ವಿಚಾರಶ್ಚ ಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ನಹುಷಾತ್ಮಜಮ್ । ಕೋಽನ್ವಯಂ ಕಸ್ಯ ವಾ ರಾಜ್ಞಃ ಕಥಂ ವಾ ಸ್ವರ್ಗಮಾಗತಃ
ನಹುಷನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇವನು ಯಾರು? ಯಾವ ರಾಜನ ವಂಶದವನು? ಹೇಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದನು?' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.
ಕರ್ಮಣಾ ಕೇನಸಿದ್ಧೋಽಯಂ ಕ್ವ ವಾಽನೇನ ತಪಶ್ಚಿತಮ್। ಕಥಂ ವಾ ಜ್ಞಾಯತೇ ಸ್ವರ್ಗೇ ಕೇನ ವಾ ಜ್ಞಾಯತೇಽಪ್ಯುತ
'ಈತನಿಗೆ ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿತು? ಎಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು? ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ?' ಎಂದು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಯಿತು.
ಏವಂ ವಿಚಾಸ್ಯನ್ತಸ್ತೇ ರಾಜಾನಂ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿನಃ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಪ್ರಚ್ಛುರನ್ಯೋನ್ಯಂ ಯಯಾತಿಂ ನೃಪತಿಂ ಪ್ರತಿ
ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜರು, ಯಯಾತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಸ್ಪರ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ವಿಮಾನಪಾಲಾಃ ಶತಶಃ ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರಾಭಿರಕ್ಷಿಣಃ । ಪೃಷ್ಟಾ ಆಸನಪಾಲಾಶ್ಚ ನ ಜಾನೀಮೇತ್ಯಥಾಽಬ್ರುವನ್
ನೂರಾರು ವಿಮಾನಪಾಲಕರು, ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವವರು ಮತ್ತು ಆಸನಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ಕೇಳಿದರು, ಆದರೆ ಅವರು 'ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.
ಸರ್ವೇ ತೇ ಹ್ಯಾವೃತಜ್ಞಾನಾ ನಾಭ್ಯಜಾನನ್ತ ತಂ ನೃಪಮ್ । ಸ ಮುಹೂರ್ತಾದಥ ನೃಪೋ ಹತೌಜಾಶ್ಚಾಭವತ್ತದಾ
ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಜ್ಞಾನ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ರಾಜನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನ ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ದುರ್ಬಲನಾದನು.
ಅಥ ಪ್ರಚಲಿತಃ ಸ್ಥಾನಾದಾಸನಾಚ್ಚ ಪರಿಚ್ಯುತಃ। ಕಮ್ಪಿತೇನೇವ ಮನಸಾ ಧರ್ಷಿತಃ ಶೇಕವಾಹ್ನಿನಾ
ಆಗ, ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ನಡುಕದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಯಯಾತಿ, ಮನಸ್ಸು ಗಬ್ಬಾಗಿ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವನಂತೆ ಅಸ್ಥಿರನಾದನು.
ಮ್ಲಾನಸ್ರಗ್ಭ್ರಷ್ಟವಿಜ್ಞಾನಃ ಪ್ರಭ್ರಷ್ಟಮುಕುಟಾಙ್ಗದಃ । ವಿಘೂರ್ಣನ್ಸ್ರಸ್ತಸರ್ವಾಙ್ಗಃ ಪ್ರಭ್ರಷ್ಟಾಭರಣಾಮ್ಬರಃ
ಅವನ ಹಾರವು ಒಣಗಿ, ಜ್ಞಾನ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಮುಕುಟ ಮತ್ತು ಕಂಕಣಗಳು ಬಿದ್ದವು, ಅವನು ತಲೆಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಂಗಗಳು ಶಿಥಿಲವಾಗಿ, ಆಭರಣ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದವು.
