ಪರಾಜಯಶ್ಚ ಮರಣಾನ್ಮನ್ಯೇ ನೈವ ವಿಶಿಷ್ಯತೇ। ಯಸ್ಯ ಸ್ಯಾದ್ವಿಜಯಃ ಕೃಷ್ಣ ತಸ್ಯಪ್ಯಪಚಯೋ ಧ್ರುವಮ್
ಸೋಲು ಸಾವುಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಜಯ ಪಡೆದವನಿಗೂ, ಕೃಷ್ಣ, ನಷ್ಟವು ಖಚಿತವಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅನ್ತತೋ ದಯಿತಂ ಧ್ನನ್ತಿ ಕೇಚಿದಪ್ಯಪರೇ ಜನಾಃ । ತಸ್ಯಾಙ್ಗಬಲಹೀನಸ್ಯ ಪುತ್ರಾನ್ಭ್ರಾತೄನಪಶ್ಯತಃ
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ಕೂಡ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಅವರ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಹೋದರರ ಎದುರಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.
ನಿರ್ವೇದೋ ಜೀವಿತೇ ಕೃಷ್ಣ ಸರ್ವತಶ್ಚೋಪಜಾಯತೇ। ಯೇ ಹ್ಯೇವ ಧೀರಾ ಹ್ರೀಮನ್ತ ಆರ್ಯಾಃ ಕರುಣವೇದಿನಃ
ಈ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರಾಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಕೃಷ್ಣ; ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲೂ, ಲಜ್ಜಾಶೀಲರಲ್ಲೂ, ಸಜ್ಜನರಲ್ಲೂ, ದಯಾಳುಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ತ ಏವ ಯುದ್ಧೇ ಹನ್ಯನ್ತೇ ಯವೀಯಾನ್ಮುಚ್ಯತೇ ಜನಃ। ಹತ್ವಾಽಪ್ಯನುಶಯೋ ನಿತ್ಯಂ ಪರಾನಪಿ ಜನಾರ್ದನ
ಅಂತಹವರೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಕಿರಿಯವರು ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಜನಾರ್ದನ, ಕೊಂದರೂ ಸದಾ ಬೇಸರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಅನುಬದ್ಧಶ್ಚ ಪಾಪೋಽತ್ರ ಶೇಷಶ್ಚಾಪ್ಯವಶಿಷ್ಯತೇ। ಶೇಷೋ ಹಿ ಬಲಮಾಸಾದ್ಯ ನ ಶೇಷಮನುಶೇಷಯೇತ್
ಪಾಪವು ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಉಳಿದ ಭಾಗವೂ ಸದಾ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಉಳಿದವರು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದರೆ, ಉಳಿದವರನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಸರ್ವೋಚ್ಛೇದೇ ಚ ಯತತೇ ವೈರಸ್ಯಾನ್ತವಿಧಿತ್ಸಯಾ। ಜಯೋ ವೈರಂ ಪ್ರಸೃಜತಿ ದುಃಖಮಾಸ್ತೇ ಪರಾಜಿತಃ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿ ವೈರಾಗತೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಜಯವು ಹಸಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ಸೋತವನು ದುಃಖದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಸುಖಂ ಪ್ರಶಾನ್ತಃ ಸ್ವಪಿತಿ ಹಿತ್ವಾ ಜಯಪರಾಜಯೌ । ಜಾತವೈರಶ್ಚ ಪುರುಷೋ ದುಃಖಂ ಸ್ವಪಿತಿ ನಿತ್ಯದಾ
ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಜಯವನ್ನೂ ಸೋಲನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಶತ್ರುತ್ವ ಹುಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡವನು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದಿಂದ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅನಿರ್ವೃತ್ತೇನ ಮನಸಾ ಸಸರ್ಪ ಇವ ವೇಶ್ಮನಿ। ಉತ್ಸಾದಯತಿ ಯಃ ಸರ್ವಂ ಯಶಸಾ ಸ ವಿಮುಚ್ಯತೇ
ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವು ಹಾದಂತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವವನು ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಅಕೀರ್ತಿಂ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಶಾಶ್ವತೀಂ ಸ ನಿಯಚ್ಛತಿ। ನ ಹಿ ವೈರಾಣಿ ಶಾಮ್ಯನ್ತಿ ದೀರ್ಘಕಾಲಧೃತಾನ್ಯಪಿ
ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಶ್ವತ ಅಪಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ವೈರಾಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಇದ್ದರೂ ಶಮನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆಖ್ಯಾತಾರಶ್ಚ ವಿದ್ಯನ್ತೇ ಪುಮಾಂಶ್ಚೇದ್ವಿದ್ಯತೇ ಕುಲೇ। ನ ಚಾಪಿ ವೈರಂ ವೈರೇಣ ಕೇಶವ ವ್ಯುಪಶಾಮ್ಯತಿ
ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಕೇಶವ, ವೈರಾಗು ವೈರಾಗಿಂದ ಶಮನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹವಿಷಾಽಗ್ನಿರ್ಯಥಾ ಕೃಷ್ಣ ಭೂಯ ಏವಾಭಿವರ್ಧತೇ। ಅತೋಽನ್ಯಥಾ ನಾಸ್ತಿ ಶಾನ್ತಿರ್ನಿತ್ಯಮನ್ತರಮನ್ತತಃ
ಹವನದಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ, ಒಳಗಾಗಲಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ.
ಅನ್ತರಂ ಲಿಪ್ಸಮಾನಾನಾಮಯಂ ದೋಷೋ ನಿರನ್ತರಃ । ಪೌರುಷೇ ಯೋ ಹಿ ಬಲವಾನಾಧಿರ್ಹೃದಯಬಾಧನಃ। ತಸ್ಯ ತ್ಯಾಗೇನ ವಾ ಶಾನ್ತಿರ್ಮರಣೇನಾಪಿ ವಾ ಭವೇತ್
ಮಧ್ಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ ಈ ತಪ್ಪು ಯಾವತ್ತೂ ಇರುತ್ತದೆ; ಪುರುಷನ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಚಿಂತೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೂ ಅಥವಾ ಸತ್ತರೂ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಬಹುದು.
ಅಥವಾ ಮೂಲಘಾತೇನ ದ್ವಿಷತಾಂ ಮಧುಸೂದನ । ಫಲನಿರ್ವೃತ್ತಿರಿದ್ಧಾ ಸ್ಯಾತ್ತನ್ನೃಶಂಸತರಂ ಭವೇತ್
ಅಥವಾ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮೂಲದಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದರೆ, ಮಧುಸೂದನ, ಫಲ ಸಿಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಕ್ರೂರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಯಾ ತು ತ್ಯಾಗೇನ ಶಾನ್ತಿಃ ಸ್ಯಾತ್ತದೃತೇ ವಧ ಏವ ಸಃ। ಸಂಶಯಾಚ್ಚ ಸಮುಚ್ಛೇದಾದ್ದ್ವಿಷತಾಮಾತ್ಮನಸ್ತಥಾ
ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಸಿಗುವ ಶಾಂತಿ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಉಳಿದದು ಕೊಲೆ ಮಾತ್ರ; ಸಂಶಯದಿಂದಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶದಿಂದಲೂ ಶತ್ರುಗಳಿಗೂ ತಾನಿಗೂ ಅದೇ ಫಲ.
ನ ಚ ತ್ಯಕ್ತುಂ ತದಿಚ್ಛಾಮೋ ನ ಚೇಚ್ಛಾಮಃ ಕುಲಕ್ಷಯಮ್। ಅತ್ರ ಯಾ ಪ್ರಣಿಪಾತೇನ ಶಾನ್ತಿಃ ಸೈವ ಗರೀಯಸೀ
ನಾವು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ವಂಶವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕುವ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಿನಯದಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದೆ.
