ತತಸ್ತಯೋರ್ಮಿಥಸ್ತತ್ರ ವಿರೋಧಃ ಸಮಜಾಯತ। ದೇವಯಾನ್ಯಾಶ್ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾಯಾಶ್ಚ ತತ್ಕೃತೇ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಯಾನಿ ಮತ್ತು ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯರ ನಡುವೆ ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜಗಳ ಉಂಟಾಯಿತು, ರಾಜನೆ.
ಕಸ್ಮಾದ್ಗೃಹ್ಣಾಸಿ ಮೇ ವಸ್ತ್ರಂ ಶಿಷ್ಯಾ ಭೂತ್ವಾ ಮಮಾಸುರಿ। ಸಮುದಾಚಾರಹೀನಾಯಾ ನ ತೇ ಸಾಧು ಭವಿಷ್ಯತಿ
ನೀನು ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದೂ, ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಏಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ, ಅಸುರರ ಪುತ್ರಿಯೆ? ನೀನು ಈ ರೀತಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆಸೀನಂ ಚ ಶಯಾನಂ ಚ ಪಿತಾ ತೇ ಪಿತರಂ ಮಮ। ಸ್ತೌತಿಬನ್ದೀವ ಚಾಭೀಕ್ಷ್ಣಂ ನೀಚೈಃ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ವಿನೀತವತ್
ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕುಳಿತರೂ ಅಥವಾ ಮಲಗಿದ್ದರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ವಿನಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಯಾಚತಸ್ತ್ವಂ ಹಿ ದುಹಿತಾ ಸ್ತುವತಃ ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಣತಃ। ಸುತಾಹಂ ಸ್ತೂಯಮಾನಸ್ಯ ದದತೋಽಪ್ರತಿಗೃಹ್ಣತಃ
ನೀನು ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಕುವವನ ಮಗಳು, ಹೊಗಳುವವನ ಮಗಳು, ಕೊಡುಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನ ಮಗಳು; ನಾನು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುವವನ ಮಗಳು, ಕೊಡುವವನ ಮಗಳು, ಸ್ವೀಕರಿಸದವನ ಮಗಳು.
ಆದುನ್ವಸ್ವ ವಿದುನ್ವಸ್ವ ದ್ರುಹ್ಯ ಕುಪ್ಯಸ್ವ ಯಾಚಕಿ। ಅನಾಯುಧಾ ಸಾಯುಧಾಯಾ ರಿಕ್ತಾ ಕ್ಷುಭ್ಯಸಿ ಭಿಕ್ಷುಕಿ
ಈಗ ಬೇಡು, ಶಪಿಸು, ದ್ವೇಷಿಸು, ಕೋಪಗೊಂಡು ನೋಡು, ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಕುವವಳೇ! ನೀನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ.
ಲಪ್ಸ್ಯಸೇ ಪ್ರತಿಯೋದ್ಧಾರಂ ನ ಹಿ ತ್ವಾಂ ಗಣಯಾಮ್ಯಹಮ್। `ಪ್ರತಿಕೂಲಂ ವದಸಿ ಚೇದಿತಃಪ್ರಭೃತಿ ಯಾಚಕಿ
ನಿನ್ನಿಗೆ ಎದುರಾಳಿಯೊಬ್ಬಳು ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದರೆ, ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಕುವವಳೇ—
ಸಮುಚ್ಛ್ರಯಂ ದೇವಯಾನೀಂ ಗತಾಂ ಸಕ್ತಾಂ ಚ ವಾಸಸಿ। ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಪ್ರಾಕ್ಷಿಪತ್ಕೂಪೇ ತತಃ ಸ್ವಪುರಮಾಗಮತ್। ಹತೇಯಮಿತಿ ವಿಜ್ಞಾಯ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಪಾಪನಿಶ್ಚಯಾ
ದೇವಯಾನಿ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಗರ್ವದಿಂದ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ಅವಳನ್ನು ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆದು, 'ಅವಳು ಸತ್ತಳು' ಎಂದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು.
ಅನವೇಕ್ಷ್ಯ ಯಯೌ ವೇಶ್ಮ ಕ್ರೋಧವೇಗಪರಾಯಣಾ। `ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಸ್ವಗೃಹಂ ಸ್ವಸ್ಥಾ ಧರ್ಮಮಾಸುರಮಾಸ್ಥಿತಾ।' ಅಥ ತಂ ದೇಶಮಭ್ಯಾಗಾದ್ಯಯಾತಿರ್ನಹುಷಾತ್ಮಜಃ
ಹಿಂದೆ ನೋಡದೆ, ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು; ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಅಸುರರ ರೂಢಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಳು. ಆಗ ನಹುಷನ ಮಗ ಯಯಾತಿ ಆ ಕಡೆಗೆ ಬಂದನು.
ಶ್ರಾನ್ತಯುಗ್ಯಃ ಶ್ರಾನ್ತಹಯೋ ಮೃಗಲಿಪ್ಸುಃ ಪಿಪಾಸಿತಃ। ಸ ನಾಹುಷಃ ಪ್ರೇಕ್ಷಮಾಣ ಉದಪಾನಂ ಗತೋದಕಮ್
ಅವನ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ರಥವು ದಣಿದು, ಅವನು ವನ್ಯಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಯಸಿ, ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಹುಷನ ಮಗನು ಸುತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ, ನೀರು ಒಣಗಿದ ಬಾವಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.
ದದರ್ಶ ರಾಜಾ ತಾಂ ತತ್ರ ಕನ್ಯಾಮಗ್ನಿಶಿಖಾಮಿವ। ತಾಮಪೃಚ್ಛತ್ಸ ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ಕನ್ಯಾಮಮರವರ್ಣಿನೀಮ್
ಆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಅವಳನ್ನು, ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಆ ದಿವ್ಯಸೌಂದರ್ಯದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
ಸಾನ್ತ್ವಯಿತ್ವಾ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಸಾಮ್ನಾ ಪರಮವಲ್ಗುನಾ। ಕಾ ತ್ವಂ ತಾಮ್ರನಖೀ ಶ್ಯಾಮಾ ಸುಮೃಷ್ಟಮಣಿಕುಣ್ಡಲಾ
ಅವನ ಸಾಂತ್ವನಪೂರ್ಣ, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿ, ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಯಾರು, ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದವಳೇ, ಕೆಂಪು ನೇಲಿನ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಮಣಿಕುಂಡಲಗಳೊಂದಿಗೆ?'
ದೀರ್ಘಂ ಧ್ಯಾಯಸಿ ಚಾತ್ಯರ್ಥಂ ಕಸ್ಮಾಚ್ಛ್ವಸಿಷಿ ಚಾತುರಾ। ಕಥಂ ಚ ಪತಿತಾಽಸ್ಯಸ್ಮಿನ್ಕೂಪೇ ವೀರುತ್ತೃಣಾವೃತೇ
'ನೀನು ಬಹಳ ಸಮಯ ಯೋಚನೆಮಗ್ನಳಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯೆ, ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಆಳವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತೀಯೆ? ಈ ಹುಲ್ಲುಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬಾವಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಿದ್ದೆ?'
ಯೋಽಸೌ ದೇವೈರ್ಹತಾನ್ದೈತ್ಯಾನುತ್ಥಾಪಯತಿ ವಿದ್ಯಯಾ
ಅವನು ದೇವತೆಗಳು ಕೊಂದ ದೈತ್ಯರನ್ನು ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವವನು—
ತಸ್ಯ ಶುಕ್ರಸ್ಯ ಕನ್ಯಾಹಂ ಸ ಮಾಂ ನೂನಂ ನ ಬುಧ್ಯತೇ। ಏಷ ಮೇ ದಕ್ಷಿಣೋ ರಾಜನ್ಪಾಣಿಸ್ತಾಮ್ರನಖಾಙ್ಗುಲಿಃ
'ಆ ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯರ ಮಗಳು ನಾನು; ಅವರು ನನಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜನೇ, ಇದು ನನ್ನ ಬಲಗೈ, ಕೆಂಪು ನೇಲಿನ ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ.'
