അഗ്നിദേവനോട് ദേവതകള് ഭയഭക്തിപൂര്വ്വം പറഞ്ഞു: “അഗ്നേ, ദയവായി ഇനി കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുക; ഞങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കാന് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലല്ലോ? നിന്നില്നിന്ന് ഉയര്ന്നുവന്ന ആ മഹത്തായ ജ്വാലകള് ഞങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.” അഗ്നിദേവന് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “അസുരനാശകരായ ദേവന്മാരേ, നിങ്ങള് കരുതുന്നതുപോലെയല്ല ഇത്. ഈ ഗരുഡന് എന്നെപ്പോലെയുള്ള ശക്തിയുള്ളവനാണ്. അത്യുത്തമതേജസ്സോടെ ജനിച്ച, വിനതയുടെ സന്തോഷമായ ഗരുഡനെ കാണുമ്പോള് നിങ്ങളെല്ലാവരും ആശ്ചര്യത്താല് അലമുറയിടുകയാണ്. നാഗനാശകനായ, കശ്യപപുത്രനായ ഈ മഹാബലവാനായ ഗരുഡന് ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമത്തിനും ദൈത്യരുടെയും രാക്ഷസരുടെയും നാശത്തിനുമായി സമര്പ്പിതനാണ്. ഇവിടെ ഭയപ്പെടേണ്ട ആവശ്യമില്ല; എന്നോടൊപ്പം നിന്നെ കാണൂ.” ദേവതകള് ഗരുഡനെ വന്ദിച്ചു: “നീ മഹാമുനിയാണു, ഭാഗ്യവാനാണ്, ദേവനാണ്, പക്ഷീരാജാവാണ്. നീ പ്രഭയുള്ളവന്, സൂര്യന്, പരമസ്രഷ്ടാവ്, പ്രജാപതി, ഇന്ദ്രന്, അശ്വരാജാവ്, ശര്വന്, ലോകനാഥന്എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ ദൈവരൂപങ്ങളുമാണ്. നീ കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുഖം, പുരോഹിതന്, അഗ്നിയും വായുവും, വിശ്ണുവും, ലോകപാലകനും ആണു. നീ മഹാനാണ്, അജയ്യനാണ്, ശാശ്വതനാണ്, അമരനാണ്, മഹാതേജസ്സാണ്, പരമരക്ഷകനാണ്. ഭാവിയും ഭവിച്ചതും എല്ലാം നീ തന്നെയാണ്. നീ പരമോന്നതനാണ്; ഈ സഞ്ചരവും അചഞ്ചലവുമായ സൃഷ്ടി നിന്റെ കിരണങ്ങളാല് പ്രകാശിക്കുന്നു. നീ പ്രകാശം പിന്വലിച്ച് എല്ലാം ലയിപ്പിക്കുന്നവനാണ്. കോപിച്ച സൂര്യന് ജന്തുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നീ അഗ്നിപ്രഭയോടെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. പ്രളയകാലത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ഭയാനകനായ നീ, കാലാന്ത്യത്തിലെ നാശത്തെ വരുത്തുന്നു. ആകാശത്തില് പറക്കുന്നവരും ദേവന്മാരും, ഞങ്ങള് എല്ലാവരും നിന്നെ ശരണമാഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാബലവാനായ, അഗ്നിപോലെയുള്ള, മേഘങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുന്ന, വിജയശാലിയായ ഗരുഡാ! നീ ദൂരെ അടുത്തിടത്തെയും അനുഗ്രഹദായകനാണ്; നിന്റെ തേജസ്സാല് ഈ ലോകം മുഴുവന് ഉഷ്ണമാവുന്നു. ദേവന്മാരെ രക്ഷിക്കണമേ, മഹാത്മാവേ! ഭയത്തോടെ ആകാശവാഹനങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുന്നവര് വഴിതെറ്റുന്നു; നീ കശ്യപമുനിയുടെ പുത്രനായ, കരുണാമൂര്ത്തിയായ, നാഗരാജ്ഞിയായ കദ്രുവിന്റെ സഹോദരനാണ്. ഞങ്ങളോടു ദയവായി കോപിക്കരുത്; ലോകത്തിനോടും പരമദയ കാണിക്കണം; നീ ലോകനാഥനാണ്, സമാധാനം പ്രാപിച്ച് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. നിന്റെ ഗംഭീരമായ നാദത്തില് ദിശകളും ആകാശവും സ്വര്ഗ്ഗവും ഭൂമിയും വിറയുന്നു. ഭഗവാനേ, ഞങ്ങള്ക്കു ശാന്തിയും മംഗളവും നല്കണമേ!” ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരും മഹർഷികളും ഗരുഡനെ സ്തുതിച്ചപ്പോള്, സൂപര്ണ്ണന് തന്റെ അതിയായ തേജസ് പിന്വലിച്ചു. അതിനുശേഷം, സ്വേച്ഛയാല് എവിടെയും പോകാന് കഴിയുന്ന, മഹാബലവാനായ ആ പക്ഷി മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള തന്റെ അമ്മയെ സമീപിച്ചു. അവിടെ, വാഗ്ദാനത്തില് പരാജയപ്പെട്ട വിനത, ദു:ഖഭാരത്തില് തളര്ന്നു ദാസ്യസ്ഥിതിയില് ആയിരുന്നു. അപ്പോള് വിനത, തന്റെ മകനോടു വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച് നിന്നു. അപ്പോള് കദ്രു അവളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “സൗമ്യയേ, വിനതേ, എന്നെ നാഗലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവണം. ആ മനോഹരമായ നാഗലോകം സമുദ്രതീരത്തോട് ചേര്ന്നതാണ്.” അങ്ങനെ, സൂപര്ണ്ണന്റെ അമ്മയായ വിനത, നാഗമാരുടെ അമ്മയായ കദ്രുവിനെ തന്റെ മകനായ ഗരുഡന്റെ സഹായത്തോടെ നാഗലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഗരുഡന് അമ്മയുടെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് നാഗമാരെയും കൂട്ടി പറന്നു. പക്ഷി സൂര്യന് അടുത്തായി പറന്നപ്പോള് സൂര്യകിരണങ്ങളില് നിന്നുള്ള ഉഷ്ണത്തില് നാഗമാര് ക്ഷീണിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയില് കദ്രു തന്റെ മക്കളെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ടു, ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു: “സകലദേവന്മാരുടെയും പ്രഭുവായ ഇന്ദ്രാ, ശക്തരായ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. നമുചിയെ സംഹരിച്ചവനേ, സഹസ്രനേത്രനായ ശചീപതിയേ, നമസ്കാരം. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളില് ദഹിക്കപ്പെട്ട നാഗമാര്ക്കായി നീ ജലരൂപിയായ ഒരു തരണി ആവണം. നീ ഞങ്ങളുടെ പരമരക്ഷകനാണ്, അമരന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠന്, സൃഷ്ടാവായ പുരന്ദരനാണ്. നീ മേഘം, വായു, അഗ്നി, ആകാശത്തിലെ മിന്നല്, മേഘങ്ങളെ ചിതറിക്കുന്നവന്, മഹാമേഘം. നീ അപരാജിതനായ ഭയാനകമായ വജ്രം, ഗംഭീരമായ ഇടിമുഴക്കം, വര്ഷദായകന്, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും സംഹാരകനുമാണ്. നീ സകലഭൂതങ്ങളുടെ പ്രകാശം, സൂര്യന്, ദഹനശക്തിയുള്ള അഗ്നി, മഹത്തായ അത്ഭുതശക്തിയുള്ള രാജാവും ദേവതകളില് ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്. നീ വിഷ്ണുവാണ്, സഹസ്രനേത്രന്, പരമാശ്രയം, അമരന്മാരുടെ സാക്ഷാല് സോമദേവന്.” “നീक्षणം, തിഥി, ക്ഷണം, ലഘുക്ഷണം, ശുക്ലപക്ഷം, കൃഷ്ണപക്ഷം, കാലത്തിന്റെ എല്ലാ അളവുകളും, വര്ഷവും, ഋതുക്കളും, മാസങ്ങളും, രാത്രികളും, ദിവസങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്. നീ പര്വ്വതങ്ങളും കാനനങ്ങളുമുള്ള മഹാഭൂമി, സൂര്യനോടുകൂടെ നിലം, ഇരുട്ടില്ലാത്ത ആകാശം, സമുദ്രവും അതിലെ മഹാമത്സ്യങ്ങളും തിരകളും മകരങ്ങളും മീനങ്ങളുമാണ്. മഹാത്മാക്കളായ മഹര്ഷികള് നിന്നെ സദാ ആരാധിക്കുന്നു; യാഗങ്ങളില് സോമം പാനമാക്കി, ഭക്ത്യാ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാര് ഫലപ്രാപ്തിക്കായി നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; നീ അമിതശക്തിയുള്ളവനാണ്; വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളിലും നിന്നെ പാടുന്നു; യാഗാര്ത്ഥം ദ്വിജന്മാര് വേദപാഠം ചെയ്യുന്നു.” കദ്രുവ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോള്, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന് ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങള് കൊണ്ട് മൂടി. അവന് മേഘങ്ങളോട് കല്യാണകരമായ അമൃതം മഴയായി പെയ്യാന് ആജ്ഞാപിച്ചു. മിന്നല്പ്രഭയോടെ ആ മേഘങ്ങള് ധാരാളം വെള്ളം പെയ്തു. ആകാശത്ത് ഇടിമുഴക്കത്തോടെ പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നതുപോലെ, അത്ഭുതകരമായ വലിയ മേഘങ്ങള് ആകാശം പ്രളയകാലംപോലെ ആക്കി. അതുല്യമായ, നിര്വിരാമമായ മഴയും ഗംഭീരമായ ശബ്ദവും കൊണ്ട് ആകാശം അനേകം ജലസ്രോതസ്സുകളും തിരകളും കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്യുന്നപോലെയായി. ഇടിമുഴക്കത്തിലും മിന്നലിലും കാറ്റിലും ആ മേഘങ്ങള് തുടര്ച്ചയായി മഴ പെയ്തു. ഇങ്ങനെ ദൈവിക കൃപയാല് നാഗമാര്ക്ക് രക്ഷയും ശാന്തിയും ലഭിച്ചു.