ഭീമസേനന് അപ്പൊഴ് പതിനഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു; വിവത്സുവിന് പതിനാലും, ഇരട്ടന്മാര്ക്ക് പതിമൂന്നും വയസ്സായിരുന്നു, അങ്ങനെയാണ് അവര് ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. അവിടെ, അവര് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരോടൊപ്പം പതിമൂന്ന് വര്ഷം താമസിച്ചു. അതിനുശേഷം, ലക്ഷാഗൃഹത്തില് ആറു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഘടോല്ക്കചന് ജനിച്ചു. പിന്നെ, ഏകചക്രയില് ആറു മാസം കഴിഞ്ഞു, പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ വീട്ടില് ഒരു വര്ഷവും, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരോടൊപ്പം അഞ്ച് വര്ഷവും കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട്, അവര് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയില് ഇരുപത്തിമൂന്ന് വര്ഷം താമസിച്ചു. കൂറ്റന് പാശായം കളിയില് തോറ്റതിനെത്തുടര്ന്ന്, പാണ്ഡവര് പന്ത്രണ്ട് വര്ഷവും അതിനുമുകള് ഒരു വര്ഷവും വനവാസം ചെയ്തു. സമുദ്രത്താല് ചുറ്റപ്പെട്ട ഭൂമിയില് അവര് മുപ്പത്താറ് വര്ഷം ഭരിച്ചശേഷം, ആ മഹാത്മാക്കള് കൃഷ്ണഭക്തിയില് ലയിച്ച്, ആറു മാസത്തിനകം, പാര്ീക്ഷിതിനെ രാജസിംഹാസനത്തില് സ്ഥാപിച്ച്, വിധിയനുസരിച്ച് യാത്രയായി. അങ്ങനെ, യുദിഷ്ഠിരന്റെ ആയുസ്സ് നൂറുപത്തിയെട്ട് വര്ഷമായി. കേശവന് അര്ജുനനേക്കാള് മൂന്നു മാസം മുതിര്ന്നവനായിരുന്നു; ശങ്കര്ഷണന് കൃഷ്ണനേക്കാള് മൂന്നു മാസം മുതിര്ന്നവനായിരുന്നു. അഞ്ചാമനും അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവനും ആയ പാണ്ഡു, തന്റെ രണ്ട് ഭാര്യമാരോടൊപ്പം, കശ്യാപമുനിയോടും കൂടെ, മലയില് തന്റെ പുത്രന്മാരെ കണ്ടു വളരെ സന്തോഷിച്ചു. വസന്തകാലമായ മധു, മാധവ മാസങ്ങളില് കാടുകള് പുഷ്പിച്ചപ്പോള്, ജ്ഞാനിയായ പാണ്ഡുവിന്റെ പതിനാല് വര്ഷത്തെ വനവാസം പൂര്ത്തിയായി. അതേ നക്ഷത്രത്തില്, അര്ജുനന് ജനിച്ച ഉത്തരഫല്ഗുണി ദിനത്തില്, ശുഭമുഹൂര്ത്തത്തില്, കുന്തി കുടുംബപുരോഹിതനോടൊപ്പം ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് അന്നം വിളമ്പുന്നതില് മുഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാല് ജാഗ്രത മറന്നു. അപ്പോള്, പാണ്ഡു തന്റെ ശക്തിയില് ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, മനോഹരമായ മലക്കാടില് തന്റെ അഞ്ചു പുത്രന്മാരെ കണ്ടു. ഒരിക്കല്, മധു, മാധവ മാസങ്ങളില്, രാജാവ് തന്റെ ഭാര്യയുമായി കാട്ടില് സഞ്ചരിച്ചു; ആ കാട് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകര്ഷിക്കുന്നതായിരുന്നു. പലാശ, തിലക, മാവു, ചമ്പക, പാര്ിഭദ്ര തുടങ്ങിയ അനേകം മരങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ കാടായിരുന്നു അത്. വിവിധ തടാകങ്ങളും പുഷ്പിച്ച താമരകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ കാട്, പാണ്ഡുവിന്റെ മനസ്സില് പ്രണയം ഉണർത്തി. അങ്ങനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുമ്പോള് മാദ്രി, മനോഹരവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ പിന്തുടര്ന്നു. അവളെ, യൗവനപൂര്ണയെയും ലഘുവസ്ത്രധാരിയെയും, അങ്ങനെയൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് കണ്ടപ്പോള് പാണ്ഡുവിന് ആസക്തി ഉണര്ന്നു; അഗ്നി പെട്ടെന്നു തെളിയുന്നതുപോലെ. അവളെ ഒറ്റയ്ക്കും രഹസ്യത്തില് കണ്ട രാജാവ്, താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, ആ മോഹം സഹിക്കാനാവാതെ പോയി. അങ്ങനെ പതിനെട്ടാം വര്ഷത്തില്, യുക്തമായ കാലത്ത്, ആകുലമനസ്സോടെ, പാണ്ഡു