ഒരു ദിവസം, രുരുവിന് ഭ്രാന്തമായ ദേഷ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു സർപത്തെ കാണാം. "നിന്റെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തു തെറ്റായിട്ടുണ്ട്?" എന്നു ചോദിച്ച അദ്ദേഹം, "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയെ ഒരു സർപ്പം കടിച്ചുവെന്ന് കേട്ടതുകൊണ്ട്, ഞാൻ സർപ്പങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരു വ്രതം എടുത്തു. അതിനാൽ, ഇന്ന് നിന്നെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." "നിന്റെ ദേഷ്യം മനസിലാക്കുന്നു, എന്നാൽ നീ എന്നെ വെടിവെയ്ക്കേണ്ടതില്ല," സർപ്പമായ ദുണ്ടുഭ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ദേഷ്യം ശരിയല്ല, കാരണം ഞാൻ ഒരു ജ്ഞാനി ആകുന്നു. എനിക്ക് ദോഷം ചെയ്യാൻ നീ അർഹനല്ല." രുരുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭയമുണ്ടായെങ്കിലും, ദുണ്ടുഭയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അദ്ദേഹം സത്യമായും ഒരു ജ്ഞാനിയെ നേരിടുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "എന്തുകൊണ്ട് നീ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തി?" എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ഒരിക്കൽ രുരുവായിരുന്ന ഒരു ജ്ഞാനിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം കൊണ്ടു ഞാൻ സർപമായി മാറി," ദുണ്ടുഭ പറഞ്ഞു. "എന്തിനാണ് ആ ബ്രാഹ്മണൻ എനിക്ക് ശാപം നൽകിയത്?" "ഞാൻ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരു പുഴു കളികൂടിയപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭയന്നും വീഴ്ചയുണ്ടായി. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം എന്നെ ശാപിച്ചത്," ദുണ്ടുഭ പറഞ്ഞു. "എന്നാൽ, നീ എന്റെ ശാപം നീക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സത്യമായ മകൻ ജനിക്കും." ആശ്വാസം ലഭിച്ച രുരു, "എന്റെ മകൻ ജനിക്കുമ്പോൾ, നീ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം വീണ്ടെടുക്കും," എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ദുണ്ടുഭ തന്റെ സർപമായ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു, തന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രകാശമേറിയ രൂപത്തിൽ തിരിച്ചുവന്നു. "നോവുക, അന്യായം ചെയ്യുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മമാണ്," അദ്ദേഹം രുരുവിനോട് പറഞ്ഞു. "ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഒരിക്കലും ജീവികളെ ദോഷപ്പെടുത്തരുത്." "വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികൾക്കുമുള്ള ഭയമില്ലായ്മയുടെ ദാതാവാണ്. സത്യവും ക്ഷമയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളാണ്," അദ്ദേഹം തുടർന്നു. "ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കടമ വേദങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ്, എന്നാൽ ഒരു ക്ഷത്രിയന്റെ കടമ അത്രയും വ്യത്യസമായിരിക്കും." "ജാനമേജയന്റെ യജ്ഞത്തിൽ, സർപ്പങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും, ഭയന്ന സർപ്പങ്ങളെ ബ്രാഹ്മണൻ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു," ദണ്ഡുഭ പറഞ്ഞു. "അസ്തികൻ, തൈര്യശാലിയായ ബ്രാഹ്മണൻ, ആ സർപ്പയജ്ഞത്തിൽ രക്ഷ നൽകിയവനാണ്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ജാനമേജയൻ എങ്ങനെ സർപ്പങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു? എന്തുകൊണ്ടാണ് അസ്തികൻ അവരെ വിട്ടുവിടിയത്?" രുരു inquisitively ചോദിച്ചു. "ഞാൻ നിന്നെ അസ്തികന്റെ മഹത്തായ കഥയെ കുറിച്ച് പറയാം," ദണ്ഡുഭ പറഞ്ഞു, "എന്നാൽ ഞാൻ പോകേണ്ടതുണ്ട്." അദ്ദേഹം ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതോടെ, തന്റെ യോഗശക്തി ഉപയോഗിച്ച് исчезിച്ചു. രുരു, അതിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടിട്ടും, ദണ്ഡുഭയുടെ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട്, അവനെ തിരയാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ക്ഷീണിച്ച് നിലത്തു വീണു, ദണ്ഡുഭയുടെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. "ഞാൻ എന്റെ പിതാവിനോട് എല്ലാം പറയാം," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ദണ്ഡുഭയുടെ വാക്കുകൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്." അവൻ തന്റെ പിതാവിനോട് അസ്തികന്റെ വാക്കുകൾക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. "ജാനമേജയൻ എങ്ങനെ സർപ്പങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു?" രുരു ചോദിച്ചു. "അസ്തികൻ എന്തുകൊണ്ട് അവരെ വിട്ടുവിട്ടു?" "എന്റെ മകൻ, ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാം വിശദമായി പറയാം," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ആ രാജാവിന്റെ സർപ്പയജ്ഞത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു?" രുരു ചോദിച്ചു. "എന്റെ മകൻ, ഞാൻ നിന്നെ എല്ലാം പറയാം," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ജാനമേജയന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം." ഈ കഥകൾക്കിടയിൽ, ദണ്ഡുഭയും രുരുവും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം, സത്യവും ധർമ്മവും, ജീവികളുടെ രക്ഷയും, ബ്രാഹ്മണന്റെ കടമയും, ക്ഷത്രിയന്റെ കടമയും എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ധാരണകൾക്ക് വഴി തുറന്നു.