ಅದೃಶ್ಯಮಾನಸ್ತಾನ್ಪಶ್ಯನ್ನಪಶ್ಯಂಶ್ಚ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಶೂನ್ಯಃ ಶೂನ್ಯೇನ ಮನಸಾ ಪ್ರಪತಿಷ್ಯನ್ಮಹೀತಲಮ್
ಅವನು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣದಂತೆ, ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಶೂನ್ಯತೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬಿದ್ದನು.
ಕಿಂ ಮಯಾ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾತಮಶುಭಂ ಧರ್ಮದೂಷಣಮ್ । ಯೇನಾಹಂ ಚಲಿತಃ ಸ್ಥಾನಾದಿತಿ ರಾಜಾ ವ್ಯಚಿನ್ತಯತ್
ನಾನು ಯಾವ ಅಶುಭ ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ್ರೋಹಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ? ಇದರಿಂದಲೇ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೇನೆಂದು ರಾಜನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು.
ತೇ ತು ತತ್ರೈವ ರಾಜಾನಃ ಸಿದ್ಧಾಶ್ಚಾಪ್ಸರಸಸ್ತಥಾ । ಅಪಶ್ಯನ್ತ ನಿರಾಲಮ್ಬಂ ತಂ ಯಯಾತಿಂ ಪರಿಚ್ಯುತಮ್
ಆಗ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು, ಆ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ಅಥೈತ್ಯ ಪುರುಷಃ ಕಶ್ಚಿತ್ಕ್ಷೀಣಪುಣ್ಯನಿಪಾತಕಃ । ಯಯಾತಿಮಬ್ರವೀದ್ರಾಜನ್ದ್ರೇವರಾಜಸ್ಯ ಶಾಸನಾತ್
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷಯವಾದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ದೇವೇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಯಯಾತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಅತೀವ ಮದಮತ್ತಸ್ತ್ವಂ ನ ಕಂಚಿನ್ನಾವಮನ್ಯಸೇ । ಮಾನೇನ ಭ್ರಷ್ಟಃ ಸ್ವರ್ಗಸ್ತೇ ನಾರ್ಹಸ್ತ್ವಂ ಪಾರ್ಥಿವಾತ್ಮಜ
ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮದಮತ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಯಾರನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ, ರಾಜಕುಮಾರ, ನೀನು ಅರ್ಹನಲ್ಲ.
ನ ಚ ಪ್ರಜ್ಞಾಯಸೇ ಗಚ್ಛ ಪತಸ್ವೇತಿ ತಮಬ್ರವೀತ್ । ಪತೇಯಂ ಸತ್ಸ್ವಿತಿ ವಚಸ್ತ್ರಿರುತ್ತ್ಕಾ ನಹುಷಾತ್ಮಜಃ
ನೀನು ಇದನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಹೋಗು, ಕೆಳಗೆ ಬೀಳು ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ನಹುಷನ ಮಗನು, 'ಒಳ್ಳೆಯವರು ಇದ್ದರೆ ನಾನು ಬೀಳುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಪತಿಷ್ಯಂನ್ತಯಾಮಾಸ ಗತಿಂ ಗತಿಮತಾಂ ವರಃ। ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ನೈಮಿಷೇ ಪಾರ್ಥಿವರ್ಷಭಾನ್
ಅವನು ಬಿದ್ದುಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನೈಮಿಷಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ನಡುವೆ—
ಚತುರೋಽಪಶ್ಯತ ನೃಪಸ್ತೇಷಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಪಪಾತ ಹ । ಪ್ರತರ್ದನೋ ವಸುಮನಾಃ ಶಿಬಿರೌಶೀನರೋಽಷ್ಟಕಃ
ಆ ರಾಜನು ನಾಲ್ವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು: ಪ್ರತರ್ದನ, ವಸುಮನ, ಶಿಬಿ, ಉಶೀನರ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಕ.
ವಾಜಪೇಯೇನ ಯಜ್ಞೇನ ತರ್ಪಯನ್ತಿ ಸುರೇಶ್ವರಮ್ । ತೇಷಾಮಧ್ವರಜಂ ಧೂಮಂ ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರಮುಪಸ್ಥಿತಮ್
ಅವರು ವಾಜಪೇಯ ಯಜ್ಞದಿಂದ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಯಜ್ಞದ ಧೂಮ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಲುಪಿತ್ತು.
ಯಯಾತಿರುಪಜಿಘ್ರನ್ವೈ ನಿಪಪಾತ ಮಹೀಂ ಪ್ರತಿ । ಭೂಮೌ ಸ್ವರ್ಗೇ ಚ ಸಂಬದ್ಧಾಂ ನದೀಂ ಧೂಮಮಯೀಮಿವ । ಗಙ್ಗಾಂ ಗಾಮಿವ ಗಚ್ಛನ್ತೀಮಾಲಮ್ಬ್ಯ ಜಗತೀಪತಿಃ
ಯಯಾತಿ ಆ ಧೂಮವನ್ನು ಹಿಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬಿದ್ದನು; ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೂ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಗಂಗೆಯಂತೆ ಹರಿಯುವ ಧೂಮದ ನದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
ಶ್ರೀಮತ್ಸ್ವವಭೃಥಾಗ್ರ್ಯೇಷು ಚತುರ್ಷು ಪ್ರತಿಬನ್ಧುಷು । ಮಧ್ಯೇ ನಿಪತಿತೋ ರಾಜಾ ಲೋಕಪಾಲೋಪಮೇಷು ಸಃ
ಆ ನಾಲ್ವರು, ಅವಭೃತ ಸ್ನಾನದ foremost ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು; ಅವರ ನಡುವೆ, ಲೋಕಪಾಲರಿಗೆ ಸಮನಾದ ರಾಜನು ಬಿದ್ದನು.
ಚತುರ್ಷು ಹುತಕಲ್ಪೇಷು ರಾಜಸಿಂಹಮಹಾಗ್ನಿಷು । ಪಪಾತ ಮಧ್ಯೇ ರಾಜರ್ಷಿರ್ಯಯಾತಿಃ ಪುಣ್ಯಸಙ್ಕ್ಷಯೇ
ನಾಲ್ಕು ಹೋಮಕಾಲ್ಪಿಕ ಅಗ್ನಿಗಳ ನಡುವೆ, ರಾಜಸಿಂಹಗಳಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷಯವಾದ ರಾಜರ್ಷಿ ಯಯಾತಿ ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.
ತಮಾಹುಃ ಪಾರ್ಥಿವಾಃ ಸರ್ವೇ ದೀಪ್ಯಮಾನಮಿವ ಶ್ರಿಯಾ । ಕೋ ಭವಾನ್ಕಸ್ಯ ವಾ ಬನ್ಧುರ್ದೇಶಸ್ಯ ನಗರಸ್ಯ ವಾ
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು, ಅವನು ಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, 'ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಬಂಧು? ಯಾವ ದೇಶದ, ಯಾವ ಊರಿನವನು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಯಕ್ಷೋ ವಾಽಪ್ಯಥವಾ ದೇವೋ ಗನ್ಧರ್ವೋ ರಾಕ್ಷಸೋಽಪಿ ವಾ । ನ ಹಿ ಮಾನುಷರೂಪೋಸಿ ಕೋವಾರ್ಥಃ ಕಾಙ್ಕ್ಷ್ಯತೇ ತ್ವಯಾ
ನೀನು ಯಕ್ಷನೋ, ದೇವನೋ, ಗಂಧರ್ವನೋ ಅಥವಾ ರಾಕ್ಷಸನೋ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕಾರಣವಿದೆ?
ಯಯಾತಿರಸ್ಮಿ ರಾಜರ್ಷಿಃ ಕ್ಷೀಣಪುಣ್ಯಶ್ಚ್ಯುತೋ ದಿವಃ। ಪತೇಯಂ ಸತ್ಸ್ವಿತಿ ಧ್ಯಾಯನ್ಭವತ್ಸು ಪತಿತಸ್ತತಃ
ನಾನು ಯಯಾತಿ ಎಂಬ ರಾಜರ್ಷಿ. ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆನು. ಧರ್ಮಶೀಲರ ನಡುವೆ ಬಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದೆನು.
ಸತ್ಯಮೇತದ್ಭವತು ತೇ ಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ಸರ್ವೇಷಾಂ ನಃ ಕ್ರತುಫಲಂ ಧರ್ಮಶ್ಚ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಯತಾಮ್
ನೀನು ಬಯಸಿದುದು ನಿಜವಾಗಲಿ, ಮಹಾಪುರುಷನೇ. ನಮ್ಮ ಯಜ್ಞಫಲವೂ ಧರ್ಮವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನಾಹಂ ಪ್ರತಿಗ್ರಹಧನೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯೋಽಹ್ಯಹಮ್। ನ ಚ ಮೇ ಪ್ರವಣಾ ಬುದ್ಧಿಃ ಪರಪುಣ್ಯವಿನಾಶನೇ
ನಾನು ದಾನದಿಂದ ಬದುಕುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ, ನಾನು ಕ್ಷತ್ರಿಯನು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಏತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಕಾಲೇ ತು ಮೃಗಚರ್ಯಾಕ್ರಮಾಗತಾಮ್। ಮಾಧವೀಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ರಾಜಾನಸ್ತೇಽಭಿವಾದ್ಯೇದಮಬ್ರುವನ್
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ರಾಜರು ನೋಡಿ, ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಕಿಮಾಗಮನಕೃತ್ಯಂ ತೇ ಕಿಂ ಕುರ್ಮಃ ಶಾಸನಂ ತವ। ಆಜ್ಞಾಪ್ಯಾ ಹಿ ವಯಂ ಸರ್ವೇ ತವ ಪುತ್ರಾಸ್ತಪೋಧನೇ
ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ನಾವು ನಿನ್ನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಮಕ್ಕಳು, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಸದಾ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ.
ತೇಷಾಂ ತದ್ಭಾಷಿತಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮಾಧವೀ ಪರಯಾ ಮುದಾ। ಪಿತರಂ ಸಮುಪಾಗಚ್ಛದ್ಯಯಾತಿಂ ಸಾ ವವನ್ದ ಚ
ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಾಧವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ತಂದೆ ಯಯಾತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಳು.
ಸ್ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಮೂರ್ಧನಿ ತಾನ್ಪುತ್ರಾಂಸ್ತಾಪಸೀ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ । ದೌಹಿತ್ರಾಸ್ತವ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಮಮ ಪುತ್ರಾ ನ ತೇ ಪರಾಃ
ತಾನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಹೀಗೆಂದಳು: 'ರಾಜೇಂದ್ರ, ಇವರೇ ನಿನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು. ಇವರು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ.'
ಇಮೇ ತ್ವಾಂ ತಾರಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ದಿಷ್ಟಮೇತತ್ಪುರಾತನಮ್ । ಅಹಂ ತೇ ದುಹಿತಾ ರಾಜನ್ಮಾಧವೀ ಮೃಗಚಾರಿಣೀ
ಇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವರು — ಇದು ಪುರಾತನ ವಿಧಿ. ರಾಜನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗಳು ಮಾಧವಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವಳು.
ಮಯಾಽಪ್ಯುಪಚಿತೋ ಧರ್ಮಸ್ತತೋಽರ್ಧಂ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಯತಾಮ್ । ಯಸ್ಮಾದ್ರಾಜನ್ನರಾಃ ಸರ್ವೇ ಅಪತ್ಯಫಲಭಾಗಿನಃ
ನಾನೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅದರ ಅರ್ಧವನ್ನು ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ, ರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸಂತಾನದ ಫಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.