ആദ്യകാലങ്ങളിൽ, അറിവിലൂടെ ഏകീകരണം നേടിയ ഒരാൾ, സകലതത്വങ്ങളും അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ പൂർണ്ണമായും പ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അന്ധകാരത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു വൻ ആകാശം, സൃഷ്ടിയുടെ അജ്ഞാതമായ വിത്തായ ഒരു വലിയ കോശം അവിടെ ഉദിച്ചുവന്നു. ഈ മഹത്തായ തത്വം കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിന്റെ കാരണം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ അനന്ത സത്യം, പ്രകാശം, നിത്യ ബ്രഹ്മം കേൾക്കപ്പെടുന്നു. ഈ തത്വം എല്ലായിടത്തും സമത്വത്തിന്റെ സാരമാണ്, അതിന്റെ ആകൃതിയില്ലാത്ത, സൂക്ഷ്മമായ കാരണം, സതവും അസത്വവും. അതിൽ നിന്നും ഒരു മഹാനായ പിതാവ് ജനിച്ചു—ബ്രഹ്മ, ദേവന്മാരുടെ ഗുരു, സ്താനു, മനു, കാ, പരമേശ്തിൻ എന്നിവരുടെ സൃഷ്ടാവും. പിന്നീട്, പ്രചേതസ്, ദക്ഷ, ദക്ഷന്റെ ഏഴു പുത്രന്മാർ എന്നിവരും ഉണ്ടായപ്പോൾ, ഇരുപത്തിയൊന്ന് ജീവികളുടെ കർത്താക്കന്മാർ ഉദിച്ചുവന്നു. അവിടെ, അളക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു വ്യക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു, whom all sages and gods recognized—the Adityas, Vasus, and Ashvins. യക്ഷ, സാദ്ധ്യ, പിശാചുകൾ, ഗുഹ്യക, പിതൃന്മാർ എന്നിവരുടെ ജനനത്തോടെ, ധർമ്മം, അറിവ്, യോഗം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിവയുടെ മൂന്നു ഘടകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. വർഷം, കാലങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, പകുതികൾ, ദിവസങ്ങൾ, രാത്രി എന്നിവയുടെ ക്രമത്തിൽ, ഈ ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷികൾ ആയ എല്ലാം ഉണ്ടായി. ഈ സൃഷ്ടികൾ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അസ്ഥിരതയുള്ളതുമായ, കാലാവസാനം എത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും പിന്വലിക്കും. സീസണുകളിൽ, സോള്സ്ടൈസിന്റെ പ്രതീകങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നത് പോലെ, കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജീവന്റെ അവസ്ഥകളും മാറുന്നു. ഈ ചക്രം, ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ലാത്ത, ജീവികളുടെ കൂട്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ, ലോകത്തിൽ അനന്തമായി ചലിക്കുന്നു. 33,000, 3,300, 33 ദേവന്മാരുടെ സൃഷ്ടി ഇതാണ്. ആകാശത്തിന്റെ പുത്രൻ, ബ്രഹദ്ഭാനു, കണ്ണും ആത്മയും, പ്രകാശത്തിന്റെ ദൈവമായ സവിതൃ, ഋചിക, അർക, ഭാനു, രവി എന്നിവരായി അറിയപ്പെടുന്നു. വിവസ്വതിന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരും അറിയപ്പെടുന്നു, അവരിൽ മനു ഏറ്റവും ചെറുതാണ്; ദേവഭൃതൻ, അവന്റെ പുത്രൻ, സുഭ്രാട്ട് എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സുഭ്രാജിന് മൂന്ന് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: ദശജ്യോതി, ശതജ്യോതി, സഹസ്രജ്യോതി. ദശജ്യോതി, മഹാനായ ആത്മാവ്, പത്ത് ആയിരം പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു; ശതജ്യോതിയുടെ പുത്രന്മാർ അതിനേക്കാൾ പത്ത് തവണ കൂടുതലായിരുന്നു. സഹസ്രജ്യോതിയുടെ പുത്രന്മാർ അതിലും പത്ത് തവണ കൂടുതൽ ആയിരുന്നു; അവരിൽ നിന്നും കുരു, യാദു, ഭാരത എന്നിവരുടെ വംശങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു. യയാതി, ഇക്ഷ്വാക്കു, രാജകുമാരന്മാരിൽ നിന്നു, അനേകം വംശങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു, സൃഷ്ടിയിൽ വിശാലവും വൈവിധ്യവും ഉള്ളവ. ഈ സൃഷ്ടികളുടെ ഗൃഹങ്ങൾ, ത്രിസ്രോതസ്സുകൾ, വേദങ്ങൾ, അറിവോടെ യോഗം, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിവയും, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവിധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ—ഈ എല്ലാം sage കണ്ടു. ഭാരത വംശത്തിന്റെ ഭരണഘടന, അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ വികസനം, ചരിത്രങ്ങൾ, വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, വിവിധ ആചാരങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ഇവിടെ വിവരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ മഹത്തായ അറിവിനെ വികസിപ്പിച്ച sage, അതിനെ സംക്ഷിപ്തമാക്കി; ലോകത്തിലെ ജ്ഞാനികൾ സംക്ഷിപ്തവും വിശദവുമായതിൽ ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ്. ചിലർ മാനുവിൽ നിന്നു ഭാരതം പ്രാരംഭിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ ആസ്തികയിൽ നിന്നു, മറ്റുള്ളവർ, വിദ്യാസമൃദ്ധ brāhmaṇas ഉപ്പരിച്ചരയിൽ നിന്നു തുടങ്ങുന്നു. ജ്ഞാനികൾ അറിവിന്റെ വിവിധ ശേഖരങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; ചിലർ വിശദീകരണത്തിൽ നിപുണരാണ്, മറ്റുള്ളവർ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ. ഉപവാസവും ബ്രഹ്മച്ചര്യവും കൊണ്ട്, വ്യാസൻ ഈ പവിത്രവും പുരാതനവുമായ ചരിത്രം രചിച്ചു, നിത്യവേദത്തെ വിഭജിച്ചതിന് ശേഷം. പരാശരന്റെ ജ്ഞാനിയനായ, പ്രതിജ്ഞയിൽ ഉറച്ച ബ്രഹ്മർഷി, തന്റെ അമ്മയുടെ അഭ്യർത്ഥനയും ജ്ഞാനിയായ ഗാംഗേയയുടെ അഭ്യർത്ഥനയും അനുസരിച്ച്—വികൃതവീര്യത്തിന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ, ക്രിഷ്ണ ദ്വൈപായനൻ, ശക്തനായ, മൂന്നു കൗരവന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു, മൂന്നു പവിത്ര തീകളെ പോലെ. ധൃതരാഷ്ട്രൻ, പാണ്ഡുവൻ, വിദ്യുര് എന്നിവരെ ജനിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം, ജ്ഞാനിയായവൻ വീണ്ടും തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. അവർ ജനിച്ചപ്പോൾ, വളർന്നു, അവരുടെ ഉന്നതാവസ്ഥയിൽ എത്തുമ്പോൾ, മഹാ sage ഈ ലോകത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് ഭാരതം പ്രസംഗിച്ചു. ജനമേജയൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം, അദ്ദേഹം തന്റെ ശിഷ്യനായ വൈശമ്പായനോട്, അടുത്തുള്ളവനെ ഉപദേശിച്ചു. അവൻ വൈശമ്പായനെ, ആസനത്തിൽ ഇരുന്ന assembly-ൽ, യജ്ഞത്തിന്റെ ഇടവേളകളിൽ ആവർത്തിച്ച് അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, ഭാരതം ഉച്ചരിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. വ്യാസൻ കുരുവിന്റെ വംശത്തിന്റെ ചരിത്രം, ഗന്ധാരിയുടെ ധർമ്മം, വിദ്യുരിന്റെ ജ്ഞാനം, കുണ്ടിയുടെ സ്ഥിരത എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞു. വാസുദേവന്റെ മഹത്വം, പാണ്ഡവന്മാരുടെ സത്യവാങ്മൂലം, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പുത്രന്മാരുടെ ദുഷ്ടത എന്നിവയെ divine sage വിവരണമായി പറഞ്ഞു. ഈ ഭാരതം, അതിന്റെ പൂർവ്വകഥകൾക്കൊപ്പം, സുപ്രധാനമായ ഭാരതമായി അറിയപ്പെടണം—ശുദ്ധമായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഒരു ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾ. 24,000 ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഭാരതസംഹിതയെ അദ്ദേഹം രചിച്ചു; പൂർവ്വകഥകൾ ഇല്ലാതെ, ജ്ഞാനികൾ അത് ഭാരതമായി വിളിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, sage പഞ്ചവർഷങ്ങൾക്കു മേൽ ഒരു കൂടുതൽ സംക്ഷിപ്തമായത് രചിച്ചു, എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളുടെ സംഭവങ്ങൾ recounting ചെയ്യുന്ന ഒരു സൂചിക അധ്യായം. ഈ മികച്ച കഥയെ സൃഷ്ടിച്ചതിന് ശേഷം, ദ്വൈപായനൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഇത് ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കാൻ എങ്ങനെ എന്ന് ചിന്തിച്ചു.