ಮಹಾಭಾರತಮ್

ನಮೋ ಭಗವತೇ ತಸ್ಮೈ ವ್ಯಾಸಾಯಾಮಿತತೇಜಸೇ। ಯಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದಾದ್ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ನಾರಾಯಣಕಥಾಮಿಮಾಮ್

ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಸರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಈ ನಾರಾಯಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಸರ್ವಾಶ್ರಮಾಭಿಶಮನಂ ಸರ್ವತೀರ್ಥಾವಗಾಹನಮ್। ನ ತಥಾ ಫಲದ ಸೂತೇ ನಾರಾಯಣಕಥಾ ಯಥಾ

ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ, ನಾರಾಯಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ.

ನಾಸ್ತಿ ನಾರಾಯಣಸಮಂ ನ ಭೂತಂ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ। ಏತೇನ ಸತ್ಯವಾಕ್ಯೇನ ಸರ್ವಾರ್ಥಾನ್ಸಾಧಯಾಮ್ಯಹಮ್

ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಸಮನಾದವರಿಲ್ಲ, ಆಗಿದ್ದಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರಲ್ಲ. ಈ ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆಚಖ್ಯುಃ ಕವಯಃ ಕೇಚಿತ್ಸಂಪ್ರತ್ಯಾಚಕ್ಷತೇ ಪರೇ। ಆಖ್ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ತಥೈವಾನ್ಯ ಇತಿಹಾಸಮಿಮಂ ಭುವಿ

ಕೆಲವರು ಕವಿಗಳು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಇದಂ ತು ತ್ರಿಷು ಲೋಕೇಷು ಮಹಜ್ಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್। ವಿಸ್ತರೈಶ್ಚ ಸಮಾಸೈಶ್ಚ ಧಾರ್ಯತೇ ಯದ್ದ್ವಿಜಾತಿಭಿಃ

ಆದರೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಈ ಮಹಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದ್ವಿಜರು ವಿವರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅಲಙ್ಕೃತಂ ಶುಭೈಃ ಶಬ್ದೈಃ ಸಮಯೈರ್ದಿವ್ಯಧನುಷೈಃ। ಛನ್ದೋವೃತ್ತೈಶ್ಚ ವಿವಿಧೈರನ್ವಿತಂ ವಿದುಷಾಂಪ್ರಿಯಮ್

ಇದು ಸುಂದರವಾದ ಪದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ, ದೇವತೆಗಳ ಧನುಸ್ಸುಗಳ ಕುರಿತು ಸಮಯೋಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ವಿವಿಧ ಛಂದಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.

ತಪಸಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೇಣ ವ್ಯಸ್ಯ ವೇದಂ ಸನಾತನಮ್। ಇತಿಹಾಸಮಿಮಂ ಚಕ್ರೇ ಪುಣ್ಯಂ ಸತ್ಯವತೀಸುತಃ

ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ವೇದವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಸತ್ಯವತೀಮಗನು ಈ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

ಪುಣ್ಯೇ ಹಿಮವತಃ ಪಾದೇ ಮೇಧ್ಯೇ ಗಿರಿಗುಹಾಲಯೇ। ವಿಶೋಧ್ಯ ದೇಹಂ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ದರ್ಭಸಂಸ್ತರಮಾಶ್ರಿತಃ

ಹಿಮಾಲಯದ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧವಾದ ಪರ್ವತಗುಹೆಯಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ದರ್ಭೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು.

ಶುಚಿಃ ಸನಿಯಮೋ ವ್ಯಾಸಃ ಶಾನ್ತಾತ್ಮಾತಪಸಿ ಸ್ಥಿತಃ ಭಾರತಸ್ಯೇತಿಹಾಸಸ್ಯ ಧರ್ಮೇಣಾನ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ತಾಂ ಗತಿಮ್

ಪವಿತ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಾಸರು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ಭಾರತ ಇತಿಹಾಸದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಆಲೋಚಿಸಿದರು.

ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಯೋಗಂ ಜ್ಞಾನೇನ ಸೋಽಪಶ್ಯತ್ಸರ್ವಮನ್ತತಃ

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದರು.

ನಿಷ್ಪ್ರಭೇಽಸ್ಮಿನ್ನಿರಾಲೋಕೇ ಸರ್ವತಸ್ತಮಸಾ ವೃತೇ। ಬೃಹದಣ್ಡಮಭೂದೇಕಂ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಬೀಜಮವ್ಯಯಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದ ಆ ವಿಶಾಲ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಬೀಜವಾಗಿ ಉದಯವಾಯಿತು.

