അവിടെ, നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കനകസുന്ദരൻ, കമലദലസമാനമായ കണ്ണുകൾ, മഹത്തായ ആകൃതി, സിംഹം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭാവം, വിനയവും, ഉജ്വലവദനവും, മനോഹരമായ മൂക്കുമുള്ളവൻ—ഇവൻ തീർച്ചയായും ധർമ്മപുത്രനായ പാണ്ഡവനാണ് എന്നു എല്ലാവർക്കും സംശയമില്ലാതെയായിരുന്നു. അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ആ ഇരുവരും, അശ്വിനീദേവന്മാരുടെ ഇരട്ടപുത്രന്മാരോ, അല്ലെങ്കിൽ കാർത്തികേയനോ എന്നപോലെയാണ്; പാണ്ഡു മഹാരാജാവിന്റെയും പൃഥയുടെയും പുത്രന്മാർ ലക്ഷാഗൃഹത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന വാർത്ത ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ ഹലായുധനായ ഭീമൻ സന്തോഷത്തോടെ അനന്തന്റെ സഹോദരനായ യുധിഷ്ഠിരനോടു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവിന്റെ സഹോദരിയായ പൃഥയെ സുരക്ഷിതരായി, കൌരവപ്രമുഖരോടൊപ്പം കാണുന്നത് എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷം നൽകുന്നു.” ആ സമയത്ത്, അപ്പംണികുപ്പായവും ദണ്ഡവും അണിഞ്ഞ മഹാശ്രേഷ്ഠരായ ബ്രാഹ്മണർ പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞങ്ങൾ ഇവരെ നേരിടാൻ തയ്യാറാണ്.” അപ്പോൾ അർജുനൻ ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും പിന്മാറി നോക്കൂ, ഞാൻ തന്നെ ഇവരെ നേരിടാം.” “നൂറുകണക്കിന് നേരായ അമ്പുകൾകൊണ്ട്, ഞാൻ ഇവരെ തടയാം; വിഷം നിറഞ്ഞ പാമ്പുകളെ മന്ത്രശക്തിയാൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ,” അർജുനൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. അർജുനൻ തന്റെ വിജയധനുസ്സു വെട്ടി, ഭീമനോടൊപ്പം അചഞ്ചലമായി നിലകൊണ്ടു; ഇരുവരും ഒരു വലിയ പർവ്വതവും അതിന്റെ ചൂഡശിഖരവുംപോലെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, യുദ്ധത്താൽ ഉല്ലാസഭരിതരായ ക്ഷത്രിയന്മാരെ കണ്ടു, ആ ഇരുവരും മത്സരത്തിനായി ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു, ശത്രുക്കളെ നേരിടുന്ന കാളകളെപ്പോലെ. രാജാക്കന്മാർ, യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, കടുപ്പമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ പോലും പോരിൽ മരിക്കുന്നതിനെ കാണാം.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ രാജാക്കന്മാർ അപ്രതീക്ഷിതമായി ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ നേരെ ചാടിയപ്പോൾ, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ കര്ണൻ അർജുനനെ നേരിടാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച ശല്യൻ, മദ്രരാജാവായ ശക്തശാലി, ഭീമസേനനെ നേരിടാൻ കാളയെപ്പോലെ അകത്തേക്ക് കയറി. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ചേർന്ന് അത്യന്തം ലഘുവായ പോരാട്ടം നടത്തി. അപ്പോൾ, അർജുനൻ തന്റെ ശക്തമായ ധനുസ്സു വെട്ടി, കര്ണനെ ഉഗ്രമായ അമ്പുകളാൽ ആക്രമിച്ചു. ആ ഉഗ്രമായ അമ്പുകളുടെ ശക്തിയിൽ കര്ണൻ അൽപ്പം തളർന്ന്, പക്ഷേ പ്രയത്നപൂർവ്വം യുദ്ധം തുടർന്നു. അർജുനനും കര്ണനും, ഇരുവരും തുല്യശക്തിയോടെ, പരസ്പരം ജയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “നിന്റെ പ്രഹാരത്തിന് എന്റെ മറുപടി കാണുക! എന്റെ ഭുജബലം കാണുക!” എന്നിങ്ങനെ വീരവചനങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. അർജുനന്റെ അപരിമിതമായ ബാഹുബലം തിരിച്ചറിഞ്ഞ കര്ണൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അർജുനനെ വീണ്ടും വെല്ലുവിളിച്ചു. അപ്പോൾ കര്ണൻ അർജുനന്റെ അമ്പുകൾ തല്ലിക്കളഞ്ഞു, ഉച്ചത്തിൽ ഗർജ്ജിച്ചു; ഈ വീര്യത്തിന് സൈന്യങ്ങൾ അവനെ പ്രശംസിച്ചു. “ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ ധൈര്യത്തിനും ആയുധവിദ്യയ്ക്കും ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. നീ തന്നെ ധൻവർദ്ധനശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ രാമനോ, ഹരിയോ, ഹയയോ, വിഷ്ണുവോ?” എന്നിങ്ങനെ സംശയിച്ചു. “നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം മറച്ചു, ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ച്, ഭുജബലത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് എന്നെ നേരിടാൻ നീ വന്നതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഞാൻ കോപത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും അർജുനനും ഒഴികെ മറ്റാരും എന്നെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല. പാണ്ഡവർ അർജുനനെ കൂടാതെ ലക്ഷാഗൃഹത്തിൽ ചുട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അവർക്കു എന്നെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ കര്ണനോട് അർജുനൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ധനുർവേദശാസ്ത്രത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമോ രാമനോ അല്ല; ഞാൻ ബ്രാഹ്മണൻ തന്നെയാണ്, ആയുധവിദ്യയിലും ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിലും പൗരണ്ടരാസ്ത്രത്തിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയിരിക്കുന്നു, ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം. ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ജയിക്കാൻ പോരിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; നീ നിലകൊൾ, അല്ലെങ്കിൽ ‘ഞാൻ തോറ്റു’ എന്ന് സമ്മതിച്ച് വിട്ടുപോകുക.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പാണ്ഡവൻ കര്ണന്റെ ധനുസ്സ് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; പിന്നെ മറ്റൊരു ധനുസ്സെടുത്ത് കര്ണൻ വീണ്ടും യുദ്ധം തുടർന്നു. അപ്പോൾ കൌന്തേയൻ അതും വെട്ടിക്കളഞ്ഞു, അർജുനൻ കര്ണനെ അമ്പുകളാൽ വേദനിപ്പിച്ചു. ധനുസ്സും ശരീരവും അമ്പുകൾകൊണ്ട് തകർന്ന കര്ണൻ പിന്മാറി ഓടി. എന്നാൽ, കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ്, മറ്റൊരു ധനുസ്സും അമ്പുകളും എടുത്ത് വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നു, അർജുനന്റെ മേൽ അമ്പുകളുടെ മഴപെയ്തു. അർജുനൻ അവയെല്ലാം തന്റെ അമ്പുകളാൽ തല്ലിക്കളഞ്ഞു; അതിനുശേഷം കര്ണൻ വീണ്ടും പിന്മാറി. ബ്രാഹ്മണന്റെ വീര്യം അതിജയിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് കരുതി, ആ മഹാരഥി അകത്തേക്ക് മാറി, ശല്യനും ഭീമസേനനും പോരാടുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഇരുവരും ശക്തിയും വിദ്യയും സമാനമായി, മഹാമതികളായ യോദ്ധാക്കൾ, കാളകൾപോലെ പരസ്പരം വെല്ലുവിളിച്ചു. കൈയും മുട്ടും ഉപയോഗിച്ച് പരസ്പരം അടിച്ചു പിടിച്ചു, വീര്യം പരീക്ഷിച്ചു. ഇരുവരും തമ്മിൽ വലിച്ചു തള്ളിയും, ഭയങ്കരമായ ഒടിയൊരുക്കവും ഉണ്ടാക്കി. പാറകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നപോലെയുള്ള പ്രഹാരങ്ങൾ, അൽപ്പസമയം പരസ്പരം വലിച്ചുനടത്തിയും. അപ്പോൾ ഭീമൻ ശല്യനെ കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി നിലത്തെറിഞ്ഞു. അതു കണ്ടു കുരുവംശത്തെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ഭീമസേനൻ, പുരുഷസിംഹനായവൻ, അത്ഭുതം കാണിച്ചു; ശല്യനെ നിലത്തെറിഞ്ഞിട്ടും, ശക്തശാലിയായ ശല്യനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു. ശല്യൻ വീണതും, കര്ണൻ ആശങ്കയോടെ നിന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ, ആരോ ഒരു വൃക്ഷത്തിലേക്ക് കയറി; ധർമ്മരാജൻ ഭീമനോട് ശാന്തമായി നിൽക്കാൻ സൂചന നൽകി.