ಸರ್ವಥಾ ಯತಮಾನಾನಾಮಯುದ್ಧಮಭಿಕಾಙ್ಕ್ಷತಾಮ್। ಸಾನ್ತ್ವೇ ಪ್ರತಿಹತೇ ಯುದ್ಧಂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಂ ನಾಪರಾಕ್ರಮಃ
ಯುದ್ಧವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಸಮಾಧಾನ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೋದರೆ, ಯುದ್ಧವೇ ಉಳಿದ ಮಾರ್ಗವಾಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಘಾತೇನ ಸಾನ್ತ್ವಸ್ಯ ದಾರುಣಂ ಸಂಪ್ರವರ್ತತೇ। ತಚ್ಛುನಾಮಿವ ಸಂಪಾತೇ ಪಣ್ಡಿತೈರುಪಲಕ್ಷಿತಮ್
ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದಾಗ ಭಯಾನಕವಾದ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇದನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಾಯಿಗಳ ಹೊಡೆದಾಟದಂತೆ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ.
ಲಾಙ್ಗೂಲಚಾಲನಂ ಕ್ಷ್ವೇಡಾ ಪ್ರತಿವಾಚೋ ವಿವರ್ತನಮ್ । ದನ್ತದರ್ಶನಮಾರಾವಸ್ತತೋ ಯುದ್ಧಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ
ನಾಯಿ ಬಾಲ ಹಲ್ಲುವುದು, ಗರ್ಜನೆ, ಪರಸ್ಪರ ಉತ್ತರ, ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುವುದು, ಹಲ್ಲು ತೋರಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲಾದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.
ತತ್ರ ಯೋ ಬಲವಾನ್ಕೃಷ್ಣ ಜಿತ್ವಾ ಸೋತ್ತಿ ತದಾಮಿಷಮ್। ಏವಮೇವ ಮನುಷ್ಯೇಷು ವಿಶೇಷೋ ನಾಸ್ತಿ ಕಶ್ಚನ
ಅಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಯಾರು ಬಲಿಷ್ಠನೋ ಅವನು ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಆ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷತೆ ಇಲ್ಲ.
ಸರ್ವಥಾ ತ್ವೇತದುಚಿತಂ ದುರ್ಬಲೇಷು ಬಲೀಯಸಾಮ್। ಅನಾದರೋ ವಿರೋಧಶ್ಚ ಪ್ರಣಿಪಾತೀ ಹಿ ದುರ್ಬಲಃ
ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಇದು ಸರಿಯೇ: ಬಲಿಷ್ಠರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ದುರ್ಬಲನು ವಿನಯದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು.
ಪಿತಾ ರಾಜಾ ಚ ವೃದ್ಧಶ್ಚ ಸರ್ವಥಾ ಮಾನಮರ್ಹತಿ। ತಸ್ಮಾನ್ಮಾನ್ಯಶ್ಚ ಪೂಜ್ಯಶ್ಚ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರೋ ಜನಾರ್ದನ
ತಂದೆ, ರಾಜನು, ಹಿರಿಯನು ಯಾವಾಗಲೂ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು, ಜನಾರ್ದನ.
ಪುತ್ರಸ್ನೇಹಶ್ಚ ಬಲವಾನ್ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಸ್ಯ ಮಾಧವ । ಸ ಪುತ್ರವಶಮಾಪನ್ನಃ ಪ್ರಣಿಪಾತಂ ಪ್ರಹಾಸ್ಯತಿ
ಮಾಧವ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಮಗನ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಬಹಳ ಬಲವಾಗಿದೆ; ಅವನು ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ವಿನಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.
