പാണ്ഡവൻ തന്റെ സഹോദരന്റെ സൂചന മനസ്സിലാക്കി പിന്മാറി. അപ്പോൾ ധർമ്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ദുർയോധനൻ അകൃത്യമായി കോപിച്ചു പോവുന്നത് കണ്ടു, അവനെ ശമിപ്പിച്ചു. രാജാക്കന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ തന്നെ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദുർയോധനൻ പോരാടാൻ തയ്യാറായിരുന്നുവെങ്കിലും, ശക്തനായിരുന്നിട്ടും യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ അവഗണിച്ച് അന്ന് യുദ്ധം തുടർന്നില്ല. ആ സമയത്ത്, ധർമ്മരാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ശത്രുക്കളുടെ സംഹാരകനായ ദുർയോധനനെ ഒരു തീവ്രമായ അമ്പിനാൽ ആക്രമിച്ചു. അതോടെ, ദുർയോധനൻ, വടികൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട പാമ്പുപോലെ ക്രുദ്ധനായി, തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് രാജാവിനെ തിരിച്ചാക്രമിച്ചു. പോരാട്ടത്തിൽ, രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു, അമ്പുകൾ മഴപോലെ പൊഴിച്ചു, പിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. എന്നാൽ ദുശ്ശാസനൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ സഹദേവനുമായി യുദ്ധം നടത്തി. ദീർഘകാലം സഹദേവനുമായി പോരാടിയ ശേഷം, ദുശ്ശാസനൻ തോറ്റു; തന്റെ വില്ല് ഉപേക്ഷിച്ച് നിലത്തേക്ക് മുട്ടുമടക്കി വീണു, പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് വാൾയും കാവചവും എടുത്തു മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. അപ്പോൾ വികർണ്ണനും ചിത്രശേനനും, കൂടെ ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു ബ്രാഹ്മണനും, "യുദ്ധം വേണ്ട, കൗരവ" എന്നു പറഞ്ഞ്, ദുശ്ശാസനനെ തടഞ്ഞു. അതേസമയം, ദുശ്ശഹനും നകുലനും യുദ്ധത്തിനായി ഉത്സുകരായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവരെ കണ്ട കൗരവന്മാർ, ബലവാന്മാരായവർ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "തിരിച്ച് പോവുക! ബ്രാഹ്മണന്മാരോടെന്തിന് ഈ ക്രൂരത? ഇവർ ദുർബലരാണ്, നിങ്ങൾ അത്യന്തം ബലവാന്മാരാണ്." പിന്നെ, "ഇവിടെ രണ്ടു ഭയങ്കര ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉണ്ട്, വാതുവും ഇന്ദ്രനുമൊപ്പമുള്ള ശക്തിയുള്ളവർ. അവർ ആരായാലും, നമുക്ക് അവരെ വന്ദിച്ച് നമ്മുടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങാം," എന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൗരവന്മാർ പിന്മാറി. അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ കൂട്ടമായി ചേർന്ന് ആഹ്ലാദിച്ചു. അപ്പോൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ അനേകം ക്ഷത്രിയന്മാർ അവിടെ നിന്നു, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എല്ലാ ദിശയിലും ചുറ്റി നിരീക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ വിജയിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ഭീമസേനൻ ജയിച്ചശേഷം, ശല്യനും കര്ണനും തോറ്റ ശേഷം, ആ പെൺകുട്ടിയെ (പാഞ്ചാലി) കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു. ദുർയോധനനും ദുശ്ശാസനനും പിന്മാറിയപ്പോൾ, ഭീമസേനനെ ഭയത്തോടെ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും ചുറ്റി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ചോദിച്ചു: "ആരു ഈ പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണന്മാർ? അവരുടെ വംശവും നിവാസസ്ഥലവും അറിയണം." "രാധായുടെ മകനായ കർണനോട്, രാമൻ, ദ്രോണൻ, അല്ലെങ്കിൽ അഭിഷിക്തനായ പാണ്ഡവൻ ഒഴികെ, യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആര്ക്ക് കഴിയും?" "ദേവകിയുടെ മകനായ കൃഷ്ണനും, ശരദ്വതയുടെ മകനായ കൃപനും ഒഴികെ, ദുർയോധനനോട് പോരാടാൻ ആര്ക്ക് കഴിയും?" "അതു പോലെ, ബലരാമനും വീരനായ ഭീമസേനനും ഒഴികെ, ശക്തനായ മദ്രരാജാവായ ശല്യനെ ജയിക്കാൻ ആര്ക്ക് കഴിയും?" "ദുർയോധനനെ ഒഴികെ, ഇങ്ങനെയൊരു യോദ്ധാവിനെ കീഴടക്കാൻ ആര്ക്ക് കഴിയും? ബ്രാഹ്മണന്മാർ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന ഈ യുദ്ധം നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാം." "ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എന്നും സംരക്ഷിക്കണം, അവർ തെറ്റു ചെയ്താലും, എല്ലായ്പ്പോഴും. ഇവരെ ഇവിടെ കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ, പിന്നീടു ശക്തിയായി വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യും." രാജാക്കന്മാർ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടയാൾ, യുദ്ധത്തിൽ ആ പ്രവർത്തി നിർവഹിച്ചു, മറ്റു ആളുകളെയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ഭീമന്റെ വീര്യം കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ആ രണ്ട് കുഞ്ഞുന്തി പുത്രന്മാരെ സംശയിച്ചു, രാജാക്കന്മാരെ ശമിപ്പിച്ചു; പെൺകുട്ടിയെ ധർമ്മപ്രകാരം ജയിച്ചുവെന്ന് അവരെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ പിന്മാറി; പ്രമുഖ രാജാക്കന്മാർ എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ സ്വന്തം വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിജയിച്ച്, പാഞ്ചാലിയെ കൊണ്ടുപോയി; അങ്ങനെ അവിടെ കൂടിയവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. റുരുമൃഗത്വക്കളണിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ മറഞ്ഞ്, ഭീമസേനനും ധനഞ്ജയനും ബുദ്ധിമുട്ടോടെ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ആകെയുള്ളവരിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, ആ ഇരുവരും കൃഷ്ണയോടൊപ്പം അവിടെ പ്രകാശിച്ചു. പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ, മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരുന്ന ചന്ദ്രനും സൂര്യനുംപോലെ, അവരുടെ മാതാവ് വിവിധ അപകടങ്ങൾക്കായി മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. മക്കൾ തിരിച്ചെത്തിയില്ല, ഭിക്ഷ സമയവും കഴിഞ്ഞു; അവർ കുരുക്കന്മാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കൊല്ലിയിരിക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയോടെ അവൾ വിചാരിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ, മായയുള്ള അസുരന്മാർ, ഭയങ്കരവുമായ ശത്രുക്കൾ, അവരെ ഹനിച്ചിരിക്കുമോ; മഹാവ്യാസനും ദുർഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. മക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ കുന്തി ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു. പിന്നീട്, മേഘം കെട്ടിയ ആന്ധ്രത്തിൽ, ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം സൂര്യൻ മേഘത്തിൽ മറഞ്ഞപ്പോൾ, അർജ്ജുനൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ഭാർഗവന്റെ വീടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഭാര്ഗവന്റെ ആ ശാലയിൽ എത്തിയ ശേഷം, ശക്തനായ പ്രിതാപുത്രന്മാർ അമ്മയെ കണ്ടു, യജ്ഞസേനിയെ വിശ്വസിച്ചു, "ഞങ്ങൾ ഭിക്ഷയ്ക്കാണ് വന്നത്," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അകത്തിരുന്ന കുന്തി, മക്കളെ കാണാതെ, എല്ലാവരും കൂടിയപ്പോൾ, "ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷിക്കുക," എന്ന് പറഞ്ഞു; പിന്നെ കൃഷ്ണയെ കണ്ട കുന്തി, "അയ്യോ, എത്ര കഠിനമായ വാക്കുകൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു," എന്ന് ദുഃഖിച്ചു. അധർമ്മം സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ആഴമായി ചിന്തിച്ചു, കുന്തി ഉറപ്പോടെ നിന്ന യജ്ഞസേനിയുടെ കൈ പിടിച്ച് യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് പറഞ്ഞു: "രാജാവ് ദ്രുപദന്റെ മകളെ, നിന്റെ ഇരുവൻ സഹോദരന്മാർ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു; അതിനനുസരിച്ച് ഞാൻ 'ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു, എന്നാൽ അതു അനവധാനം കൊണ്ടായിരുന്നു." "ഇന്ന് ഞാൻ തെറ്റു പറഞ്ഞതെങ്ങനെ? കുരുവംശത്തിലെ ബലവാനായവനേ, പറയൂ. പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ മകളെക്കുറിച്ച് അധർമ്മമോ ആശങ്കയോ ഉണ്ടാകരുത്." അമ്മയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ധീരനും ജ്ഞാനിയുമായ രാജാവ്, അല്പം സമയം ആലോചിച്ചു, കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, ധനഞ്ജയനോട് പറഞ്ഞു: "നീ യജ്ഞസേനിയെ ജയിച്ചു, ഫാൽഗുനാ, അവൾ നിനക്കൊപ്പം പ്രകാശിക്കും. അഗ്നി തെളിയിച്ച്, ധർമ്മപ്രകാരം അവളുടെ കൈ പിടിക്കൂ." "രാജാവേ, എന്നെ അധർമ്മത്തിലേക്ക് നയിക്കരുത്; ഇത് ധർമ്മമല്ല, ജ്ഞാനികൾ അംഗീകരിക്കുന്നതുമല്ല. ആദ്യം നീയാകണം, പിന്നെ മഹാപ്രഭാവനായ ഭീമൻ.