ಇತ್ಯೇವಂ ಸೈನಿಕಾಃ ಪ್ರಾಹುರ್ದ್ರೋಣಸ್ತಾನಿದಮಬ್ರವೀತ್ । ಆಚಾರ್ಯಃ ಕುರುಪಾಣ್ಡೂನಾಂ ಮತೌ ಶುಕ್ರಾಙ್ಗಿರೋಪಮಃ ।। 38
ಸೈನಿಕರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದ್ರೋಣನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಇವನು ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗುರು, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಶುಕ್ರನಂತೆ.'
ಕಿಂ ವಿಚಾರೇಣ ವಃ ಕಾರ್ಯಮೇತೇನಾನುಸೃತೇನ ವಾ। ಧಾವನ್ತಮನುಧಾವಂಶ್ಚ ನಿರ್ಭಯೋ ಭಯವಿಪ್ಲುತಮ್ । ವೇಣೀಕಲಾಪಂ ನಿರ್ಧೂಯ ಪ್ರವಿಭಾತಿ ನರರ್ಷಭಃ ।। 39
ನೀವು ಯಾಕೆ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು ಅಥವಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ? ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯೊಬ್ಬನು ಭಯಭೀತನಾದವನನ್ನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಜಡೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ, ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.'
ಆಕಾರಮರ್ಜುನಸ್ಯೇವ ಕ್ಲೀಬರೂಪಂ ಬಿಭರ್ತಿ ಚ। ರೂಪೇಣ ಪಾರ್ಥಸದೃಶಃ ಸ್ತ್ರೀವೇಷಸಮಲಂಕೃತಃ ।। 40
ಅವನ ರೂಪ ಅರ್ಜುನನಂತಿದೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಹೆಂಗಸಿನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ; ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥನನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಾನೆ, ಹೆಂಗಸಿನ ವೇಷದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ತದೇವೈತಚ್ಛಿರೋಗ್ರೀವಂ ತೌ ಬಾಹೂ ಪರಿಘೋಪಮೌ । ತತ್ತದೇವಾಸ್ಯ ವಿಕ್ರಾನ್ತಂ ನಾಯಮನ್ಯೋ ಧನಞ್ಜಯಾತ್ ।। 41
ಅದೇ ತಲೆ ಮತ್ತು ಕುತ್ತು, ಆ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಗದೆಯಂತೆ ಬಲವಾಗಿವೆ, ಅದೇ ಶೌರ್ಯವೂ ಇದೆ—ಇವನು ಧನಂಜಯನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ.
ಅಮರೇಷ್ವಿವ ದೇವೇನ್ದ್ರೋ ಮನುಷ್ಯೇಷು ಧನಞ್ಜಯಃ। ಏಕಃ ಕೋಸ್ಮಾನುಪಾಯಾಯಾದನ್ಯೋ ಲೋಕೇ ಧನಞ್ಜಯಾತ್ ।। 42
ದೇವರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಧನಂಜಯನು. ಇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರು ನಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ?
ದ್ರೋಣೇನ ಚೈವಮುಕ್ತಸ್ತು ಕರ್ಣಃ ಪ್ರೋವಾಚ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್। ಏಕಃ ಪುತ್ರೋ ವಿರಾಟಸ್ಯ ಶೂನ್ಯೇ ಸಂನಿಹಿತಃ ಪುರೇ ।। 43
ದ್ರೋಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ವಿರಾಟನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನು ಖಾಲಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ.'
ಸ ಏಷ ಕಿಲ ನಿರ್ಯಾತೋ ಬಾಲಭಾವಾನ್ನ ಪೌರುಷಾತ್। ಕ್ಲೀಬಂ ವೈ ಸಾರಥಿಂ ಕೃತ್ವಾ ನಿರ್ಯಾತೋ ನಗರಾದ್ಬಹಿಃ ।। 44
ಅವನು ಧೈರ್ಯದಿಂದಲ್ಲ, ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಕ್ಲೀಬನನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.
