ಅಶೇತ ಭೂಮೌ ಸಹ ಪಾಣ್ಡುಪುತ್ರೈಃ ಪಾದೋಪಧಾನೀವ ಕೃತಾ ಕುಶೇಷು। ನ ತತ್ರ ದುಃಖಂ ಮನಸಾಪಿ ತಸ್ಯಾ ನ ಚಾವಮೇನೇ ಕುರುಪುಙ್ಗವಾಂಸ್ತಾನ್
ಅವಳು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರ ಜೊತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಳು, ಕುಶದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತಲೆಯಡಿಗೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ತೇ ತತ್ರ ಶೂರಾಃ ಕಥಯಾಂಬಭೂವುಃ ಕಥಾ ವಿಚಿತ್ರಾಃ ಪೃತನಾಧಿಕಾರಾಃ। ಅಸ್ತ್ರಾಣಿ ದಿವ್ಯಾನಿ ರಥಾಂಶ್ಚ ನಾಗಾನ್ ಖಡ್ಗಾನ್ಗದಾಶ್ಚಾಪಿ ಪರಶ್ವಧಾಂಶ್ಚ
ಅಲ್ಲಿ ಆ ವೀರರು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಯುದ್ಧಗಳ ಕಥೆಗಳು, ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳು, ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕತ್ತಿಗಳು, ಗದೆಗಳು, ಪರಶುಗಳು ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದರು.
ತೇಷಾಂ ಕಥಾಸ್ತಾಃ ಪರಿಕೀರ್ತ್ಯಮಾನಾಃ ಪಾಞ್ಚಾಲರಾಜಸ್ಯ ಸುತಸ್ತದಾನೀಮ್। ಸುಶ್ರಾವ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಚ ತದಾ ನಿಷಣ್ಣಾಂ ತೇ ಚಾಪಿ ಸರ್ವೇ ದದೃಶುರ್ಮನುಷ್ಯಾಃ
ಅವರು ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪಂಚಾಲರಾಜನ ಮಗನು ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು; ಕೃಷ್ಣೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ನೋಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.
ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನೋ ರಾಜಪುತ್ರಸ್ತು ಸರ್ವಂ ವೃತ್ತಂ ತೇಷಾಂ ಕಥಿತಂ ಚೈವ ರಾತ್ರೌ। ಸರ್ವಂ ರಾಜ್ಞೇ ದ್ರುಪದಾಯಾಖಿಲೇನ ನಿವೇದಯಿಷ್ಯಂಸ್ತ್ವರಿತೋ ಜಗಾಮ
ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನು, ರಾಜಕುಮಾರನು, ಆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆ ದ್ರುಪದನಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟನು.
ಪಾಞ್ಚಾಲರಾಜಸ್ತು ವಿಷಣ್ಣರೂಪ- ಸ್ತಾನ್ಪಾಣ್ಡವಾನಪ್ರತಿವಿನ್ದಮಾನಃ। ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನಂ ಪರ್ಯಪೃಚ್ಛನ್ಮಹಾತ್ಮಾ ಕ್ವ ಸಾ ಗತಾ ಕೇನ ನೀತಾ ಚ ಕೃಷ್ಣಾ
ಪಂಚಾಲರಾಜನು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ, ಮಹಾತ್ಮ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು? ಯಾರಿಂದ ಅವಳು ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟಳು?' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.
ಕಚ್ಚಿನ್ನ ಶೂದ್ರೇಣ ನ ಹೀನಜೇನ ವೈಶ್ಯೇನ ವಾ ಕರದೇನೋಪಪನ್ನಾ। ಕಚ್ಚಿತ್ಪದಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ನ ಪಙ್ಕದಿಗ್ಧಂ ಕಚ್ಚಿನ್ನ ಮಾಲಾ ಪತಿತಾ ಶ್ಮಶಾನೇ
'ಅವಳನ್ನು ಯಾವ ಶೂದ್ರನು ಅಥವಾ ಹೀನಜನನು ಅಥವಾ ತೆರಿಗೆ ಕೊಡುವ ವೈಶ್ಯನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿಲ್ಲವೋ? ಅವಳ ಕಾಲು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವೋ? ಅವಳ ಹಾರ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವೋ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಕಚ್ಚಿತ್ಸ ವರ್ಣಪ್ರವರೋ ಮನುಷ್ಯ ಉದ್ರಿಕ್ತವರ್ಣೋಽಪ್ಯುತ ಏವ ಕಚ್ಚಿತ್। ಕಚ್ಚಿನ್ನ ವಾಮೋ ಮಮ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಪಾದಃ ಕೃಷ್ಣಾಭಿಮರ್ಶೇನ ಕೃತೋಽದ್ಯ ಪುತ್ರ
'ಅವನು ಉನ್ನತ ವರ್ಣದವನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ರೂಪ ವಿಚಿತ್ರವಾದರೂ ಸಹ. ಕೃಷ್ಣೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಾಲು ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲವೋ, ಮಗನೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಕಚ್ಚಿನ್ನ ತಪ್ಸ್ಯೇ ಪರಮಪ್ರತೀತಃ ಸಂಯುಜ್ಯ ಪಾರ್ಥೇನ ನರರ್ಷಭೇಣ। ವದಸ್ವ ತತ್ತ್ವೇನ ಮಹಾನುಭಾವ ಕೋಽಸೌ ವಿಜೇತಾ ದುಹಿತುರ್ಮಮಾದ್ಯ
'ಪಾರ್ಥನಂತೆ ಮಹಾಪುರುಷನಿಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೀಡಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಭಾರೀ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೋ? ಮಹಾನ್ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನ, ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು, ಇಂದು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ವೀರನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯಸ್ಯ ಸುತಸ್ಯ ಕಚ್ಚಿ- ತ್ಕುರುಪ್ರವೀರಸ್ಯ ಧ್ರಿಯನ್ತಿ ಪುತ್ರಾಃ। ಕಚ್ಚಿತ್ತು ಪಾರ್ಥೇನ ಯವೀಯಸಾಽಧ್ಯ ಧನುರ್ಗೃಹೀತಂ ನಿಹತಂ ಚ ಲಕ್ಷ್ಯಮ್
'ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠರು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಯೋ? ಇಂದು ಯುವ ಪಾರ್ಥನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವೋ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ತತಸ್ತಥೋಕ್ತಃ ಪರಿಹೃಷ್ಟರೂಪಃ ಪಿತ್ರೇ ಶಶಂಸಾಥ ಸ ರಾಜಪುತ್ರಃ। ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನಃ ಸೋಮಕಾನಾಂ ಪ್ರಬರ್ಹೋ ವೃತ್ತಂ ಯಥಾ ಯೇನ ಹೃತಾ ಚ ಕೃಷ್ಣಾ
ಆಗ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನು, ಸೋಮಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು, ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಯೋಽಸೌ ಯುವಾ ವ್ಯಾಯತಲೋಹಿತಾಕ್ಷಃ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನೀ ದೇವಸಮಾನರೂಪಃ। ಯಃ ಕಾರ್ಮುಕಾಗ್ರ್ಯಂ ಕೃತವಾನಧಿಜ್ಯಂ ಲಕ್ಷಂ ಚ ಯಃ ಪಾತಿತವಾನ್ಪೃಥಿವ್ಯಾಮ್
'ಆ ಯುವಕನು, ಅಗಲವಾದ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನು, ಕೃಷ್ಣಾಜಿನ ಧರಿಸಿದವನು, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ರೂಪವಂತನು, ದೊಡ್ಡ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು ಗುರಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವನು—'
ಅಸಜ್ಜಮಾನಶ್ಚ ತತಸ್ತರಸ್ವೀ ವೃತೋ ದ್ವಿಜಾಗ್ರ್ಯೈರಭಿಪೂಜ್ಯಮಾನಃ। ಚಕ್ರಾಮ ವಜ್ರೀವ ದಿತೇಃ ಸುತೇಷು ಸರ್ವೈಶ್ಚ ದೇವೈರ್ಋಷಿಭಿಶ್ಚ ಜುಷ್ಟಃ
'ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ, ಯಾವ ತಡವಿಲ್ಲದೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಆರಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನು ದಿತಿಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಸುತ್ತಲು ಇದ್ದರು.'
ಕೃಷ್ಮಾ ಪ್ರಗೃಹ್ಯಾಜಿನಮನ್ವಯಾತ್ತಂ ನಾಗಂ ಯಥಾ ನಾಗವಧೂಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಾ। `ಶ್ಯಾಮೋ ಯುವಾ ವಾರಣಮತ್ತಗಾಮೀ ಕೃತ್ವಾ ಮಹತ್ಕರ್ಮ ಸುದುಷ್ಕರಂ ತತ್
'ಕೃಷ್ಣೆ ಆ ಕೃಷ್ಣಾಜಿನವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆತನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು, ಹೇಗೆ ಆನೆಮಾದೆ ಆನೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತೋ ಹಾಗೆ. ಆ ಯುವಕನು ಕಪ್ಪು ಮೈಯುಳ್ಳವನು, ಗಜದಂತೆ ನಡೆಯುವವನು, ಆ ಮಹಾ ದುಷ್ಕರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.'
ಯಃ ಸೂತಪುತ್ರೇಣ ಚಕಾರ ಯುದ್ಧಂ ಶಙ್ಕೇಽರ್ಜುನಂ ತಂ ತ್ರಿದಶೇಶವೀರ್ಯಮ್।' ಅಮೃಷ್ಯಮಾಣೇಷು ನರಾಧಿಪೇಷು ಕ್ರುದ್ಧೇಷು ವೈ ತತ್ರ ಸಮಾಪತತ್ಸು
'ಅವನು ಸೂತಪುತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಅರ್ಜುನನೇ ಆಗಿರಬಹುದು, ದೇವೇಂದ್ರನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯನು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜರು ಇದನ್ನು ಸಹಿಸದೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.'
ತತೋಽಪರಃ ಪಾರ್ಥಿವಸಙ್ಘಮಧ್ಯೇ ಪ್ರವೃದ್ಧಮಾರುಜ್ಯ ಮಹೀಪ್ರರೋಹಮ್। ಪ್ರಾಕಾಲಯತ್ತೇನ ಸ ಪಾರ್ಥಿವೌಘಾನ್ ಭೀಮೋಽನ್ತಕಃ ಪ್ರಾಣಭೃತೋ ಯಥೈವ
ಆಗ ರಾಜರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ದೊಡ್ಡ, ಹಸಿರು ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಆ ಮರದ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಮನು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಎದುರಿನ ರಾಜರನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಬಾಹ್ಯಾಂ ಪುರಾದ್ಭಾರ್ಗವಕರ್ಮಶಾಲಾಮ್
ನಗರದ ಹೊರಗಡೆ ಭೃಗುಕುಲದವರ ಕಾರ್ಯಾಲಯವಿತ್ತು.
ತತ್ರೋಪವಿಷ್ಟಾರ್ಚಿರಿವಾನಲಸ್ಯ ತೇಷಾಂ ಜನಿತ್ರೀತಿ ಮಮ ಪ್ರತರ್ಕಃ। ತಥಾವಿಧೈರೇವ ನರಪ್ರವೀರೈ- ರುಪೋಪವಿಷ್ಟೈಸ್ತ್ರಿಬಿರಗ್ನಿಕಲ್ಪೈಃ
ಅಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು, ಅವರ ತಾಯಿಯೆಂದು ನಾನು ಊಹಿಸಿದೆನು; ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೂವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರೂ ಕೂಡ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ತಸ್ಯಾಸ್ತತಸ್ತಾವಭಿವಾದ್ಯ ಪಾದಾ- ವುಕ್ತ್ವಾ ಚ ಕೃಷ್ಣಾಮಭಿವಾದಯೇತಿ। ಸ್ಥಿತೌ ಚ ತತ್ರೈವ ನಿವೇದ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾಂ ಭಿಕ್ಷಾಪ್ರಚಾರಾಯ ಗತಾ ನರಾಗ್ರ್ಯಾಃ
ಆಕೆಗೇಲಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ಕೃಷ್ಣಾಳಿಗೆ ಕೂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣಾಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಹೊರಟರು.
ತೇಷಾಂ ತು ಭೈಕ್ಷಂ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾ ದತ್ವಾ ಬಲಿಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಾಚ್ಚ ಕೃತ್ವಾ। ತಾಂ ಚೈವ ವೃದ್ಧಾಂ ಪರಿವೇಷ್ಯ ತಾಂಶ್ಚ ನರಪ್ರವೀರಾನ್ಸ್ವಯಮಪ್ಯಭುಙ್ಕ್ತ
ಅವರು ತಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣಾಳು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಾಗವನ್ನಿಟ್ಟು, ವಯಸ್ಸಾದ ಆಕೆಗೆ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಿದಳು; ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರ ಜೊತೆ ತಾನೂ ಊಟಮಾಡಿದಳು.
ಸುಪ್ತಾಸ್ತು ತೇ ಪಾರ್ಥಿವ ಸರ್ವ ಏವ ಕೃಷ್ಣಾ ಚ ತೇಷಾಂ ಚರಣೋಪಧಾನೇ। ಆಸೀತ್ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಶಯನಂ ಚ ತೇಷಾಂ ದರ್ಭಾಜಿನಾಗ್ರಾಸ್ತರಣೋಪಪನ್ನಮ್
ಆ ರಾಜಕುಮಾರರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರೆಗೆ ಮಣಿದರು; ಕೃಷ್ಣಾಳು ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ತಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಳು. ಅವರ ಹಾಸಿಗೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ, ದರ್ಭೆ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮೇಯ್ದ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಚರ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.
ತೇ ನರ್ದಮಾನಾ ಇವ ಕಾಲಮೇಘಾಃ ಕಥಾ ವಿಚಿತ್ರಾಃ ಕಥಯಾಂಬಭೂವುಃ। ನ ವೈಶ್ಯಶೂದ್ರೌಪಯಿಕೀಃ ಕಥಾಸ್ತಾ ನ ಚ ದ್ವಿಜಾನಾಂ ಕಥಯನ್ತಿ ವೀರಾಃ
ಅವರು ಗರ್ಜಿಸುವ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಬೇರೆಯದೇ ಬೇರೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆ ಕಥೆಗಳು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅಥವಾ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ; ಆ ಶೂರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ನಿಃಸಂಶಯಂ ಕ್ಷತ್ರಿಯಪುಂಗವಾಸ್ತೇ ಯಥಾ ಹಿ ಯುದ್ಧಂ ಕಥಯನ್ತಿ ರಾಜನ್। ಆಶಾ ಹಿ ನೋ ವ್ಯಕ್ತಮಿಯಂ ಸಮೃದ್ಧಾ ಮುಕ್ತಾನ್ಹಿ ಪಾರ್ಥಾಞ್ಶೃಣುಮೋಽಗ್ನಿದಾಹಾತ್
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ರಾಜನೇ, ಆ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಯುದ್ಧದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡಿದರು. ನಮ್ಮ ಆಶೆ ಈಗ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಪಾರ್ಥರು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿದೆ.
ಯಥಾ ಹಿ ಲಕ್ಷ್ಯಂ ನಿಹತಂ ಧನುಶ್ಚ ಸಜ್ಯಂ ಕೃತಂ ತೇನ ತಥಾ ಪ್ರಸಹ್ಯ। ಯಥಾ ಹಿ ಭಾಷನ್ತಿ ಪರಸ್ಪರಂ ತೇ ಛನ್ನಾ ಧ್ರುವಂ ತೇ ಪ್ರಚರನ್ತಿ ಪಾರ್ಥಾಃ
ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದಂತೆ, ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಅವರು ದೃಢವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದ ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾರ್ಥರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.
ತತಃ ಸ ರಾಜಾ ದ್ರುಪದಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಃ ಪುರೋಹಿತಂ ಪ್ರೇಷಾಯಾಮಾಸ ತೇಷಾಮ್। ವಿದ್ಯಾಮ ಯುಷ್ಮಾನಿತಿ ಭಾಷಮಾಣೋ ಮಹಾತ್ಮಾನಃ ಪಾಣ್ಡುಸುತಾಃ ಸ್ಥ ಕಚ್ಚಿತ್
ಆಗ ರಾಜ ದ್ರುಪದನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ, 'ನೀವು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರೇ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದುಬರಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಗೃಹೀತವಾಕ್ಯೋ ನೃಪತೇಃ ಪುರೋಧಾ ಗತ್ವಾ ಪ್ರಶಂಸಾಮಭಿಧಾಯ ತೇಷಾಮ್। ವಾಕ್ಯಂ ಸಮಗ್ರಂ ನೃಪತೇರ್ಯಥಾವ- ದುವಾಚ ಚಾನುಕ್ರಮವಿಕ್ರಮೇಣ
ರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಪೂಜಾರಿ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ರಾಜನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.
ವಿಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛತ್ಯವನೀಶ್ವರೋ ವಃ ಪಾಞ್ಚಾಲರಾಜೋ ವರದೋ ವರಾರ್ಹಾಃ। ಲಕ್ಷ್ಯಸ್ಯ ವೇದ್ಧಾರಮಿಮಂ ಹಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರ್ಷಸ್ಯ ನಾನ್ತಂ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ ಸಃ
ಪಾಂಚಾಲರಾಜನು, ಈ ಭೂಮಿಯ ಒಡೆಯನು, ನಿಮ್ಮ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಹಾನुभಾವರೆ. ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದವನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲ.
ಆಖ್ಯಾತ ಚ ಜ್ಞಾತಿಕುಲಾನುಪೂರ್ವೀ ಪದಂ ಶಿರಃಸು ದ್ವಿಷತಾಂ ಕುರುಧ್ವಮ್। ಪ್ರಹ್ಲಾದಯಧ್ವಂ ಹೃದಯಂ ಮಮೇದಂ ಪಾಞ್ಚಾಲರಾಜಸ್ಯ ಚ ಸಾನುಗಸ್ಯ
ನಿಮ್ಮ ವಂಶ, ಕುಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ; ಶತ್ರುಗಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಪಾದವನ್ನು ಇಡಿ; ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೂ, ಪಾಂಚಾಲರಾಜನ ಹಾಗೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇರುವವರ ಹೃದಯವನ್ನೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ.
ಪಾಣ್ಡುರ್ಹಿ ರಾಜಾ ದ್ರುಪದಸ್ಯ ರಾಜ್ಞಃ ಪ್ರಿಯಃ ಸಖಾ ಚಾತ್ಮಸಮೋ ಬಭೂವ। ತಸ್ಯೈಷ ಕಾಮೋ ದುಹಿತಾ ಮಮೇಯಂ ಸ್ನುಷಾ ಯದಿ ಸ್ಯಾದಿಹ ಕೌರವಸ್ಯ
ಪಾಂಡು ಮಹಾರಾಜನು ದ್ರುಪದನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯನೂ, ಸಮಾನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಆಗಿದ್ದ. ಅವನ ಆಸೆ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೌರವರ ವಂಶಕ್ಕೆ ಸೊಸೆ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದು.
ಅಯಂ ಹಿ ಕಾಮೋ ದ್ರುಪದಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ಹೃದಿ ಸ್ಥಿತೋ ನಿತ್ಯಮನಿನ್ದಿತಾಙ್ಗಾಃ। ಯದರ್ಜುನೋ ವೈ ಪೃಥುದೀರ್ಘಬಾಹು- ರ್ಧರ್ಮೇಣ ವಿನ್ದೇತ ಸುತಾಂ ಮಮೈತಾಮ್
ಅಪರಾಧರಹಿತರೆ, ದ್ರುಪದ ಮಹಾರಾಜನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುವ ಆಸೆ ಏನೆಂದರೆ, ಅಗಾಧವಾದ ದೀರ್ಘಬಾಹುವಾದ ಅರ್ಜುನನು ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲಿ ಎಂಬುದು.
ಕೃತಂ ಹಿ ತತ್ಸ್ಯಾತ್ಸುಕೃತಂ ಮಮೇದಂ ಯಶಶ್ಚ ಪುಣ್ಯಂ ಚ ಹಿತಂ ತದೇತತ್। ಅಥೋಕ್ತವಾಕ್ಯಂ ಹಿ ಪುರೋಹಿತಂ ಸ್ಥಿತಂ ತತೋ ವಿನೀತಂ ಸಮುದೀಕ್ಷ್ಯ ರಾಜಾ
ಇದು ನೆರವೇರಿದರೆ ನನಗೆ ಮಹಾ ಪುಣ್ಯ, ಕೀರ್ತಿ, ಹಿತವಾಗುವುದು. ಪೂಜಾರಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.