പുതിയ കഥയുടെ രൂപത്തിൽ, മഹാഭാരതംയിലെ ഈ ശ്രുതികളിൽ പറയുന്ന സംഭവങ്ങൾ ഇങ്ങനെ: ക്ഷീരസാഗരമഥനത്തിന്റെ അദ്ഭുതങ്ങൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധമായ ഗൃതത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ദിവ്യമായ കൗസ്തുഭ രത്നം, അതിന്റെ പ്രകാശവും ഭംഗിയും കൊണ്ട് മുന്നിൽ നിറഞ്ഞു. ഈ രത്നം നാരായണൻ ഏറ്റെടുത്തു. തുടർന്ന്, ശ്രീദേവി, സുരാ (മദ്യ), സോമം (ചന്ദ്രൻ), അതിവേഗം ഓടുന്ന അശ്വം, പരിജാതം, സുരഭി എന്ന കല്പിത ഗായും—all granting all desired fruits—അവിടെ ജനിച്ചു. ഇവയുടെ ജനനത്തോടൊപ്പം, മഹാകായനായ, നാല് ദന്തങ്ങളുള്ള വലിയ ആനയും, കപില വർണ്ണത്തിലുള്ള ഇഷ്ടവൃക്ഷവും, കൗസ്തുഭം, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടവും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഈ അപ്സരസുകൾക്ക് ശേഷം, ദേവതകൾ സൂര്യന്റെ പാതയിലേക്കു അഭയം തേടി പോയി. അതിനുശേഷം, ദിവ്യമായ രൂപംകൊണ്ട, വെള്ള നിറമുള്ള കംഭം കൈയിൽ പിടിച്ച, ദേവനായ ധന്വന്തരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ആ കംഭത്തിൽ അമൃതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഈ അത്ഭുതം കണ്ട ദാനവന്മാർ, "ഇത് എന്റേതാണ്!" എന്നൊരുയര്പ്പോടെ, അമൃതം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ, നാരായണൻ മോഹിനി എന്ന ആകർഷകമായ സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിച്ചു; അത്ഭുതകരമായ ഈ രൂപത്തിൽ, ദാനവരുടെ സമീപത്തേക്ക് അയാൾ എത്തി. ആ മോഹിനി ദേവിയെ കണ്ട ദാനവന്മാർ, മനസ്സിൽ ആകെയുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട്, അമൃതം അവൾക്കു നൽകി. മോഹിനി, കംഭം കൈയിൽ പിടിച്ച്, ദൈത്യർ നിരയായി ഇരുന്നപ്പോൾ, അമൃതം വിതരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആ ദേവി, അമൃതം ദേവന്മാർക്കു നൽകി; ദൈത്യർക്ക് അവൾ നൽകാതിരുന്നതിൽ, ദൈത്യർ ദുഃഖത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദൈത്യ-ദാനവരുടെ പ്രധാനികൾ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ പിടിച്ച്, ദേവന്മാർക്കെതിരേ ഒരുമിച്ച് ചാടി. അത്രയിലേയ്ക്ക്, ശക്തനായ വിഷ്ണു, നാരായണനോടൊപ്പം, അമൃതം ദാനവരുടെ നേതാക്കളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്തു. ദേവതകൾ, വിഷ്ണുവിൽ നിന്ന് അമൃതം കൈപ്പറ്റി, ആ കുഴപ്പവും കലഹവും നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അമൃതം കുടിച്ചു. ഹരിയുടെ ബലമുള്ള കൈകളാൽ, നരൻ ദേവന്മാർക്കു അമൃതം കുടിപ്പിച്ചു; തന്റെ വില്ലിന്റെ സഹായത്തോടെ, വില്ലുകാരെ അകറ്റി, ഓരോ ദേവനും അമൃതം കുടിക്കുമ്പോൾ, അവർ ദാനവരോടു യുദ്ധം നടത്തി. ഈ സമയത്ത്, ദാനവനായ രാഹു, ദേവന്റെ വേഷം സ്വീകരിച്ച്, അമൃതം കുടിച്ചു. അമൃതം രാഹുവിന്റെ തണ്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ, ദേവതകളുടെ ഭദ്രതയ്ക്കായി, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഈ വേഷം വെളിപ്പെടുത്തി. അപ്പോൾ, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു, ചക്രായുധം ഉപയോഗിച്ച്, രാഹു കുടിക്കുന്ന അമൃതം സമയത്ത്, അവന്റെ അലങ്കരിച്ച തല വെട്ടി മാറ്റി. ആ വലിയ തല, മലയുടെ ചുവടുപോലെയായ, ചക്രം കൊണ്ട് വെട്ടി ഭൂമിയിൽ വീണു; അതിന്റെ ദേഹത്തണ്ടി, തല വെട്ടിയതോടെ, ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടി, ഭയാനകമായ നിലവിളി നടത്തി; പിന്നെ, തല ഇല്ലാതെ, അതിന്റെ ദേഹം വിറയടിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണു. അപ്പോൾ, പതിന്മൂവായിരം ദാനവർ, അവരുടെ മലകളും കാടുകളും ദ്വീപുകളും ഉൾപ്പെടെ, ഭൂമിയിൽ എല്ലായിടത്തും ചലിച്ചു. രാഹുവിന്റെ വായിലൂടെ ശത്രുത്വം സ്ഥാപിതമായി; അതിനാൽ, ഇന്നും രാഹു ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പിടിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ ഹരി, അതുല്യമായ സ്ത്രീരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, ദാനവരിൽ ഭയം വിതറി. അതിനുശേഷം, ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ സമീപത്ത്, ദേവതകളും ദാനവരും തമ്മിൽ വലിയ, അതീവ ഭയാനകമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് വീതമുള്ള, വലിപ്പവും മൂർച്ചയുമുള്ള വാളുകൾ, ജാവലിനുകൾ, വിവിധ ആയുധങ്ങൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു. ചക്രം കൊണ്ട് വെട്ടിയ ദാനവരിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി; വാളുകൾ, വാളുകൾ, ഗദകൾ, മുഷ്ടികൾ എന്നിവ കൊണ്ട് ദാനവർ വെട്ടി വീണു. ചൂടുള്ള പൊൻമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച തലകൾ, ക്രൂരമായ കുരുക്കളാൽ വെട്ടി, തുടർച്ചയായി ഭൂമിയിൽ വീണു. രക്തം പുരണ്ട ദാനവരുടെ വലിപ്പമുള്ള ശരീരങ്ങൾ, മലകളുടെ ചുവപ്പുപോലെയായ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കിടന്നു. കുറേ സ്ഥലങ്ങളിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് നിലവിളികൾ ഉയർന്നു; ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, സൂര്യൻ ചുവന്നതായി. മൂർച്ചയുള്ള ഇരുമ്പ് ഗദകൾ, മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് അടുത്ത് അടിച്ചപ്പോൾ, ആ ശബ്ദം ആകാശത്തിലെത്തിയതുപോലെ തോന്നി. "വെട്ടൂ! പൊട്ടൂ! ഓടൂ! അടിച്ചുതാഴ്ത്തൂ! ആക്രമിക്കൂ!"—എന്ന ഭയാനകമായ നിലവിളികൾ എല്ലാ ദിശയിലും കേട്ടു. ഈ ഭയാനകവും കുഴപ്പവും നിറഞ്ഞ യുദ്ധം നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യനായ നരനും നാരായണനും യുദ്ധത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, നരന്റെ ദിവ്യവില്ല് കണ്ടു, ദാനവനാശകനായ ഭാഗവതൻ വിഷ്ണു, തന്റെ ചക്രം ചിന്തിച്ചു. അവൻ ചിന്തിച്ചതോടെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് Sudarshana Chakra, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ, സൂര്യന്റെ വൃത്തംപോലെയായ, ദ്രാവിദ്യമായ ചക്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ചക്രം, യജ്ഞത്തിലെ അഗ്നിപോലെയായ, ഭയാനകമായ, ശക്തി നിറഞ്ഞ അച്യുതൻ വലിയ ബലത്തോടെ, ശത്രു നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ, അതിവേഗം പ്രകാശത്തോടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ എറിഞ്ഞു. ആ ചക്രം, പ്രളയാഗ്നിയുടെ തീവ്രതപോലെയായ, വീണ്ടും വീണ്ടും അതിവേഗം വീണു; ആയിരക്കണക്കിന് ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരെ വെട്ടി, യുദ്ധത്തിൽ മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠൻ എറിഞ്ഞു. ചിലപ്പോൾ, അഗ്നിപോലെ ദാനവരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു; ആകാശത്തിലേക്കും ഭൂമിയിലേക്കും വീണ്ടും വീണ്ടും എറിഞ്ഞു, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പിശാചുപോലെ രക്തം കുടിച്ചു. ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ ഭയം നിറഞ്ഞ ദാനവർ, ദേവതകളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും മലകൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; അവരുടെ വലിയ ശക്തിയും പ്രകാശവും, ചിതറുന്ന മേഘങ്ങൾപോലെ, ആയിരക്കണക്കിന് ദാനവർ ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടി. ആകാശത്തിൽ നിന്ന്, ഭയാനകമായ, പല രൂപത്തിലുള്ള മലകൾ, മരങ്ങൾ ചേർത്തും, മേഘക്കൂട്ടംപോലെയായ, വീണു; മലയുടെ കൊടികൾ തകർന്നു, പരസ്പരം ഇടിച്ചപ്പോൾ വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടായി. അപ്പോൾ, ഭൂമി, അതിന്റെ കാടുകളോടും, ചുറ്റും വിറയടിച്ചു; മലകൾ വീണു, യുദ്ധം തീവ്രമായപ്പോൾ, മലകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും roar ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, നല്ല പൊൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു പുരുഷൻ, ആകാശം ശക്തമായ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറച്ചു; മലയുടെ കൊടികൾ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് തകർത്ത്, ആ മഹായുദ്ധത്തിൽ ദാനവരുടെ കൂട്ടങ്ങളിൽ ഭയം വിതറി. അവസാനമായി, ദേവതകൾക്ക് ദാനവർ ആക്രമിച്ചു; Sudarshana Chakra, ദീപ്തമായ അഗ്നിപോലെ ആകാശത്തിൽ തെളിഞ്ഞതും, ദാനവർ ഭയപ്പെട്ട്, ഭൂമിയിലും ഉപ്പുവെള്ളത്തിലും അഭയം തേടി. ഈ കഥയിൽ, ദിവ്യമായ രത്നങ്ങൾ, അമൃതം, ദേവ-ദാനവ യുദ്ധം, മോഹിനിയുടെ മായ, രാഹുവിന്റെ തലവെട്ട്, Sudarshana Chakraയുടെ ഭയാനകത—all faithfully narrated as per the scripture, in one vivid Malayalam story.