ಛನ್ನಂ ಸತ್ರೇಣ ವೈ ನೂನಂ ಜಾನೀಧ್ವಂ ಯಾನ್ತಮರ್ಜುನಮ್ । ತೇ ಹಿ ನಃ ಪ್ರತಿಸಂಯಾತುಂ ಸಂಗ್ರಾಮೇ ನ ಹಿ ಶಕ್ನುಯುಃ । ಕಥಮೇಕತರಸ್ತೇಷಾಂ ಸಮಸ್ತಾನ್ಯೋಧಯೇತ್ಕುರೂನ್ ।। 45
ಈ ರೀತಿ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವನು ಅರ್ಜುನನೆಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲ ಕೌರವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲನು?
ಉತ್ತರಃ ಸಾರಥಿಂ ಕೃತ್ವಾ ನಿರ್ಯಾತೋ ನಗರಾದ್ಬಹಿಃ। ಸ ನೋ ಮನ್ಯೇ ಧ್ವಜಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೀತ ಏಷ ಪಲಾಯತಿ ।। 46
ಉತ್ತರನು ಕ್ಲೀಬನನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ; ನಮ್ಮ ಧ್ವಜವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಅನಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನೂನಂ ತಮೇವ ಧಾವನ್ತಂ ಜಿಘೃಕ್ಷತಿ ಧನಞ್ಜಯಃ। ಸಾರಥಿಂ ಹ್ಯುತ್ತರಂ ಕೃತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ಯೋದ್ಧುಮಿಹೇಚ್ಛತಿ ।। 47
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಧನಂಜಯನು ಅವನನ್ನು ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಉತ್ತರನನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಾನೇ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇತಿ ಸ್ಮ ಕುರವಃ ಸರ್ವೇ ವಿಮೃಶನ್ತಃ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್। ನ ಚ ವ್ಯವಸಿತುಂ ವೀರಾ ಅರ್ಜುನಂ ಶಕ್ನುವನ್ತಿ ತೇ ।। 48
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೌರವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದು ಅರ್ಜುನನೆಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ದುರ್ಯೋಧನ ಉವಾಚೇದಂ ಸೈನಿಕಾನ್ರಥಸತ್ತಮಾನ್ । ಅರ್ಜುನೋ ವಾಸುದೇವೋ ವಾ ರಾಮಃ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಏವ ವಾ। ತೇ ಹಿ ನಃ ಪ್ರತಿಸಂಯಾತುಂ ಸಂಗ್ರಾಮೇ ನ ಹಿ ಶಕ್ನುಯುಃ ।। 49
ದುರ್ಯೋಧನನು ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ರಥಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದನು: 'ಅವನು ಅರ್ಜುನನಾಗಿರಲಿ, ವಾಸುದೇವನಾಗಿರಲಿ, ರಾಮನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಾಗಿರಲಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'
ಅನ್ಯೋ ವೈ ಕ್ಲೀಬರೂಪೇಣ ಯದ್ಯಾಗಚ್ಛೇದ್ಗವಾಂ ಪದಮ್। ಶಸ್ತ್ರೈಸ್ತೀಕ್ಷ್ಣೈರರ್ಪಯಿತ್ವಾ ಪಾತಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಭೂತಲೇ । ಕಥಮೇಕತರಸ್ತೇಷಾಂ ಸಮಸ್ತಾನ್ಯೋಧಯೇತ್ಕುರೂನ್ ।। 50
ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಕ್ಲೀಬನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರೆ, ನಾನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲ ಕೌರವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲನು?