ഭാവ്യമായി അലങ്കരിച്ച മാദ്രിയെ ആഹ്വാനിച്ചു. അവിടെ, ആ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത്, രാജാവ് അവളെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു; രാജ്ഞി എത്ര ശ്രമിച്ചാലും പ്രതിരോധിച്ചു. ആസക്തിയില് അകപ്പെട്ട പാണ്ഡു ശാപം ഓര്ക്കാതെ, ഭയങ്കരമായ ആ വേദന മറന്ന്, മാദ്രിയുമായി ചേര്ന്നു. മോഹം പിടിച്ചുപറ്റിയതും, വിധിയുടെ ഇളകിയതും കൊണ്ടു, അവന് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം നേരിട്ടു. മോഹത്തിലും ഭ്രമത്തിലും പെടുന്ന രാജാവിന് വിവേകം നഷ്ടമായി; അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ബോധവും കീഴടങ്ങി. അങ്ങനെ, പാണ്ഡു, ധര്മനിഷ്ഠനായ രാജാവ്, മാദ്രിയുമായി ചേര്ന്നു; സമയത്തിന്റെ നിയമം അവനെ പിടികൂടി. senses വിട്ടുപോയ രാജാവിനെ മാദ്രി അണഞ്ഞു പിടിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖത്തില് കരഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, കുന്തിയും അവളുടെ പുത്രന്മാരും, മാദ്രിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും, രാജാവ് അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള് അവിടെ എത്തി. അപ്പോള്, ദുഃഖിതയായ മാദ്രി കുന്തിയോട് പറഞ്ഞു: “നീ മാത്രം ഇവിടെനിന്ന് പോകണം; കുട്ടികള് ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.” അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ട കുന്തി കുട്ടികളെ അവിടെ വെച്ച്, “ഞാന് നഷ്ടപ്പെട്ടു!” എന്ന് വിളിച്ച്, പെട്ടെന്ന് പോയി. പാണ്ഡുവും മാദ്രിയും നിലത്ത് കിടക്കുന്നത് കണ്ട കുന്തിയുടെ ശരീരം ദുഃഖത്തില് പിടികൂടപ്പെട്ടു; ആഴത്തിലുള്ള ദുഃഖത്തില് അവള് വിലപിച്ചു. “ഞാന് എപ്പോഴും നിന്നെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലേ, ധീരനായ രാജാവേ? ശാപം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും നീ എങ്ങനെ അതിനെ ലംഘിച്ചു?” “മാദ്രി, രാജാവിനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് നിന്റെ കടമയായിരുന്നു; എങ്ങനെയാണ് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് അവനെ വശീകരിച്ചു?” “നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉണ്ടായപ്പോള് എങ്ങനെ ശാപം ഓര്ത്തു വേദനിച്ചിരുന്ന രാജാവ് സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു?” “ഭാഗ്യവതിയായ മാദ്രി, നീ സന്തോഷത്തോടെ രാജാവിന്റെ മുഖം കണ്ടു; അതിനാല് നീ എനിക്കുമപ്പുറം ഭാഗ്യശാലിയാണ്.” “ഞാന് എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവനെ വിലക്കുവാന് കഴിഞ്ഞില്ല; അവന് വിധിയുടെ ഇഷ്ടത്താല് തന്നെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടില്ല.” ഈ വാക്കുകള് കേട്ട്, ദുഃഖാഗ്നിയില് കുന്തി പെട്ടെന്ന് നിലത്ത് വീണു, വേരില്ലാത്ത വൃക്ഷം പോലെ. അവള് അവശതയില് കിടന്നു; അന്ന്, കുളിച്ച്, ഉത്തമവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പാണ്ഡുവിനെ മനോഹരമായ മഞ്ചത്തില് അലങ്കരിച്ച മാദ്രി, അവശതയിലായ കുന്തിയെ എഴുന്നേല്പ്പിച്ചു. “മഹാരാണി, വരൂ,” എന്ന് പറഞ്ഞ്, മാദ്രി കുന്തിയെ കാണിച്ചു; കുന്തി വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് രാജാവിന്റെ കാലില് വീണു. ചുവന്ന ചന്ദനത്താല് അഭിഷിക്തനും, മനോഹരമായ പീതാംബരം ധരിച്ചും, മുഖത്ത് മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞും കിടക്കുന്ന രാജാവിനെ കുന്തി ഭ്രമത്തോടെയും ദുഃഖത്തോടെയും അണഞ്ഞു പിടിച്ചു വിലപിച്ചു; മാദ്രിയും രാജാവിനെ അണഞ്ഞ് കരഞ്ഞു.