എന്റെ ബാല്യകാലത്ത്, കളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ദർഭയാൽ ഒരു പാമ്പ് ഉണ്ടാക്കി. അപ്പോൾ അഗ്നിഹോത്രത്തിൽ ലഗ്നനായിരുന്ന ഒരാൾ അതിനെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ടു, ഭയത്താൽ അവൻ അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു വീണു. പിന്നീട് അവൻ തിരിച്ചെത്തി, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചതും സത്യവാനുമായ ആ തപസ്വി, ക്രോധത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "നീ എങ്ങനെയാണ് ഈ പാമ്പ് ഉണ്ടാക്കി എന്നെ ഭയപ്പിച്ചതോ, അതുപോലെ എന്റെ ശാപം കൊണ്ടു നീയും സമാനശക്തിയുള്ള ഒരു പാമ്പാവും." അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി അറിഞ്ഞ ഞാൻ അത്യന്തം വിഷണ്ണനായി, അതിനിടെ ഞാൻ കുരുക്കിനാൽ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയും, "സുഹൃത്തേ, വിനോദത്തിനായി കളിയ്ക്കാനായാണ് ഞാൻ ഇതു ചെയ്തതേ," എന്ന് പറഞ്ഞു. "ബ്രാഹ്മണാ, ദയവായി എന്നെ ക്ഷമിക്കണം, ഈ ശാപം പിന്വലിക്കണം," എന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു. എന്റെ വലിയ വിഷമം കണ്ടു, ആ തപസ്വി വീണ്ടും ഉഷ്ണശ്വാസം വിടുകയും, ആകുലതയോടെ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ അസത്യമായൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഇത് നിർബന്ധമായും സംഭവിക്കും." എന്നാൽ, "ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കു; പാപരഹിതനായവനേ, ഈ വാക്ക് നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും നിലനില്ക്കട്ടെ. പ്രമതിക്ക് ശുദ്ധനായ ഒരു മകൻ ജനിക്കും; അവനെ കണ്ടാൽ നിന്റെ ശാപം അവസാനിക്കും, അധികം വൈകില്ല," എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ വാക്കുകൾ. അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ഞാൻ പാമ്പിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഇന്ന് നീയാണ് പ്രമതിയുടെ മകൻ രുരു. ഞാൻ എന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം വീണ്ടും പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; നിന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ ഞാൻ സംസാരിക്കാം. അപ്പോൾ, ദുണ്ടുഭയുടെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ മഹത്തായ ബ്രാഹ്മണതപസ്വി തന്റെ പ്രകാശമുള്ള യഥാർത്ഥ രൂപം വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു. അവൻ രുരുവിനോട് പറഞ്ഞു: "അഹിംസയാണ് പരമധർമ്മം, ജീവജാലങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. അതുകൊണ്ട്, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഒരിക്കലും ഒരു ജീവിയെയും ഹാനിക്കരുത്; ബ്രാഹ്മണന്റെ പരമോപദേശം സൗമ്യതയാണ്." "വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും അറിയുന്നവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും അഭയദാനി ആകുന്നു; അഹിംസ, സത്യവാദിത്വം, ക്ഷമ—ഇവയാണ് ബ്രാഹ്മണന്റെ സ്വഭാവങ്ങൾ. ബ്രാഹ്മണന്റെ പരമകര്തവ്യം വേദസംരക്ഷണമാണ്; പക്ഷേ, ക്ഷത്രിയന്റെ കര്ത്തവ്യം അതുപോലെ അല്ല. ഭരണദണ്ഡം വഹിക്കുക, ഭയങ്കരത്വം കാണിക്കുക, ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കുക—ഇവയാണ് ക്ഷത്രിയന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ, രുരുവേ, കേൾക്കു." "ജനമേജയന്റെ യാഗത്തിൽ ഒരിക്കൽ പാമ്പുകൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും, ഭയപ്പെട്ട പാമ്പുകൾക്ക് ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ രക്ഷ നൽകിയതും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അസ്തിക—ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, തപോശക്തിയും ഉത്സാഹവും ബലവും ഉള്ളവൻ, വേദവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ—അവനിൽ നിന്നാണ് ആ പാമ്പയാഗത്തിൽ രക്ഷ ലഭിച്ചത്." അത് കേട്ട രുരു ചോദിച്ചു: "രാജാവ് ജനമേജയൻ എങ്ങനെ പാമ്പുകൾക്ക് ദോഷം ചെയ്തു? അവിടെ പാമ്പുകൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ദോഷമുണ്ടായി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ? അസ്തികൻ എങ്ങനെ പാമ്പുകളെ മോചിപ്പിച്ചു? ദയവായി എല്ലാം വിശദമായി പറയൂ." അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "രുരുവേ, നീ ആ അസ്തികന്റെ മഹത്തായ കഥ മുഴുവനും കേൾക്കൂ; ഞാൻ പോകാൻ തയ്യാറാവുകയാണ്." അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ആ മഹാത്മാവ് തപോശക്തിയാൽ അദൃശ്യനായി; രുരുവിന്റെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് ആ തപസ്വിയെ തിരഞ്ഞു ഓടി, എന്നാൽ ക്ഷീണിച്ച് നിലത്തു വീണു. ദീർഘനിദ്രയിൽ വീണ്, തപസ്വിയുടെ വാക്കുകളുടെ സത്യത്വം വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. ശേഷം ബോധം തിരിച്ചുവന്ന രുരു അപ്പനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു, ദുണ്ടുഭിയുടെ ഉദ്ദേശപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ വിശദീകരിച്ചു. അസ്തികന്റെ കഥയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും അപ്പനോട് ചോദിച്ചു; അപ്പൻ ദുണ്ടുഭി പറഞ്ഞതുപോലെ കഥ പറഞ്ഞു. രുരു ആ കഥയുടെ സത്യസന്ധതയിൽ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു; അപ്പൻ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു. "എന്തുകൊണ്ടാണ് രാജാവുകളിൽ സിംഹമായിരുന്ന ജനമേജയൻ പാമ്പുകളെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്? അസ്തികൻ എങ്ങനെ പാമ്പുകളെ മോചിപ്പിച്ചു? ആ രാജാവ് ആര്ക്കാണ് മകൻ? ആ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അസ്തികൻ ആര്ക്കാണ് മകൻ? ഈ മനോഹരമായ കഥ മുഴുവനും ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." "ആദികാലത്ത് പ്രശസ്തനായ അസ്തികന് മഹർഷിയുടെ കഥയാണ് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്. വൈയാസപുത്രനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ വസിച്ചിരുന്നവർക്കു പറഞ്ഞത്, എന്റെ അച്ഛൻ ലോമഹർഷണൻ മുമ്പ് കേട്ടിരുന്നു. വൈയാസശിഷ്യനായ സുതൻ ആ കഥ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു പ്രസ്താവിച്ചു; അതിനാൽ ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ അതു ശരിയായി പറയാം." "നീ ചോദിച്ച അസ്തികന്റെ കഥ മുഴുവനും ഞാൻ പറയാം, ശൗനക, പാപനാശിനിയായ ആ കഥ. അസ്തികന്റെ അച്ഛൻ പ്രജാപതിക്കു തുല്യനായ മഹാപുരുഷൻ, ബ്രഹ്മചാരിയായും അൽഭോജിയായും മഹാതപസ്സിൽ ലഗ്നനുമായും ആയിരുന്നു. ജരത്കാരു എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്; അദ്ദേഹം തപോശക്തിയിലും ധർമ്മജ്ഞതയിലും വ്രതമനുഷ്ഠാനത്തിലും ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ആ മഹാത്മാവ് തപസ്സിന്റെ ശക്തിയോടെ ഭൂമിയിലെങ്ങും സഞ്ചരിച്ചു, സന്ധ്യാകാലത്ത് അഭയം കിട്ടുന്നിടത്തൊക്കെയും വിശ്രമിച്ചു. തീർത്ഥങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, വലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ആത്മസംയമനം ഇല്ലാത്തവർക്ക് അതിലംഘ്യമായ ജീവിതം നയിച്ചു.