ಛನ್ನಂ ತಥಾ ತಂ ವೇಷೇಣ ಪಾಣ್ಡವಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಸೈನಿಕಾಃ। ಅರ್ಜುನೇತಿ ಚ ನೇತ್ಯೇವ ನ ವ್ಯವಸ್ಯನ್ತಿ ತೇ ಪುನಃ। ಇತಿ ಸ್ಮ ಕುರವಃ ಸರ್ವೇ ವಿಮೃಶನ್ತಃ ಪುನಃ ಪುನಃ ।। 51
ಹೀಗೆ ಪಾಂಡವನನ್ನು ಆ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಸೈನಿಕರು ಅವನು ಅರ್ಜುನನಾ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಕೌರವರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ದೃಢೇವಧೀ ಮಹಾಸತ್ತ್ವಃ ಶಕ್ರತುಲ್ಯಪರಾಕ್ರಮಃ । ಅದ್ಯಾಗಚ್ಛತಿ ಚೇದ್ಯೋದ್ಧುಂ ಸರ್ವಂ ಸಂಶಯಿತಂ ಬಲಮ್ ।। 52
ಇಂದು ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯು, ಇಂದ್ರನಂತೆ ಶೌರ್ಯವಂತನು, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸೇನೆಗಳಿಗೂ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ನ ಚಾಪ್ಯನ್ಯತರಂ ತತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಯನ್ತಿ ಧನಞ್ಜಯಾತ್ ।। 53
ಆದರೂ, ಧನಂಜಯನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಉತ್ತರಂ ತು ಪ್ರಧಾವನ್ತಮನುದ್ರುತ್ಯ ಧನಞ್ಜಯಃ। ಗತ್ವಾ ಶತಪದಂ ತೂರ್ಣಂ ಕೇಶಪಕ್ಷೇ ಪರಾಮೃಶತ್ ।। 54
ಉತ್ತರನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಧನಂಜಯನು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ, ನೂರು ಹೆಜ್ಜೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ಮಾ ಮಾ ಗೃಹಾಣ ಭದ್ರಂ ತೇ ದಾಸೋಽಹಂ ತೇ ಬೃಹನ್ನಲೇ। ಇತಿ ವಾದಿನಮೇವಾಶು ಧಾವನ್ತಂ ತರಸಾಽಗ್ರಹೀತ್। ವಿರಾಟಪುತ್ರಂ ಬೀಭತ್ಸುರ್ಬಲವಾನರಿಮರ್ದನಃ ।। 55
"ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು, ದಯವಿಟ್ಟು! ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸನು, ಬೃಹನ್ನಳೇ!" ಎಂದು ಉತ್ತರನು ಅಳುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಬೀಭತ್ಸುನು ಅವನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು.
ಸೋಽರ್ಜುನೇನ ಪರಾಮೃಷ್ಟಃ ಪರ್ಯದೇವಯದಾರ್ತವತ್ । ಬಹುಲಂ ಕೃಪಣಂ ಚೈವ ವಿತ್ತಂ ಪ್ರಾವೇದಯದ್ಬಹು ।। 56
ಅರ್ಜುನನು ಹಿಡಿದಾಗ ಉತ್ತರನು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರದಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿದನು.
ಸುವರ್ಣಮಣಿಮುಕ್ತಾನಾಂ ಯದ್ಯದಿಚ್ಛಸಿ ದದ್ಮಿ ತೇ। ಹಸ್ತಿನೋಶ್ವಾನ್ರಥಾನ್ಗಾವಃ ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ಚ ಸಮಲಙ್ಕೃತಾಃ ।। 57
ನೀನು ಯಾವುದು ಬೇಕೆಂದರೂ, ಬಂಗಾರ, ರತ್ನ, ಮುತ್ತು, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಹಸು, ಆಭರಣ ಧರಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
ಶಾತಕುಮ್ಭಸ್ಯ ಶುದ್ಧಸ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ಯ ರಜತಸ್ಯ ಚ। ದದಾಮಿ ಶತನಿಷ್ಕಂ ತೇ ಮುಞ್ಚ ಮಾಂ ತ್ವಂ ಬೃಹನ್ನಲೇ ।। 58
ನಾನು ನಿನಗೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಉತ್ತಮ ಬಂಗಾರ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯ ನೂರು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಬೃಹನ್ನಳೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು.
ಷಷ್ಟಿಂ ಸ್ವಲಂಕೃತಾಃ ಕನ್ಯಾ ಗ್ರಾಮಮೇಕಂ ದದಾಮಿ ತೇ। ಮುಞ್ಚ ಮಾಂ ತ್ವಂ ಭೃಶಂ ದೀನಂ ವಿಹ್ವಲಂ ಭಯಕಮ್ಪಿತಮ್ ।। 59
ಅಲಂಕಾರ ಧರಿಸಿದ ಅರವತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ತುಂಬಾ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು.
ಮಣೀನಷ್ಟೌ ಚ ವೈಡೂರ್ಯಾನ್ಹೇಮಬದ್ಧಾನ್ಮಹಾಪ್ರಭಾನ್। ಹೇಮದಣ್ಡಪ್ರತಿಚ್ಛನ್ನಂ ರಥಂ ಯುಕ್ತಂ ತು ವಾಜಿಭಿಃ ।। 60
ನಾನು ನಿನಗೆ ಬಂಗಾರದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಎಂಟು ದೊಡ್ಡ ವೈಡೂರ್ಯ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಕುದುರೆಗಳು ಜೋಡಿಸಲಾದ ರಥವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
ಮತ್ತಾಂಶ್ಚ ದಶ ಮಾತಙ್ಗಾನ್ಮುಞ್ಚ ಮಾಂ ತ್ವಂ ಬೃಹನ್ನಲೇ । ಗಮಿಷ್ಯಾಮಿ ಪುರಂ ಷಣ್ಡ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಮಾತರಮದ್ಯ ತಾಮ್ ।। 61
ಹತ್ತು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ ಆನೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಬೃಹನ್ನಳೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು. ನಾನು ಇಂದು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಏಕೋಽಹಮೇವ ಮೇ ಮಾತುಃ ಕುಮಾರಃ ಕಿಂ ಬ್ರುವೇ ತತಃ। ವಿಧಿರೇವಂವಿಧೇ ಕಾಲೇ ತ್ವದ್ವಶಂ ಕುರುತೇ ಹಿ ಮಾಮ್ ।। 62
ನಾನು ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಒಂದೇ ಮಗ; ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದಿದೆ.
ಮಾತ್ಸ್ಯಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಬಾಲೋಽಹಂ ತೇನ ಚಾಸ್ಮಿ ಸುಪೋಷಿತಃ। ಮಾತೃಪಾರ್ಶ್ವಶಯಾನೋಽಹಮಸ್ಪೃಷ್ಟಾತಪವಾಯುಮಾನ್ ।। 63
ನಾನು ಮಾಮೂಲಿನ ರಾಜನ ಮಗ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ತಾಯಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಅಥವಾ ಗಾಳಿ ನನಗೆ ತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದೃಷ್ಟಬಾಲಯುದ್ಧೋಽಹಂ ಕುತಸ್ತೇ ಕುರವಃ ಕುತಃ। ಮಾತೃಪಾರ್ಶ್ವಂ ಗಮಿಷ್ಯಾಮಿ ಮುಞ್ಚ ಮಾಂ ತ್ವಂ ಬೃಹನ್ನಲೇ ।। 64
ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಯುದ್ಧವನ್ನೇ ನೋಡಿಲ್ಲ; ಕುರುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ? ನಾನು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಬೃಹನ್ನಳೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು.
ಪ್ರಲಯಾರ್ಣವಸಂಕಾಶಂ ದೃಶ್ಯತೇ ಕೌರವಂ ಬಲಮ್ ।। 65
ಕುರುಗಳ ಸೇನೆ ಪ್ರಳಯದ ಸಮಯದ ಮಹಾ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಮಧ್ಯೇಽಹಮಜ್ಞಾನಾದ್ವೀರ್ಯಶೌರ್ಯಾಙ್ಕಿತಾಂ ಗಿರಮ್। ಉಕ್ತೋ ಯೌವನಗರ್ವೇಣ ಕೋ ಜೇತುಂ ಶಕ್ನುಯಾತ್ಕುರೂನ್ । ಅಮುಕ್ತ್ವಾ ಮಾಂ ಯದಿ ನಯೇರ್ಮರಿಷ್ಯಾಮಿ ತವಾಗ್ರತಃ ।। 66
ಹೆಂಗಸರ ನಡುವೆ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಯುವಕತನದ ಗರ್ವದಿಂದ, ನಾನು ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ—'ಕುರುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು?' ಎಂದು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡದೆ ಹೋದರೆ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ.
ಏವಮಾದೀನಿ ವಾಕ್ಯಾನಿ ವಿಲಪನ್ತಮಚೇತಸಮ್। ಪ್ರಸಭಂ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರೋ ರಥಸ್ಯಾನ್ತಿಕಮಾನಯತ್ ।। 67
ಹೀಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಉತ್ತರನನ್ನು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ರಥದ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.