ಜ್ಞೇಯಂ ಯತ್ತತ್ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾಽಮೃತಮಶ್ರುತೇ । ಅನಾದಿಮತ್ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ನ ಸತ್ತನ್ನಾಸದುಚ್ಯತೇ
ಯಾವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ತಿಳಿದರೆ ಅಮೃತತ್ವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಅದು ಸತ್ತೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸತ್ತೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವತಃ ಪಾಣಿಪಾದಂ ತತ್ಸರ್ವತೋಽಕ್ಷಿಶಿರೋಮುಖಮ್ । ಸರ್ವತಃ ಶ್ರುತಿಮಲ್ಲೋಕೇ ಸರ್ವಮಾವೃತ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ
ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು, ತಲೆಗಳು, ಬಾಯಿಗಳು, ಕಿವಿಗಳು ಇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದೆ.
ಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಗುಣಾಭಾಸಂ ಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯವಿವರ್ಜಿತಮ್। ಅಸಕ್ತಂ ಸರ್ವಭೃಚ್ಚೈವ ನಿರ್ಗುಣಂ ಗುಣಭೋಕ್ತೃ ಚ
ಅದು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸ್ವತಃ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಧರಿಸಿ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವದು.
ಬಹಿರನ್ತಶ್ಚ ಭೂತಾನಾಮಚರಂ ಚರಮೇವ ಚ । ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವಾತ್ತದವಿಜ್ಞೇಯಂ ದೂರಸ್ಥಂ ಚಾನ್ತಿಕೇ ಚ ತತ್
ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಇದೆ, ಚಲಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಚಲಿಸುವಂತೆಯೂ ಇದೆ. ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವದಿಂದ ಅದು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಅದು ದೂರದಲ್ಲೂ ಇದೆ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೂ ಇದೆ.
ಅವಿಭಕ್ತಂ ಚ ಭೂತೇಷು ವಿಭಕ್ತಮಿವ ಚ ಸ್ಥಿತಮ್ । ಭೂತಭರ್ತೃ ಚ ತಜ್ಜ್ಞೇಯಂ ಗ್ರಸಿಷ್ಣು ಪ್ರಭವಿಷ್ಣು ಚ
ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ, ವಿಭಜನೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವದು, ಅವನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವದು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಸುವದು.
ಜ್ಯೋತಿಷಾಮಪಿ ತಜ್ಜ್ಯೋತಿಸ್ತಮಸಃ ಪರಮುಚ್ಯತೇ । ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಜ್ಞಾನಗಮ್ಯಂ ಹೃದಿ ಸರ್ವಸ್ಯ ವಿಷ್ಠಿತಮ್
ಅದು ಎಲ್ಲ ಬೆಳಕುಗಳಿಗೂ ಬೆಳಕು, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವದು. ಅದು ಜ್ಞಾನ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದು, ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ತಲುಪಬಹುದಾದದು, ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಇತಿ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ತಥಾ ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಚೋಕ್ತಂ ಸಮಾಸತಃ। ಮದ್ಭಕ್ತ ಏತದ್ವಿಜ್ಞಾಯ ಮದ್ಭಾವಾಯೋಪಪದ್ಯತೇ
ಹೀಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಇದನ್ನು ಅರಿತು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಕೃತಿಂ ಪುರುಷಂ ಚೈವ ವಿದ್ಧ್ಯನಾದೀ ಉಭಾವಪಿ। ವಿಕಾರಾಂಶ್ಚ ಗುಣಾಂಶ್ಚೈವ ವಿದ್ಧಿ ಪ್ರಕೃತಿಸಂಭವಾನ್
ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ಆದಿಯಿಲ್ಲದವೆಯೆಂದು ತಿಳಿ. ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಗುಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿ.
ಕಾರ್ಯಕಾರಣಕರ್ತೃತ್ವೇ ಹೇತುಃ ಪ್ರಕೃತಿರುಚ್ಯತೇ । ಪುರುಷಃ ಸುಖದುಃಖಾನಾಂ ಭೋಕ್ತೃತ್ವೇ ಹೇತುರುಚ್ಯತೇ
ಕಾರ್ಯ-ಕಾರಣಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಪುರುಷನೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಪುರುಷಃ ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥೋ ಹಿ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಪ್ರಕೃತಿಜಾನ್ಗುಣಾನ್ । ಕಾರಣಂ ಗುಣಸಙ್ಗೋಽಸ್ಯ ಸದಸದ್ಯೋನಿಜನ್ಮಸು
ಪುರುಷನು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಆ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾದ್ದರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಉಪದ್ರಷ್ಟಾನುಮನ್ತಾ ಚ ಭರ್ತಾ ಭೋಕ್ತಾ ಮಹೇಶ್ವರಃ । ಪರಮಾತ್ಮೇತಿ ಚಾಪ್ಯುಕ್ತೋ ದೇಹೇಽಸ್ಮಿನ್ಪುರುಷಃ ಪರಃ
ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪರಮಾತ್ಮನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಯೂ, ಅನುಮೋದಕರಾಗಿಯೂ, ಪೋಷಕರಾಗಿಯೂ, ಅನುಭವಿಸುವವನಾಗಿಯೂ, ಮಹೇಶ್ವರನಾಗಿಯೂ, ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು.
ಯ ಏವಂ ವೇತ್ತಿ ಪುರುಷಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಚ ಗುಣೈಃ ಸಹ । ಸರ್ವಥಾ ವರ್ತಮಾನೋಽಪಿ ನ ಸ ಭೂಯೋಽಭಿಜಾಯತೇ
ಯಾರು ಈ ರೀತಿ ಪುರುಷನನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗುಣಗಳೊಡನೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೂ ಪುನಃ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಧ್ಯಾನೇನಾತ್ಮನಿ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಕೇಚಿದಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ । ಅನ್ಯೇ ಸಾಙ್ಖ್ಯೇನ ಯೋಗೇನ ಕರ್ಮಯೋಗೇನ ಚಾಪರೇ
ಕೆಲವರು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಅನ್ಯೇ ತ್ವೇವಮಜಾನನ್ತಃ ಶ್ರುತ್ವಾಽನ್ಯೇಭ್ಯ ಉಪಾಸತೇ। ತೇಽಪಿ ಚಾತಿತರನ್ತ್ಯೇವ ಮೃತ್ಯುಂ ಶ್ರುತಿಪರಾಯಣಾಃ
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಈ ರೀತಿ ತಿಳಿಯದೆ, ಇತರರಿಂದ ಕೇಳಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಕೂಡ ಕೇಳಿದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರೆ, ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.
ಯಾವತ್ಸಂಜಾಯತೇ ಕಿಂಚಿತ್ಸತ್ತ್ವಂ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್ । ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಸಂಯೋಗಾತ್ತದ್ವಿದ್ಧಿ ಭರತರ್ಷಭ
ಓ ಭರತರಷಭ, ಚಲಿಸುವದಾಗಲಿ, ಅಚಲವಾಗಲಿ, ಯಾವ ಜೀವವೂ ಹುಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಅದು ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ ಸಂಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವುದೆಂದು ತಿಳಿ.
ಸಮಂ ಸರ್ವೇಷು ಭೂತೇಷು ತಿಷ್ಠನ್ತಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್। ವಿನಶ್ಯತ್ಸ್ವವಿನಶ್ಯನ್ತಂ ಯಃ ಪಶ್ಯತಿ ಸ ಪಶ್ಯತಿ
ಯಾರು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮವಾಗಿ ಇರುವವನಾಗಿಯೂ, ನಾಶವಾಗುವ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ನಾಶವಾಗದೆ ಇರುವವನಾಗಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಸಮಂ ಪಶ್ಯನ್ಹಿ ಸರ್ವತ್ರ ಸಮವಸ್ಥಿತಮೀಶ್ವರಮ್ । ನ ಹಿನಸ್ತ್ಯಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ತತೋ ಯಾತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಂ
ಯಾರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮವಾಗಿ ಇರುವ ಈಶ್ವರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮಿಂದ ತಾವು ಹಾನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರತ್ಯತ್ಯೈವ ಚ ಕರ್ಮಾಣಿ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನಿ ಸರ್ವಶಃ । ಯಃ ಪಶ್ಯತಿ ತಥಾತ್ಮಾನಮಕರ್ತಾರಂ ಸ ಪಶ್ಯತಿ
ಯಾರು ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮನು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಅರಿವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಯದಾ ಭೂತಪೃಥಗ್ಭಾವಮೇಕಸ್ಥಮನುಪಶ್ಯತಿ । ತತ ಏವ ಚ ವಿಸ್ತಾರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸಂಪದ್ಯತೇ ತದಾ
ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳು ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಲೇ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿವೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಅನಾದಿತ್ವಾನ್ನಿರ್ಗುಣತ್ವಾತ್ಪರಮಾತ್ಮಾಯಮವ್ಯಯಃ । ಶರೀರಸ್ಥೋಽಪಿ ಕೌನ್ತೇಯ ನ ಕರೋತಿ ನ ಲಿಪ್ಯತೇ
ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನೂ, ಗುಣರಹಿತನೂ, ಅವಿನಾಶಿಯೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ದೇಹದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಓ ಕೌಂತೇಯ, ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ, ಏನಿಂದಲೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಥಾ ಸರ್ವಗತಂ ಸೌಕ್ಷ್ಮ್ಯಾದಾಕಾಶಂ ನೋಪಲಿಪ್ಯತೇ। ಸರ್ವತ್ರಾವಸ್ಥಿತೋ ದೇಹೇ ತಥಾತ್ಮಾ ನೋಪಲಿಪ್ಯತೇ
ಹಾಗೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಆಕಾಶವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಏನಿಂದಲೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅದೇ ರೀತಿ ಆತ್ಮನು ಎಲ್ಲಾ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಏನಿಂದಲೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಥಾ ಪ್ರಕಾಶಯತ್ಯೇಕಃ ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಲೋಕಮಿಮಂ ರವಿಃ । ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಕ್ಷೇತ್ರೀ ತಥಾ ಕೃತ್ಸ್ನಂ ಪ್ರಕಾಶಯತಿ ಭಾರತ
ಓ ಭಾರತ, ಒಂದು ಸೂರ್ಯನು ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೋಕವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವಂತೆ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಕೂಡ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಯೋರೇವಮನ್ತರಂ ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುಷಾ । ಭೂತಪ್ರಕೃತಿಮೋಕ್ಷಂ ಚ ಯೇ ವಿದುರ್ಯಾನ್ತಿ ತೇ ಪರಮ್
ಯಾರು ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ, ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಪರಂ ಭೂಯಃ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಜ್ಞಾನಾನಾಂ ಜ್ಞಾನಮುತ್ತಮಮ್ । ಯಜ್ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ ಪರಾಂ ಸಿದ್ಧಿಮಿತೋ ಗತಾಃ
ನಾನು ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಇದಂ ಜ್ಞಾನಮುಪಾಶ್ರಿತ್ಯ ಮಮ ಸಾಧರ್ಮ್ಯಮಾಗತಾಃ। ಸರ್ಗೇಽಪಿ ನೋಪಜಾಯನ್ತೇ ಪ್ರಲಯೇ ನ ವ್ಯಥನ್ತಿ ಚ
ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ನನ್ನ ಸಮಾನರಾದವರು ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಲಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಮಮ ಯೋನಿರ್ಮಹದ್ಬ್ರಹ್ಮ ತಸ್ಮಿನ್ಗರ್ಭಂ ದಧಾಮ್ಯಹಮ್ । ಸಂಭವಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತತೋ ಭವತಿ ಭಾರತ
ನನ್ನ ಯೋನಿ ಮಹದ್ ಬ್ರಹ್ಮ; ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೀಜವನ್ನು ಇಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರಿಂದ, ಓ ಭಾರತ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವಯೋನಿಷು ಕೌನ್ತೇಯ ಮೂರ್ತಯಃ ಸಂಭವನ್ತಿಃ ಯಾಃ । ತಾಸಾಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಮಹದ್ಯೋನಿರಹಂ ಬೀಜಪ್ರದಃ ಪಿತಾ
ಓ ಕೌಂತೇಯ, ಎಲ್ಲ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ರೂಪಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆಯೋ, ಅವುಗಳ ಯೋನಿ ಮಹದ್ ಬ್ರಹ್ಮ, ನಾನು ಅವುಗಳಿಗೆ ಬೀಜದಾತೃ ಪಿತಾ.
ಸತ್ವಂ ರಜಸ್ತಮ ಇತಿ ಗುಣಾಃ ಪ್ರಕೃತಿಸಂಭವಾಃ । ನಿಬಧ್ನನ್ತಿ ಮಹಾಬಾಹೋ ದೇಹೇ ದೇಹಿನಮವ್ಯಯಮ್
ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಎಂಬ ಗುಣಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಅವು, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಅವಿನಾಶಿ ಜೀವಿಯನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸುತ್ತವೆ.
ತತ್ರ ಸತ್ತ್ವಂ ನಿರ್ಮಲತ್ವಾತ್ಪ್ರಕಾಶಕಮನಾಮಯಮ್ । ಸುಖಸಙ್ಗೇನ ಬಧ್ನಾತಿ ಜ್ಞಾನಸಙ್ಗೇನ ಚಾನಘ
ಅಲ್ಲಿ ಸತ್ವವು ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಯವಾಗಿದ್ದು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸುಖದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ, ಪಾಪರಹಿತನೇ.
ರಜೋ ರಾಗಾತ್ಮಕಂ ವಿದ್ಧಿ ತೃಷ್ಣಾಸಙ್ಗಸಮುದ್ಭವಮ್ । ತನ್ನಿಬಧ್ನಾತಿ ಕೌನ್ತೇಯ ಕರ್ಮಸಙ್ಗೇನ ದೇಹಿನಮ್
ರಾಜಸ್ಸು ಎಂದರೆ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ರಾಗದ ಸ್ವಭಾವ. ಅದು, ಕುಂತೀಪುತ್ರನೇ, ಕರ್ಮದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ.