ತತಃ ಪಾರ್ಷ್ಣ್ಯಙ್ಕುಶಾಙ್ಗುಷ್ಠೈಃ ಕೃತಿನಾ ಚೋದಿತೋ ದ್ವಿಪಃ। ಪ್ರಸಾರಿತಕರಃ ಪ್ರಾಯಾತ್ಸ್ತಬ್ಧಕರ್ಣೇಕ್ಷಣೋ ದ್ರುತಮ್
ಆಗ, ಪಾಂಚಾಲನು ಕುಶಲತೆಯಿಂದ ಪಾರ್ಶ್ವದ ಅಂಕುಶ, ಪಾದ ಮತ್ತು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಆ ಆನೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ, ಸೊಂಡಿಲು ಚಾಚಿ, ಕಿವಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದನು.
ಸೋಽಧಿಷ್ಠಾಯ ಪದಾ ವಾಹಾನ್ಯುಯುತ್ಸೋಃ ಸೂತಮಾರುಜತ್। ಯುಯುತ್ಸುಸ್ತು ರಥಾದ್ರಾಜನ್ನಪಾಕ್ರಾಮತ್ತ್ವರಾನ್ವಿತಃ
ಆ ಆನೆ ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಯುಯುತ್ಸುವಿನ ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಸಾರುಥಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದಿತು; ಯುಯುತ್ಸು ರಾಜನೇ, ತಕ್ಷಣವೇ ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು.
ತತಃ ಪಾಣ್ಡವಯೋಧಾಸ್ತೇ ನಾಗರಾಜಂ ಶರೈರ್ದ್ರುತಮ್। ಸಿಷಿಚುರ್ಭೈರವಾನ್ನಾದಾನ್ವಿನದನ್ತೋ ಜಿಘಾಂಸವಃ
ನಂತರ ಪಾಂಡವರ ಯೋಧರು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ಆ ನಾಗರಾಜನ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿದು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.
ಪುತ್ರಸ್ತು ತವ ಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತಃ ಸೌಭದ್ರಸ್ಯಾಪ್ಲುತೋ ರಥಮ್। ಸ ಕುಞ್ಜರಸ್ಥೋ ವಿಸೃಜನ್ನಿಷೂನರಿಷು ಪಾರ್ಥಿವಃ। ಬಭೌ ರಶ್ಮೀನಿವಾದಿತ್ಯೋ ಭುವನೇಷು ಸಮುತ್ಸೃಜನ್
ನಿನ್ನ ಮಗ ಭಯದಿಂದ ಸೌಭದ್ರನ ರಥದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ಆನೆಮೇಲೆ ನಿಂತು ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ತಮಾರ್ಜುನಿರ್ದ್ವಾದಶಭಿರ್ಯುಯುತ್ಸುರ್ದಶಭಿಃ ಶರೈಃ। ತ್ರಿಭಿಸ್ತ್ರಿಭಿರ್ದ್ರೌಪದೇಯಾ ಧೃಷ್ಟಕೇತುಶ್ಚ ವಿವ್ಯಧುಃ
ಅರ್ಜುನನು ಅವನನ್ನು ಹನ್ನೆರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಯುಯುತ್ಸು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಕ್ಕಳು ತಲಾ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಧೃಷ್ಠಕೇತು ಕೂಡ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರು.
ಚೇಕಿತಾನಃ ಚತುಃಷಷ್ಟ್ಯಾ ಸೋತ್ತರಾಯುಧಿಕಂ ಪುನಃ। ಪ್ರತ್ಯವಿಧ್ಯತ್ತತಃ ಸರ್ವಾನ್ಭಗದತ್ತಸ್ತ್ರಿಭಿಸ್ತ್ರಿಭಿಃ
ಚೇಕಿತಾನನು ಮತ್ತೆ ಆತನನ್ನು ಅಂಟು ತುದಿಯಿರುವ ಅರುವತ್ತನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ನಂತರ ಭಗದತ್ತನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಮೂರು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
ಸೋಽತಿಯತ್ನಾರ್ಪಿತೈರ್ಬಾಣೈರಾಚಿತೋ ದ್ವಿರದೋ ಬಭೌ। ಸಂಸ್ಯೂತ ಇವ ಸೂರ್ಯಸ್ಯ ರಶ್ಮಿಭಿರ್ಜಲದೋ ಮಹಾನ್
ಅತಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾರಿಸಿದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಆನೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿಯನ್ತುಃ ಶಿಲ್ಪಯತ್ನಾಭ್ಯಾಂ ಪ್ರೇರಿತೋಽರಿಶರಾರ್ದಿತಃ। ಪರಿಚಿಕ್ಷೇಪ ತಾನ್ನಾಗಃ ಸ ರಿಪೂನ್ಸವ್ಯದಕ್ಷಿಣಮ್
ಚಾಲಕರ ಕುಶಲತೆ ಮತ್ತು ಶ್ರಮದಿಂದ, ಶತ್ರುಗಳ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಆನೆ ಎಡಬಲದ ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು.
ಗೋಪಾಲ ಇವ ದಣ್ಡೇನ ಯಥಾ ಪಶುಗಣಾನ್ವನೇ। ಸಙ್ಕಾಲಯತಿ ತಾಂ ಸೇನಾಂ ಭಗದತ್ತಸ್ತಥಾ ಮುಹುಃ
ಹೆದ್ದೋಣನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದಂಡದಿಂದ ತನ್ನ ಹಿಂಡನ್ನು ಸೇರಿಸುವಂತೆ, ಭಗದತ್ತನು ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದನು.
ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಶ್ಯೇನಾಭಿಪ್ರನ್ನಾನಾಂ ವಾಯಸಾನಾಮಿವ ಸ್ವನಃ। ಬಭೂವ ಪಾಣ್ಡವೇಯಾನಾಂ ಭೃಶಂ ವಿದ್ರವತಾಂ ಸ್ವನಃ
ಪಾಂಡವರ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ, ವೇಗವಾಗಿ ಬರುವ ಗಿಡುಗದಿಂದ ಹಲ್ಲಲ್ಪಡುವ ಕಾಗೆಗಳ ಕೂಗು ಹೀಗಿತ್ತು.
ಸ ನಾಗರಾಜಃ ಪ್ರವರಾಙ್ಕುಶಾಹತಃ ಪುರಾ ಸಪಕ್ಷೋಽದ್ರಿವರೋ ಯಥಾ ನೃಪ। ಭಯಂ ತದಾ ರಿಪುಷು ಸಮಾದಧದ್ಭೃಶಂ ವಣಿಗ್ಜನಾನಾಂ ಕ್ಷುಭಿತೋ ಯಥಾಽರ್ಣವಃ
ಆ ಆನೆಗಳ ರಾಜನು, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಂಕುಶದಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಮಹಾ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು, ರಾಜನೇ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶತ್ರುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆಗಳೆಬ್ಬಿಸುವ ಸಮುದ್ರದಂತೆ.
ತತೋ ಧ್ವನಿರ್ದ್ವಿರದರಥಾಶ್ವಪಾರ್ಥಿವೈ ರ್ಭಯಾದ್ರವದ್ಭಿರ್ಜನಿತೋಽತಿಭೈರವಃ। ಕ್ಷಿತಿಂ ವಿಯದ್ ದ್ಯಾಂ ವಿದಿಶೋ ದಿಶಸ್ತಥಾ ಸಮಾವೃಣೋತ್ಪಾರ್ಥಿವಸಂಯುಗೇ ತತಃ
ಆಗ ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿದಾಗ, ಭಯಾನಕವಾದ ಶಬ್ದವು ಎದ್ದಿತು. ಆ ಗದ್ದಲವು ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಆಕಾಶವನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು, ಮಧ್ಯದಿಕ್ಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿತು.
ಸ ತೇನ ನಾಗಪ್ರವರೇಣ ಪಾರ್ಥಿವೋ ಭೃಶಂ ಜಗಾಹೇ ದ್ವಿಷತಾಮನೀಕಿನೀಮ್। ಪುರಾ ಸುಗುಪ್ತಾಂ ವಿಬುಧೈರಿವಾಹವೇ ವಿರೋಚನೋ ದೇವವರೂತಿನೀಮಿವ
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆನೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ರಾಜನು ಶತ್ರುಗಳ ಸೇನೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಭೇದಿಸಿದನು. ಇದು ಹಿಂದೆ ದೇವತೆಗಳು ಬಲವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೇನೆಯನ್ನು ವಿರೋಚನನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿದನೋ ಹಾಗೆ.
ಭೃಶಂ ವವೌ ಜ್ವಲನಸಖೋ ವಿಯದ್ರಜಃ ಸಮಾವೃಣೋನ್ಮುಹುರಪಿ ಚೈವ ಸೈನಿಕಾನ್। ತಮೇಕನಾಗಂ ಗಣಶೋ ಯಥಾ ಗಜಾನ್ ಸಮನ್ತತೋ ದ್ರುತಮಥ ಮೇನಿರೇ ಜನಾಃ
ಬಲವಾದ ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾದದು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಧೂಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಯೋಧರನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮುಚ್ಚಿತು. ಆ ಒಬ್ಬ ಆನೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಜನರು ಆನೆಗಳ ಗುಂಪು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.
ಕ್ಷೋಭಯನ್ತಂ ತದಾ ಸೇನಾಂ ದ್ವಿರದಂ ನಲಿನೀಮಿವ। ಧನಞ್ಜಯಂ ಭೂತಗಣಾಃ ಸಾಧುಸಾಧ್ವಿತ್ಯಪೂಜಯನ್
ಅಂದು ಧನಂಜಯನು ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಆನೆ ಹೂವಿನ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕದಡುವಂತೆ ಕದಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೂತಗಣಗಳು 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದವು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತತ್ಕರ್ಮ ಪಾರ್ಥಸ್ಯ ವಾಸವಸ್ಯೇವ ಮಾಧವಃ। ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಗತ್ವಾ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಸ್ತಮುವಾಚ ಹ
ಪಾರ್ಥನ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾಧವನು ಇಂದ್ರನ ಕಾರ್ಯವನ್ನೇ ನೋಡಿದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡನು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಕರ್ಮೈತತ್ಪಾರ್ಥ ಶಕ್ರೇಣ ಯಮೇನ ಧನದೇನ ಚ। ದುಷ್ಕರಂ ಸಮರೇ ಯತ್ತೇ ಕೃತಮದ್ಯೇತಿ ಮೇ ಮತಿಃ
ಪಾರ್ಥಾ, ನೀನು ಇಂದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಈ ಕಾರ್ಯವು ಇಂದ್ರ, ಯಮ, ಕುಬೇರರು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳಂತೆ ದುಸ್ತರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಯುಗಪಚ್ಚೈವ ಸಙ್ಗ್ರಾಮೇ ಶತಶೋಽಥ ಸಹಸ್ರಶಃ। ಪತಿತಾ ಏವ ಮೇ ದೃಷ್ಟಾಃ ಸಂಶಪ್ತಕಮಹಾರಥಾಃ
ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲೇ ನಾನು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಸಂಶಪ್ತಕ ಮಹಾರಥರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.
ಸಂಶಪ್ತಕಾಂಸ್ತತೋ ಹತ್ವಾ ಭೂಯಿಷ್ಠಾ ಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ। ಭಗದತ್ತಾಯ ಯಾಹೀತಿ ಕೃಷ್ಣಂ ಪಾರ್ಥೋಽಭ್ಯನೋದಯತ್
ಸಂಶಪ್ತಕರನ್ನು ಕೊಂದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದವರು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಪಾರ್ಥನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ 'ಇಗೋ, ಭಗದತ್ತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ' ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದನು.
ಯತ್ತದಾನಾಮಯಜ್ಜಿಷ್ಣುರ್ಭರತಾನಾಮಪಾಪಿನಾಮ್। ಧನುಃ ಕ್ಷೇಮಕರಂ ಸಙ್ಖ್ಯೇ ದ್ವಿಷತಾಮಶ್ರುವರ್ಧನಮ್
ಅಂದು ಜಿಷ್ಣು ಪಾಪರಹಿತ ಭರತರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲು ಹಿಡಿದ ಧನುಸ್ಸು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತರಿಸಿತು.
ತದೇವ ತವ ಪುತ್ರಸ್ಯ ರಾಜನ್ದುರ್ದ್ಯೂತದೇವಿನಃ। ಕೃತೇ ಕ್ಷತ್ರವಿನಾಶಾಯ ಧನುರಾಯಚ್ಛದರ್ಜುನಃ
ರಾಜನೇ, ಆ ದುಷ್ಟ ಜೂಜಿನಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿದ ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಅರ್ಜುನನು ಈಗ ಅದೇ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ.
ತಥಾ ವಿಕ್ಷೋಭ್ಯಮಾಣಾ ಸಾ ಪಾರ್ಥೇನ ತವ ವಾಹಿನೀ। ವ್ಯಶೀರ್ಯತ ಮಹಾರಾಜ ನೌರಿವಾಸಾದ್ಯ ಪರ್ವತಮ್
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪಾರ್ಥನು ನಿನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕದಡಿದನೋ, ಹೀಗೆ ಅದು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ದೋಣಿಯಂತೆ ಚದುರಿತು.
ತತೋ ದಶಸಹಸ್ರಾಣಿ ನ್ಯವರ್ತನ್ತ ಧನುಷ್ಮತಾಮ್। ಮತಿಂ ಕೃತ್ವಾ ರಣೇ ಕ್ರೂರಾಂ ವೀರಾ ಜಯಪರಾಜಯೇ
ಆಗ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾಣಧಾರಿಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯವಾಗಲಿ, ಸೋಲಾಗಲಿ ಕ್ರೂರರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.
ವ್ಯಪೇತಹೃದಯತ್ರಾಸಾ ಆವವ್ರುಸ್ತಂ ಮಹಾರಥಾಃ। ಆರ್ಚ್ಛತ್ಪಾರ್ಥೋ ಗುರುಂ ಭಾರಂ ಸರ್ವಭಾರಸಹೋ ಯುಧಿ
ಭಯವಿಲ್ಲದ ಮಹಾರಥರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಪಾರ್ಥನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವವನು, ಆ ಭಾರವನ್ನು ತಾಳಿದನು.
ಯಥಾ ನಲವನಂ ಕ್ರುದ್ಧಃ ಪ್ರಭಿನ್ನಃ ಷಷ್ಟಿಹಾಯನಃ। ಮೃದ್ಗೀಯಾತ್ತದ್ವದಾಯಸ್ತಃ ಪಾರ್ಥೋಽಮೃದ್ಗಾಚ್ಚಮೂಂ ತವ
ಹದಿನಾರು ವರ್ಷ ಹೋದ ಕ್ರುದ್ಧ ಆನೆ ಹೂವನವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಗಾಯವಾಗದ ಪಾರ್ಥನು ನಿನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.
ತಸ್ಮಿನ್ಪ್ರಮಥಿತೇ ಸೈನ್ಯೇ ಭಗದತ್ತೋ ನರಾಧಿಪಃ। ತೇನ ನಾಗೇನ ಸಹಸಾ ಧನಞ್ಜಯಮುಪಾದ್ರವತ್
ಆ ಸೇನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೂರಾಗಿದಾಗ, ಭಗದತ್ತನಾಮಕ ರಾಜನು ತನ್ನ ಆನೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಧನಂಜಯನ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದನು.
ತಂ ರಥೇನ ನರವ್ಯಾಘ್ರಃ ಪ್ರತ್ಯಗೃಹ್ಣಾದ್ಧನಞ್ಜಯಃ। ಸ ಸನ್ನಿಪಾತಸ್ತುಮುಲೋ ಬಭೂವ ನರನಾಗಯೋಃ
ಮನುಷ್ಯರೊಳಗಿನ ಸಿಂಹನಾದ ಧನಂಜಯನು ತನ್ನ ರಥದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಆಗ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಆನೆ ನಡುವೆ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಕಲ್ಪಿತಾಭ್ಯಾಂ ಯಥಾಶಾಸ್ತ್ರಂ ರಥೇನ ಚ ಗಜೇನ ಚ। ಸಙ್ಗ್ರಾಮೇ ಚೇರತುರ್ವೀರೌ ಭಗದತ್ತಧನಞ್ಜಯೌ
ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರವಾಗಿ ರಥ ಮತ್ತು ಆನೆಯೊಂದಿಗೆ ಭಗದತ್ತ ಮತ್ತು ಧನಂಜಯ ಇಬ್ಬರೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚತುರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು.
ತತೋ ಜೀಮೂತಸಙ್ಕಾಶಾನ್ನಾಗಾದಿನ್ದ್ರ ಇವ ಪ್ರಭುಃ। ಅಭ್ಯವರ್ಷಚ್ಛರೌಘೇಣ ಭಗದತ್ತೋ ಧನಞ್ಜಯಮ್
ಆಗ ಭಗದತ್ತನು, ಮೇಘದಂತೆ ಕತ್ತಲಾಗಿ, ನಾಗರಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿ, ಧನಂಜಯನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿದನು.
ಸ ಚಾಪಿ ಶರವರ್ಷಂ ತಂ ಶರವರ್ಷೇಣ ವಾಸಿವಃ। ಅಪ್ರಾಪ್ತಮೇವ ಚಿಚ್ಛೇದ ಭಗದತ್ತಸ್ಯ ವೀರ್ಯವಾನ್
ಆದರೆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಅರ್ಜುನನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಭಗದತ್ತನ ಬಾಣಮಳೆಯನ್ನು ತಲುಪುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು.