ഒരു കാലത്ത്, മഹാഭാരതത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ, അരന്യക പാർവത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ സമൃദ്ധമായ ഒരു കഥ പടർന്നു. ഈ കഥയിൽ വിരാട്ട, ഉദ്യോഗ, ഭീഷ്മ, ദ്രോണ, കർണ, ശല്യ, സ്ത്രീ, ശാന്തി എന്നീ പാർവങ്ങളുടെ സാരാംശങ്ങൾ അടങ്ങിയിരുന്നു. കർണ പാർവം പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ശല്യ പാർവം സുഗന്ധത്താൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. സ്ത്രീ പാർവം വിശ്രമം നൽകുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നുവെന്നും, ശാന്തി പാർവം അതിന്റെ മഹത്തായ ഫലമായിരുന്നു. ആശ്വമേധിക, അംശശാസന, ആശ്രമവാസിക പാർവങ്ങൾ ഈ മഹത്തായ കാവ്യത്തെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നും, മൗസല പാർവം അതിന്റെ സംഗ്രഹമായിരുന്നു. ഈ കാവ്യം, ആകാശത്തെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മേഘത്തെപ്പോലെയോ, ഭാരതത്തിന്റെ വലിയ മരത്തെപ്പോലെയോ, എല്ലാ മഹാന്മാരുടെയും ആശ്രയമായിരുന്നു. ഈ മഹാകാവ്യം എഴുതാൻ, ബ്രഹ്മാവ് ഗണേശനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, സത്യവതിയുടെ മക്കളായ വ്യാസൻ ഗണേശനെ ഓർമ്മിച്ചു. ഗണേശൻ ഉടനെ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, വ്യാസൻ അവനെ ആരാധിച്ചു, "ഈ ഭാരതം എഴുതാൻ നീ എഴുതുന്നവനാവണം." ഗണേശൻ, "എന്റെ പേന ഒരു നിമിഷം പോലും നിർത്തേണ്ടതില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ എഴുതാം," എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു, "നിന്റെ മനസ്സിലാക്കാതെ എഴുതരുത്." 'ഓം' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഗണേശൻ എഴുത്തുകാരനായി മാറി. വ്യാസൻ, തന്റെ രചനയിൽ രഹസ്യമായ കുഴികൾ ഉണ്ടാക്കി, അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിനനുസരിച്ച്. ആ കാവ്യത്തിൽ എട്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ എട്ടായിരം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞാൻ അവയെ അറിയുന്നു, ശുകയും അറിയുന്നു, സഞ്ജയൻ അറിയാം അല്ലെങ്കിൽ അറിയില്ല. ഇന്ന് പോലും, ആ ശ്ലോകങ്ങളുടെ കുഴി ഉറച്ച നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥത്തിന്റെ ആഴവും സൂക്ഷ്മതയും കാരണം അത് തുറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഗണേശൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ ആയിട്ടും, ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കാൻ നിർത്തി; ആ സമയത്ത്, വ്യാസൻ നിരവധി മറ്റ് ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു. "ഈ മരത്തിന്റെ ശാഖകൾ, പൂക്കൾ, ഫലങ്ങൾ ഞാൻ വിവരണപ്പെടുത്തും," എന്ന് വ്യാസൻ പറഞ്ഞു, "മൃത്യുവിനും കീഴടങ്ങാത്ത, മധുരവും ശുദ്ധവും പോഷകവുമുള്ള സാരാംശം." വ്യാസൻ ഈ കാവ്യത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം തന്റെ മകനായ ശുകയോടു പഠിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, മറ്റ് യോഗ്യമായ ശിഷ്യന്മാർക്കും അതു നൽകി. അദ്ദേഹം ആറുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങൾക്കുള്ള മറ്റൊരു സംഗ്രഹം തയ്യാറാക്കി, മൂന്നുലക്ഷം ദേവലോകത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. പിതൃലോകത്തിൽ പതിനായിരം, രാക്ഷസന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കുമിടയിൽ പതിനാലായിരം, മനുഷ്യരിൽ ഒരു ലക്ഷവും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. നാരദൻ ദേവന്മാർക്കു ഇത് പാടിയപ്പോൾ, അസിത-ദേവലൻ പിതാക്കന്മാർക്കു പാടിച്ചു, ശുകൻ ഗന്ധർവന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും പാടിയപ്പോൾ, വൈശമ്പായനൻ മഹാനായ രാജാവായ പരിക്ഷിതനോട് ഇത് പാടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞ ശ്ലോകങ്ങളുടെ ഒരു ലക്ഷത്തോളം ഞാൻ recount ചെയ്യുന്നു. ദുറ്യോധനൻ ക്രോധത്തിന്റെ മഹാ മരമാണ്, കർണൻ അതിന്റെ തണ്ട്, ശകുനി അതിന്റെ ശാഖകൾ, ദുഷാസനൻ അതിന്റെ സമൃദ്ധമായ പൂക്കൾയും ഫലങ്ങളും, ധൃതരാശ്രൻ, വിവേകമില്ലാത്തവൻ, അതിന്റെ വേരാണ്. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ധർമ്മത്തിന്റെ മഹാ മരമാണ്, അർജുനൻ അതിന്റെ തണ്ട്, ഭീമസേന അതിന്റെ ശാഖകൾ, മദ്രിയുടെ മക്കൾ അതിന്റെ സമൃദ്ധമായ പൂക്കൾയും ഫലങ്ങളും, ക്രിഷ്ണൻ, ബ്രഹ്മനും ബ്രാഹ്മണന്മാരും, അതിന്റെ വേരാണ്. പാണ്ഡു, ധൈര്യത്തോടെ അനേകം ദേശങ്ങൾ ജയിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം കാട്ടിൽ താമസിച്ചു, വേട്ടയാടുന്നതിൽ സമർപ്പിതനായിരുന്നു. ഒരു മൃഗം കൊന്നതിന്റെ കഷ്ടതയിൽ, ഒരു വലിയ ദുരന്തം അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരുന്നു; ജന്മത്തിൽ നിന്നേ, പ്രിതയുടെ മക്കൾ ശരിയായ ആചാരവും ആചാരവുമനുസരിച്ച് നടന്നു. അവളുടെ അമ്മയുടെ അനുമതിയോടെ, ധർമ്മ, വായു, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരെ മക്കൾക്കായി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. കുന്നി, ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ, ശരിയായ ആചാരത്തിന്റെ രഹസ്യപാഠം പിന്തുടർന്ന്, ധർമ്മ, വായു, ഇന്ദ്രൻ എന്നിവരെ മക്കൾക്കായി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ആ ആഹ്വാനത്തിലൂടെ, മദ്രിയും അശ്വിനികളെ വിളിച്ചു; ഇങ്ങനെ, പാണ്ഡുവിന്റെ എല്ലാ മക്കളും കുന്നിയും മദ്രിയും മന്ത്രങ്ങളിലൂടെ ജനിച്ചു, തപസികൾക്കൊപ്പം വളർന്നും, അവരുടെ അമ്മമാരാൽ സംരക്ഷിതമായും. ശുദ്ധവും പവിത്രവുമായ കാട്ടുകളിൽ, മഹാന്മാരുടെ മഹാനായ ആശ്രമങ്ങളിൽ, പാണ്ഡുവിന്റെ ശക്തമായ മക്കൾ ജനിച്ചു. എന്നാൽ, മദ്രിയുമായി ചേർന്ന്, ഒരു മഹാ ऋഷിയുടെ ശാപത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, പാണ്ഡു ശതശൃംഗ പവിത്ര പർവ്വതത്തിൽ മരിച്ചുവെന്നു പറയുന്നു. ആശ്രമത്തിൽ നിന്നുള്ള മഹർഷികൾ, ആചാരവുമുള്ള, മനോഹരമായ, മുടിയുള്ള, ബ്രഹ്മചാരികളായ കുട്ടികളെ ധൃതരാശ്രന്റെ മക്കൾക്കു കൊണ്ടുവന്നു. "ഈ പാണ്ഡവന്മാരാണ്, സഹോദരന്മാരെ, ശിഷ്യന്മാർ, സുഹൃത്തുക്കൾ," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു, പിന്നെ മായാവിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി. കൗരവന്മാർ, മഹർഷികളുടെ പരിചയപ്പെടുത്തലിൽ പാണ്ഡവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ആദരിച്ച നഗരവാസികളും സന്തോഷത്തോടെ ആഹ്ലാദം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ചിലർ പറഞ്ഞു, "ഇവന്റെ മക്കളാണ്," മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു, "ഇവരുടെ മക്കളല്ല"; മറ്റുള്ളവർ ആലോചിച്ചു, "ഇവരുടെ മക്കളായിരിക്കുമോ, പാണ്ഡു ഏറെക്കാലം മുമ്പ് മരിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ?" "സ്വാഗതം! നന്മയാൽ, പാണ്ഡുവിന്റെ വംശം നാം കാണുന്നു!"—എന്ന വരികൾ എല്ലായിടത്തും കേൾക്കപ്പെട്ടു. ആ ആവേശം കുറയുന്നതിനിടയിൽ, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്ന് ഒരു കാതലമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു, കാണാത്ത ജീവികളിൽ നിന്നുള്ളതുപോലെയാണ്. പൂക്കളുടെ മഴ, ശുഭസുഗന്ധങ്ങൾ, കൺചിറകുകളും തുമ്പികളുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ; പാണ്ഡവന്മാരുടെ പ്രവേശനത്തിൽ, അത് അത്ഭുതകരമായ അനുഭവമായി. സന്തോഷത്തിൽ, എല്ലാ നഗരവാസികളും വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു; അവിടെ ഒരു മഹാ ശബ്ദം ഉയർന്നു, ആകാശത്തെ സ്പർശിച്ചു, അവരുടെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.