ಯುಗಸ್ಯಾದಿನಿಮಿತ್ತಂ ತನ್ಮಹದ್ದಿವ್ಯಂ ಪ್ರಚಕ್ಷತ। ವ್ಯಸ್ಮಿಂಸ್ತಚ್ಛ್ರೂಯತೇ ಸತ್ಯಂಜ್ಯೋತಿರ್ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್

ಆ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ದಿವ್ಯ ತತ್ತ್ವವೇ ಯುಗದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ, ಬೆಳಕು, ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೇಳಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಅದ್ಭುತಂ ಚಾಪ್ಯಚಿನ್ತ್ಯಂ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ಸಮತಾಂ ಮತಮ್। ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಕಾರಣಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಯತ್ತತ್ಸದಸದಾತ್ಮಕಮ್

ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಅಲೋಚನಾತೀತವಾದದ್ದು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದು ಅವ್ಯಕ್ತ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಾರಣ, ಸತ್ತೂ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ತೂ ಅಲ್ಲದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಯಸ್ಮಿನ್ಪಿತಾಮಹೋ ಜಜ್ಞೇ ಪ್ರಭುರೇಕಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ। ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸುರಗುರುಃ ಸ್ಥಾಣುರ್ಮನುಃ ಕಃ ಪರಮೇಷ್ಠ್ಯಥ

ಅದರಿಂದಲೇ ಪಿತಾಮಹನು ಹುಟ್ಟಿದನು—ಒಬ್ಬನೇ ಪ್ರಭು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ: ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವತೆಗಳ ಗುರು, ಸ್ಥಾಣು, ಮನು, ಕ, ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಎಂಬವರು.

ಪ್ರಾಚೇತಸಸ್ತಥಾ ದಕ್ಷೋ ದಕ್ಷಪುತ್ರಾಶ್ಚ ಸಪ್ತವೈ। ತತಃ ಪ್ರಜಾನಾಂ ಪತಯಃ ಪ್ರಾಭವನ್ನೇಕವಿಂಶತಿಃ

ಅದೇ ರೀತಿ ಪ್ರಚೇತಸನು, ದಕ್ಷಿಣು, ದಕ್ಷಿಣನ ಏಳು ಮಕ್ಕಳೂ ಹುಟ್ಟಿದರು; ನಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಉದಯಿಸಿದರು.

ಪುರುಷಶ್ಚಾಪ್ರಮೇಯಾತ್ಮಾ ಯಂ ಸರ್ವಋಷಯೋ ವಿದು। ವಿಶ್ವೇದೇವಾಸ್ತಥಾಽಽದಿತ್ಯಾ ವಸವೋಽಥಾಶ್ವಿನಾವಪಿ

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಅರಿತ ಅಪಾರ ಸ್ವರೂಪದ ಪುರುಷನು, ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು ಮತ್ತು ಅಶ್ವಿನೀದೇವತೆಗಳೂ ಇದ್ದರು.

ಯಕ್ಷಾಃ ಸಾಧ್ಯಾಃ ಪಿಶಾಚಾಶ್ಚ ಗುಹ್ಯಕಾಃ ಪಿತರಸ್ತಥಾ। ತತಃ ಪ್ರಸೂತಾ ವಿದ್ವಾಂಸಃ ಶಿಷ್ಟಾ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಸತ್ತಮಾಃ

ಯಕ್ಷರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಪಿಶಾಚರು, ಗುಹ್ಯಕರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು; ನಂತರ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು.

ಮಹರ್ಷಯಶ್ಚ ಬಹವಃ ಸರ್ವೈಃ ಸಮುದಿತಾ ಗುಣೈಃ। ಆತೋ ದ್ಯೌಃ ಪೃಥಿವೀ ವಾಯುರನ್ತರಿಕ್ಷಂ ದಿಶಸ್ತಯಾ

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಅನೇಕರು ಹುಟ್ಟಿದರು; ಅವರಿಂದ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ಗಾಳಿ, ಮಧ್ಯಾಕಾಶ ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬಂದವು.

ಸಂವತ್ಸರರ್ತವೋ ಮಾಸಾಃ ಪಕ್ಷಾಹೋರಾತ್ರಯಃ ಕ್ರಮಾತ್। ಯಚ್ಚಾನ್ಯದಪಿ ತತ್ಸರ್ವಂ ಸಂಭೂತಂ ಲೋಕಸಾಕ್ಷಿಕಮ್

ವರ್ಷ, ಋತುಗಳು, ತಿಂಗಳುಗಳು, ಪಕ್ಷಗಳು, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉದಯಿಸಿದವು; ಇದಲ್ಲದೆ ಲೋಕದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು.

ಯದಿದಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಕಿಂಚಿದ್ಬೂತಂ ಸ್ಥಾವರಜಙ್ಗಮಮ್। ಪುನಃಸಂಕ್ಷಿಪ್ಯತೇ ಸರ್ವಂ ಜಗತ್ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಯುಗಕ್ಷಯೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳು, ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಾಪಸ್ಸು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಯಥರ್ತುಷ್ವೃತುಲಿಙ್ಗಾನಿ ನಾನಾರೂಪಾಣಿ ಪರ್ಯಯೇ। ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ತಾನಿ ತಾನ್ಯೇವ ತಥಾ ಭಾವಾ ಯುಗಾದಿಷು

ಋತುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಶಿಚಿಹ್ನೆಗಳು ಬದಲಾಗುವಂತೆ, ಯುಗಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಭಾವಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ಏವಮೇತದನಾದ್ಯನ್ತಂ ಭೂತಸಂಘಾತಕಾರಕಮ್। ಅನಾದಿನಿಧನಂ ಲೋಕೇ ಚಕ್ರಂ ಸಂಪರಿವರ್ತತೇ

ಹೀಗೆ, ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಈ ಚಕ್ರವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶತ್ಸಹಸ್ರಾಣಿ ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶಚ್ಛತಾನಿ ಚ। ತ್ರಯಸ್ತ್ರಿಂಶಚ್ಚ ದೇವನಾಂ ಸೃಷ್ಟಿಃ ಸಂಕ್ಷೇಪಲಕ್ಷಣಾ

ಮೂವತ್ತಮೂರು ಸಾವಿರ, ಮೂವತ್ತಮೂರು ನೂರು, ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತಮೂರು ದೇವತೆಗಳು—ಇದು ಅವರ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಲೆಕ್ಕ.

ದಿವಃ ಪುತ್ರೋ ಬೃಹದ್ಭಾನುಶ್ಚಕ್ಷುರಾತ್ಮಾ ವಿಭಾವಸುಃ। ಸವಿತಾ ಸ ಋಚೀಕೋಽರ್ಕೋ ಭಾನುರಾಶಾವಹೋ ರವಿಃ

ಆಕಾಶದ ಮಗನಾದ ಬೃಹದ್ಭಾನು ದೇವರು, ಕಣ್ಣು, ಆತ್ಮ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನು; ಅವನೇ ಸವಿತ, ಋಚಿಕ, ಅರ್ಕ, ಭಾನು, ಬೆಳಕನ್ನು ತರುವವನು ಮತ್ತು ರವಿ.

ಪುತ್ರಾ ವಿವಸ್ವತಃ ಸರ್ವೇ ಮನುಸ್ತೇಷಾಂ ತಥಾಽವರಃ। ದೇವಭ್ರಾಟ್ ತನಯಸ್ತಸ್ಯ ಸುಭ್ರಾಡಿತಿ ತತಃ ಸ್ಮೃತಃ

ವಿವಸ್ವಂತನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಮನು ಕಿರಿಯವನು. ಅವನ ಮಗ ದೇವಭೃತ್, ಅವನನ್ನು ಸುಭ್ರಾಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸುಭ್ರಾಜಸ್ತು ತ್ರಯಃ ಪುತ್ರಾಃ ಪ್ರಜಾವನ್ತೋ ಬಹುಶ್ರುತಾಃ। ದಶಜ್ಯೋತಿಃ ಶತಜ್ಯೋತಿಃ ಸಹಸ್ರಜ್ಯೋತಿರೇವ ಚ

ಸುಭ್ರಾಟ್‌ಗೆ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು; ಅವರು ಸಂತಾನಸಂಪನ್ನರೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ದಶಜ್ಯೋತಿ, ಶತಜ್ಯೋತಿ ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರಜ್ಯೋತಿ.

ದಶಪುತ್ರಸಹಸ್ರಾಣಿ ದಶಜ್ಯೋತೇರ್ಮಹಾತ್ಮನಃ। ತತೋ ದಶಗುಣಾಶ್ಚಾನ್ಯೇ ಶತಜ್ಯೋತೇರಿಹಾತ್ಮಜಾಃ

ಮಹಾತ್ಮನಾದ ದಶಜ್ಯೋತಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು. ಶತಜ್ಯೋತಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು.

ಭೂಯಸ್ತತೋ ದಶಗುಣಾಃ ಸಹಸ್ರಜ್ಯೋತಿಷಃ ಸುತಾಃ। ತೇಭ್ಯೋಽಯಂ ಕುರುವಂಶಶ್ಚ ಯದೂನಾಂ ಭರತಸ್ಯ ಚ

ಸಹಸ್ರಜ್ಯೋತಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತುಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಂದಲೇ ಕುರು, ಯದು ಮತ್ತು ಭಾರತ ವಂಶಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

ಯಯಾತೀಕ್ಷ್ವಾಕೃವಂಶಶ್ಚ ರಾಜರ್ಷೀಣಾಂ ಚ ಸರ್ವಶಃ। ಸಂಭೂತಾ ಬಹವೋ ವಂಶಾ ಭೂತಸರ್ಗಾಃ ಸುವಿಸ್ತರಾಃ

ಯಯಾತಿ, ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ವಂಶಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು; ಅವುಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿಯೂ, ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದವು.