വസ്തി ഗച്ഛ മഹാഽസുര। പ്രീതിമാന്ഭവ മേ നിത്യം പ്രീതിമന്തോ വയം ച തേ
നീ എല്ലാം ഇതിനകം തന്നെ ചെയ്തു. മഹാസുരനേ, സന്തോഷത്തോടെ പോ. നീ എപ്പോഴും എനിക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കണം, ഞങ്ങൾക്കും നിന്നോടു സന്തോഷം ഉണ്ടാകും.