ತತ್ರ ಕಿಂ ಮನ್ಯಸೇ ಕೃಷ್ಣ ಪ್ರಾಪ್ತಕಾಲಮನನ್ತರಮ್ । ಕಥಮರ್ಥಾಚ್ಚ ಧರ್ಮಾಚ್ಚ ನ ಹೀಯೇಮಹಿ ಮಾಧವ
ಆಗ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಈಗ ಯಾವುದು ಯೋಗ್ಯ, ಯಾವುದು ಸಮಯೋಚಿತ ಎಂದು ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ? ಧನವೂ ಧರ್ಮವೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಮಾಧವ?
ಈದೃಶೇಽತ್ಯರ್ಥಕೃಚ್ಛ್ರೇಽಸ್ಮಿನ್ಕಮನ್ಯಂ ಮಧುಸೂದನ। ಉಪಸಂಪ್ರಷ್ಟುಮರ್ಹಾಮಿ ತ್ವಾಮೃತೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮ
ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಧುಸೂದನ, ನಾನಿನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕೇಳಬಾರದು, ಪುರುಷೋತ್ತಮ.
ಪ್ರಿಯಶ್ಚ ಪ್ರಿಯಕಾಮಶ್ಚ ಗತಿಜ್ಞಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಣಾಮ್। ಕೋ ಹಿ ಕೃಷ್ಣಾಸ್ತಿ ನಸ್ತ್ವಾದೃಕ್ಸರ್ವನಿಶ್ಚಯವಿತ್ಸುಹೃತ್
ನಮಗೆ ನೀನು ಪ್ರಿಯನು, ನಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವನು, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನು ನೀನು ಮಾತ್ರ, ಕೃಷ್ಣಾ.
ಏವಮುಕ್ತಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಧರ್ಮರಾಜಂ ಜನಾರ್ದನಃ । ಉಭಯೋರೇವ ವಾಮರ್ಥೇ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಕುರುಸಂಸದಮ್
ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಜನಾರ್ದನನು ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕೌರವರ ಸಭೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.'
ಶಮಂ ತತ್ರ ಲಭೇಯಂ ಚೇದ್ಯುಷ್ಮದರ್ಥಮಹಾಪಯನ್ । ಪುಣ್ಯಂ ಮೇ ಸುಮಹದ್ರಾಜಂಶ್ಚರಿತಂ ಸ್ಯಾನ್ಮಹಾಫಲಮ್
ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದರೆ, ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರೂ, ರಾಜಾ, ಅದು ನನಗೆ ಮಹಾ ಪುಣ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಮೋಚಯೇಯಂ ಮೃತ್ಯುಪಾಶಾತ್ಸಂರಬ್ಧಾನ್ಕುರುಸೃಞ್ಜಯಾನ್। ಪಾಣ್ಡವಾನ್ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾಂಶ್ಚ ಸರ್ವಾಂ ಚ ಪೃಥಿವೀಮಿಮಾಮ್
ನಾನು ಕೋಪಗೊಂಡಿರುವ ಕೌರವರು, ಶ್ರೀಂಜಯರು, ಪಾಂಡವರು, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರರು ಮತ್ತು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರಣದ ಬಲೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನ ಮಮೈತನ್ಮತಂ ಕೃಷ್ಣ ಯತ್ತ್ವಂ ಯಾಯಾಃ ಕುರೂನ್ಪ್ರತಿ । ಸುಯೋಧನಃ ಸೂಕ್ತಮಪಿ ನ ಕರಿಷ್ಯತಿ ತೇ ವಚಃ
ನಾನು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ಕೌರವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು; ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ, ಸುಯೋಧನನು ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಮೇತಂ ಪಾರ್ಥಿವಂ ಕ್ಷತ್ರಂ ದುರ್ಯೋಧನವಶಾನುಗಮ್। ತೇಷಾಂ ಮಧ್ಯಾವತರಣಂ ತವ ಕೃಷ್ಣ ನ ರೋಚಯೇ
ಅಲ್ಲಿ ಸೇರುವ ರಾಜರು ಎಲ್ಲರೂ ದುರ್ಯೋಧನನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೋಗುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣಾ.