ഹിരണ്യരേത എന്ന അഗ്നി, അതിവേഗവും ജ്വലിച്ചും നമ്മുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്കു വരുന്നു; ഏഴ് നാവുകളോടെ, ഭയാനകമായ അവൻ ചുറ്റും ചുട്ടു വിടരുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, മണ്ഡപാലന്റെ മക്കൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ച് അഗ്നിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു. രാജാവേ, അവർ അഗ്നിയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ആത്മാവാണ് വായുവിന്റെ ആത്മാവ്, ദാഹിക്കുന്നവനേ; നീയാണ് സസ്യങ്ങളുടെ ശരീരം; ജലം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, നീയാണ് ജലത്തിന്റെ വിത്ത്. മഹാബലശാലിയായ അഗ്നിയേ, നിന്റെ ജ്വാലകൾ മേലും കീഴും, പിന്നിലും വശങ്ങളിലും, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ ചലിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ അമ്മയെ ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല, പിതാവിനെ അറിയുന്നില്ല; ഞങ്ങൾക്കു ചിറകുകൾ വളർന്നിട്ടുണ്ട്, പുകകൊണ്ടു പതാകയാകുന്നവനേ, പക്ഷേ നീ ഞങ്ങളുടെ നാശകനല്ല. ഞങ്ങൾക്കു രക്ഷകനായി മറ്റാരുമില്ല—അതിനാൽ, അഗ്നിയേ, ഞങ്ങളെ കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കണമേ. നിന്റെ എല്ലാ മംഗളരൂപങ്ങളാലും, ഏഴ് ഉറവകളാലും, അഗ്നിയേ, ഞങ്ങൾ ദുരിതത്തിൽ പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കണമേ. യാഗം അറിയുന്നവനേ, നീയേകെയാണ് തപസ്സിനാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; പശുക്കളിൽ മറ്റാരും അങ്ങനെയല്ല, ദേവനേ. ഞങ്ങൾ സന്യാസികളെയും കുട്ടികളെയും രക്ഷിക്കണം; ഹവികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങളെ കരകയറ്റണം. അഗ്നിയേ, നീയേകെയാണ് എല്ലാം; ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നിലാണ്. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും നീ പിന്താങ്ങുന്നു; നീയാണ് വിശ്വത്തെ ചുമക്കുന്നവൻ. നീയാണ് ഹവികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്ന അഗ്നി; നീയേകെയാണ് പരമഹവിയും. ജ്ഞാനികൾ നിന്നെ അനേകരൂപത്തിലും ഏകരൂപത്തിലും അറിയുന്നു. ഈ മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ച്, സമയമെത്തുമ്പോൾ നീ അവയെ വീണ്ടും ചുട്ടു നശിപ്പിക്കുന്നു; നീയാണ് ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും അടിസ്ഥാനവുമാണ്. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭക്ഷ്യരൂപമായും നീ പ്രവേശിക്കുന്നു, ലോകത്തിന്റെ അധിപനേ; എല്ലാം നിന്നിലാണു നിലകൊള്ളുന്നത്. കിരണങ്ങളോടെ സൂര്യനായി, ജന്മങ്ങളെ അറിയുന്നവനേ, ഭൂമിയിലെ ജലവും സസ്യജാതങ്ങളിലെ രസവും നീ ആകർഷിക്കുന്നു; അതെല്ലാം ശേഖരിച്ച്, സമയമെത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും വിട്ടയക്കുന്നു. മഴയിലൂടെ ഭൂമിയെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു. നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഇക്കരുത്തുള്ള ഇലകളുള്ള സസ്യങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്; താമരക്കുളങ്ങളും മഹാസമുദ്രവും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ഈ സ്ഥലം, ദഹിക്കുന്നവനേ, വരുണന്റെ അഭയസ്ഥലമാണ്; ഞങ്ങൾക്ക് ശുഭം നൽകുന്ന രക്ഷകനാവുക, ഇന്നിതുവരെ ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കരുതേ. മഞ്ഞു നിറമുള്ള കണ്ണും ചുവന്ന കഴുത്തും ഇരുണ്ട വഴിയും ഉള്ളവനേ, ഹവികൾ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനേ, കടലിന്റെ വീടുകളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളെ വിട്ടയക്കണം. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായ ദ്രോണൻ അഗ്നിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ, അഗ്നി സന്തോഷത്തോടെ ദ്രോണനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീയാണു ദ്രോണമുനി; നീ ബ്രഹ്മം സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റും. മണ്ഡപാലൻ മുൻകൂട്ടി എന്നെ സമീപിച്ച്, ‘കാണ്ഡവ വനമൊക്കെ ചുട്ടു നശിപ്പിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മക്കളെ രക്ഷിക്കണം’ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ വാക്കും, നീ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതും, രണ്ടും എനിക്ക് ഭാരപ്പെട്ടതാണ്. നിന്റെ ഇഷ്ടം പറയൂ; ഞാൻ അതിനായി സന്തുഷ്ടനാണ്. ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ സ്തുതിക്കായി അനുഗ്രഹം.” അപ്പോൾ ദ്രോണൻ അഗ്നിയോട് പറഞ്ഞു: “ദഹിക്കുന്നവനേ, ഈ പൂച്ചകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അവയും അവയുടെ കുടുംബവും ചുട്ടു നശിപ്പിക്കണമേ.” അങ്ങനെ, ശാർംഗകന്മാരിൽ നിന്നു അനുമതി വാങ്ങി, അഗ്നി അതനുസരിച്ച് പ്രജ്വലിച്ച് കാണ്ഡവവനം ചുട്ടു, ജനമേജയാ. അതേസമയം, മണ്ഡപാലനും തന്റെ മക്കളുടെ കാര്യം ഓർത്ത് വിഷമിച്ചു. പ്രകാശവാനായ അഗ്നിയോട് സംസാരിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലൊരു ആശ്വാസമുണ്ടായില്ല. മക്കളെക്കുറിച്ച് വേദനിച്ചു, ലപിതയോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലിരിക്കുന്ന എന്റെ മക്കൾ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും?” “അഗ്നി വളരുകയും, കാറ്റ് വേഗത്തിൽ വീശുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, എന്റെ മക്കൾ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല; അവർ ജീവിച്ചിരിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല. അവരുടെ തപസ്സിലായ അമ്മ, മക്കളെ രക്ഷിക്കാൻ മാർഗ്ഗം കാണാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവളെന്ത് ചെയ്യും? പറക്കുകയോ വീഴുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, എങ്ങനെയാണു എന്റെ മക്കൾ, വിവിധ ദു:ഖങ്ങളിൽ പെട്ടു, അമ്മയുടെ കരച്ചിലേകി രക്ഷപ്പെടുക? എന്റെ മകൻ ജരിതാരിയും, ശരിശൃക്കയും, സ്ഥംബമിത്രനും, ദ്രോണനും, അവരുടെ തപസ്സിലായ അമ്മയും എങ്ങനെ ആകുമെന്നു ഞാൻ എങ്ങനെ അറിയാം?”这样，മണ്ഡപാലൻ കാടിൽ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചപ്പോൾ, ലപിത കുറച്ച് വിരക്തിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നീ സന്യാസികളോട് പറഞ്ഞിട്ടും മക്കളെക്കുറിച്ച് യാതൊരു ആശങ്കയും കാണിക്കുന്നില്ല; അവർ ശക്തരും ധൈര്യശാലികളും ആണ്, അഗ്നിയെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. അഗ്നിയിൽ നിന്നു നീ സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു, ഞാൻ അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടു; മഹാത്മാവായ അഗ്നിയിൽ നിന്നു ഞാൻ ഇത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മണ്ഡപാലൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്കു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കില്ല; അതിനാൽ, മനസ്സു സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കണം. നീ എപ്പോഴും എന്റെ ശത്രുക്കളെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു; നീ എനിക്കു മുമ്പത്തെ പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല. ഒരാൾക്ക് ചിറകുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദുരിതത്തിലായ സുഹൃത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അനുചിതമാണ്; കഴിയുന്നവൻ ഒരിക്കലും പീഡിതരെ അവഗണിക്കരുത്. നിനക്ക് പ്രശ്നമായിരിക്കുന്ന ജരിതയിലേക്കു പോവുക; ഞാൻ ഒരിടത്തും ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കും, കാരണം സ്ത്രീകൾ പുരുഷന്മാരിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഞാൻ ലോകത്തിൽ നീ കരുതുന്നതുപോലെ പെരുമാറുന്നില്ല; എന്റെ മക്കൾക്കായി ഞാൻ അലയുന്നു, അതു എനിക്ക് ദുഷ്കരമാണ്. ഇപ്പോഴുള്ളതിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് വരാനിരിക്കുന്നതിനെ പിന്തുടരുന്നത് അജ്ഞാനിയാണ്; ലോകം അവനെ പരിഹസിക്കും—നീ ഇഷ്ടം ചെയ്തുകൊൾ. ഈ അഗ്നി, മരങ്ങൾ ചുട്ടു ജ്വലിക്കുന്നതും, എന്റെ മനസ്സിൽ ദു:ഖവും ദുരിതവും ഉണർത്തുന്നു.” ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ലപിത ദു:ഖിതയായി; എങ്കിലും ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ അവളവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആ പ്രദേശം കടന്നുകഴിഞ്ഞ്, അഗ്നിയിൽ ചുട്ടു ദു:ഖിതയായ ജരിതാ, തന്റെ മക്കളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു. അവളെ കാട്ടിൽ അവളുടെ മക്കളെ മുഴുവൻ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് പരിരക്ഷിതരായി, ആരും ദു:ഖം ഇല്ലാതെ, കരഞ്ഞുകൊണ്ടു നില്ക്കുന്നതായി കണ്ടു.