ദുര്ഭിക്ഷം കഴിഞ്ഞ്, മഹർഷി വീണ്ടും അക്ഷമയിലേക്കെത്തി. അവിടെ, നദീതീരത്ത്, ആ മഹാത്മാവ് ഒരു സ്ഥലത്തിന് പാരേതി എന്ന പേര് നല്കി. അതുവഴി സന്തോഷത്തോടെ, അദ്ദേഹം മതംഗനോട് യാഗം നടത്തിച്ചു. അപ്പോള് ഭയത്താല്, ദേവേന്ദ്രന് സോമം പാനിക്കാന് പോയി. എന്നാൽ, കോപത്തിൽ ആ മഹർഷി മറ്റൊരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; നക്ഷത്രങ്ങളോടുകൂടിയ ആ ലോകത്തിൽ, ശ്രവണ മുതലായ നക്ഷത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഗുരുവിന്റെ ശാപം കൊണ്ടു വീണ ത്രിശങ്കുവിന് അവിടെ അഭയവും നല്കി. അതുപോലെ, രാജർഷിയായ കൗശികന് ബ്രഹ്മർഷിയുടെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മോചിതനാകുമെന്നതും, ദേവന്മാർ അവനെ പരിഹസിച്ച് യാഗം നശിപ്പിച്ചതും സംഭവിച്ചു. എന്നാൽ ആ മഹാബലശാലിയായ തപസ്സുകാരൻ, മറ്റൊരു യാഗാംഗം സൃഷ്ടിച്ച്, അപ്പോള് ത്രിശങ്കുവിനെ സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇത്തരത്തിൽ അത്ഭുതകരമായ ക്രിയകൾ ചെയ്യുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ വളരെ ഭയപ്പെടുന്നു; ദേവേന്ദ്രാ, ദയവായി എന്നെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു. തന്റെ ശക്തിയാൽ ലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കാനും, ഭൂമിയെ കുലുക്കാനും, മഹാമേരുവിനെ ഒതുക്കാനും, ദിശകളെ മറിച്ചിടാനും അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയും. അങ്ങനെ തപസ്സിൽ ജ്വലിക്കുന്ന, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച, അഗ്നിപോലുള്ള മുഖം, സൂര്യചന്ദ്രനക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണുകളായ, കാലം തന്നെയാണ് നാവായ, അത്തരം മഹർഷിയെ പോലുള്ളവനെ ഒരു സ്ത്രീയായ ഞാൻ എങ്ങനെ സമീപിക്കും? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയെ യമനും, സോമനും, മഹർഷിമാരും, സാധ്യന്മാരും, വിശ്വദേവന്മാരും, വാലഖില്യന്മാരും പോലും ഭയപ്പെടുമ്പോൾ, എനിക്ക് ഭയപ്പെടാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? ദേവേന്ദ്രാ, നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷവും, ആ മഹർഷിയെ എങ്ങനെ സമീപിക്കും? എന്നെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു. എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരമുള്ള വിനോദത്തിനായി വാതായുദേവൻ അവിടെ ഒരു വാസസ്ഥലം ഒരുക്കുകയും, കാമദേവൻ ഈ ദൗത്യത്തിൽ എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ എന്നു ഞാൻ ആശിച്ചു. അപ്പോൾ, കാട്ടിൽനിന്ന് സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശി, അതു മഹർഷിയെ ആകർഷിച്ചു. എല്ലാം ക്രമീകരിച്ചശേഷം, ഞാൻ കൗശികന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അങ്ങനെ ദേവേന്ദ്രൻ എന്നോട് നിരന്തരം വരാൻ അനുവാദം നൽകി. സമയമാകുമ്പോൾ, വാതായുഡിനൊപ്പം ഞാൻ യാത്രയായി. അതേസമയം, ഭയത്തോടെ, മനോഹരമായ അവയവങ്ങളുള്ള ഞാൻ, വിശ്വാമിത്രനെ ആശ്രമത്തിൽ തപസ്സിൽ മുഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, പാപങ്ങൾ മുഴുവൻ ദഹിച്ചവനായി കാണുകയും ചെയ്തു. അവനെ വണങ്ങി, അവന്റെ സന്നിധിയിൽ കളിച്ചുതുടങ്ങി. അപ്പോൾ കാറ്റ്, ചന്ദ്രനുപോലുള്ള വെളിച്ചമുള്ള എന്റെ വസ്ത്രം പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. വസ്ത്രം വീണ്ടെടുക്കാൻ ഞാൻ വേഗത്തിൽ നിലത്തേക്ക് പോയി; ലജ്ജയോടെ കാറ്റിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി ഞാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ, അഗ്നിപോലുള്ള തേജസ്സുള്ള രാജർഷി വിശ്വാമിത്രൻ എന്നെ കണ്ടു. വസ്ത്രം തിരികെ പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചും, അകമഴിഞ്ഞും ഞാൻ അങ്ങിനെ അണിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് മഹർഷി കണ്ടു. എന്റെ സൗന്ദര്യവും ഗുണങ്ങളും കണ്ടു, ആ മഹർഷിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണർന്നു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിക്കുകയും, ഞാനും അദ്ദേഹത്തോടു മനസ്സുകൊടുത്തതുകൊണ്ടു, ഇരുവരും വളരെക്കാലം ഒരുമിച്ച് താമസിച്ചു. ഇഷ്ടംപോലെ പരസ്പരം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ദിവസത്തോളം തോന്നുന്ന ആനന്ദത്തിൽ ആയിരം വർഷം കടന്നുപോയി. തപസ്സിൽ സ്ഥിരനായി, ആഗ്രഹവും ക്രോധവും ജയിച്ചിരുന്ന മഹർഷി, ദീർഘകാലം സമ്പാദിച്ച തപസ്സിനെ അവസാനിപ്പിച്ചു. തപസ്സിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ, അവനിൽ മോഹവും അകതാളവും വന്നു; അകമറിഞ്ഞ്, ചിതലും പഴവും ഭക്ഷിച്ചു. പാദം വെള്ളത്തിൽ തട്ടി, ദ്വീപിലുള്ള തന്റെ കുടിലിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഞാൻ പുറപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. തപസ്സിന്റെ പ്രകാശം ആകാശത്തിലൂടെ വരുന്നതും പോകുന്നതുമാണ്; ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തപസ്സിന്റെ അവസാനം വന്നതായി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. "ഇപ്പോൾ പോകുന്നത് ഉചിതമല്ല," എന്നു പറഞ്ഞു, ഞാൻ സ്നാനാനന്തരമായി, മോഹത്തിലും ആഗ്രഹത്തിലും മുങ്ങിയ മഹർഷിയെ സമീപിച്ചു. അപ്പോള് വിശ്വാമിത്രൻ എന്റെ ഗർഭത്തിൽ ശകുന്തളയെ ജനിപ്പിച്ചു; ഹിമവാന്റെ മനോഹരമായ ചുരങ്ങളിലെ, മാലിനി നദിക്കരയിൽ. ദൈവകുമാരിയെപ്പോലെയുള്ള ആ കുഞ്ഞ്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കൃതയായി, മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ ശയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അവളോടു പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ദേഹത്തിൽ മഹർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയുണ്ട്; ദേവതകളുടെ നിർദേശപ്രകാരം ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതാണ്, അതിനാൽ ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നു." അങ്ങനെ, മാലിനി നദിക്കരയിൽ ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി, ഞാൻ ദ്രുതഗതിയിൽ ഇന്ദ്രന്റെ സഭയിലേക്കു തിരിച്ചു. കാട്ടിൽ, സിംഹങ്ങളും കടുവകളും നിറഞ്ഞ ആ വനത്തിൽ, ആ കുഞ്ഞിനെ മൃഗങ്ങൾ ഹാനി ചെയ്യാതിരിക്കാനായി പക്ഷികൾ ചുറ്റി കാവലായി നിന്നു. അപ്പോള് ഞാൻ കുളിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞിനെ അവിടെ കിടക്കുന്നതു കണ്ടു. ആ മനോഹരവും ശൂന്യവുമായ കാട്ടിൽ, പക്ഷികൾ ചുറ്റിയിരുന്നപ്പോള്, അവ എന്നെ കണ്ടയുടൻ അടുത്തുവന്നു, എന്റെ കാൽതലയിൽ വീണു. എല്ലാ പക്ഷികളും മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, വിശ്വാമിത്രന്റെ ഈ മകളെ ഏറ്റെടുക്കുക; ആഗ്രഹവും ക്രോധവും ജയിച്ച നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് കൗശികി നദിയിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു." അവരെന്നോട് പറഞ്ഞു: "ദയയോടെ ഈ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തണം." എല്ലാ ജീവികളുടെ ഭാഷയും അറിയുന്ന ഞാൻ, അവയെ ദയയോടെ സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ, ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് എന്റെ മകളായി വളർത്തി. ദേഹവും ജീവനും ആഹാരവും നൽകുന്നവൻ—ഈ മൂവരും ധർമ്മപ്രകാരം പിതാക്കന്മാരാണ്. കാട്ടിൽ പക്ഷികൾ ചുറ്റിയിരുന്നുവെന്നതിനാൽ, ഞാൻ അവളെ ശകുന്തള എന്ന് പേരിട്ടു. ബ്രാഹ്മണാ, ശകുന്തള എന്റെ മകളാണെന്ന് അറിയുക; അവളും എന്നെ തന്റെ പിതാവായി മാനിക്കുന്നു.