ಸಮುದ್ಧರ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮಾಂ ಕುಲೀನಸ್ತ್ವಂ ಹಿ ಮೇ ಮತಃ। ಜಾನಾಮಿ ಹಿ ತ್ವಾಂ ಸಂಶಾನ್ತಂ ವೀರ್ಯವನ್ತಂ ಯಶಸ್ವಿನಮ್
'ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕುಲದವನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಶಾಂತಿ, ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.'
ತಸ್ಮಾನ್ಮಾಂ ಪತಿತಾಮಸ್ಮಾತ್ಕೂಪಾದುದ್ಧರ್ತುಮರ್ಹಸಿ
'ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಬೇಕು.'
ಗೃಹೀತ್ವಾ ದಕ್ಷಿಣೇ ಪಾಣಾವುಜ್ಜಹಾರ ತತೋಽವಟಾತ್। ಉದ್ಧೃತ್ಯ ಚೈನಾಂ ತರಸಾ ತಸ್ಮಾತ್ಕೂಪಾನ್ನರಾಧಿಪಃ
ಅವನು ಅವಳ ಬಲಗೈ ಹಿಡಿದು, ಅವಳನ್ನು ಆ ಬಾವಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿದನು; ರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದನು.
ಗಚ್ಛ ಭದ್ರೇ ಯಥಾಕಾಮಂ ನ ಭಯಂ ವಿದ್ಯತೇ ತವ। ಇತ್ಯುಚ್ಯಮಾನಾ ನೃಪತಿಂ ದೇವಯಾನೀದಮುತ್ತರಮ್
ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗು; ನಿನಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ.' ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವಯಾನಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.
ಉವಾಚ ಮಾಮುಪಾದಾಯ ಗಚ್ಛ ಶೀಘ್ರಂ ಪ್ರಿಯೋ ಹಿ ಮೇ। ಗೃಹೀತಾಹಂ ತ್ವಯಾ ಪಾಣೌ ತಸ್ಮಾದ್ಭರ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಬೇಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ನೀನು ನನಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯನು. ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ನನ್ನ ಗಂಡನಾಗಬೇಕು.'
ಇತ್ಯೇವಮುಕ್ತೋ ನೃಪತಿರಾಹ ಕ್ಷತ್ರಕುಲೋದ್ಭವಃ। ತ್ವಂ ಭದ್ರೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ತಸ್ಮಾನ್ಮಯಾ ನಾರ್ಹಸಿ ಸಙ್ಗಮಮ್
ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ಒಳ್ಳೆಯವಳೆ, ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಲದವಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನೊಡನೆ ನನ್ನ ಒಡನಾಟ ಸರಿಯಲ್ಲ.'
ಸರ್ವಲೋಕಗುರುಃ ಕಾವ್ಯಸ್ತ್ವಂ ತಸ್ಯ ದುಹಿತಾ ಶುಭೇ। ತಸ್ಮಾದಪಿ ಭಯಂ ಮೇಽದ್ಯ ತತಃ ಕಲ್ಯಾಣಿ ನಾರ್ಹಸಿ
'ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ಗುರುವಾದ ಕಾವ್ಯನ ಮಗಳು, ಶುಭೆಯೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನನಗೆ ಇಂದು ಭಯವೂ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸುಖಿಯಾಗು, ಇದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.'
ಯದಿ ಮದ್ವಚನಾನ್ನಾದ್ಯ ಮಾಂ ನೇಚ್ಛಸಿ ನರಾಧಿಪ। ತ್ವಾಮೇವ ವರಯೇ ಪಿತ್ರಾ ತಸ್ಮಾಲ್ಲಪ್ಸ್ಯಸಿ ಗಚ್ಛ ಹಿ
'ನರಾಧಿಪ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ನನ್ನ ತಂದೆಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀಯೆ; ಈಗ ಹೋಗು.'
ಆಮನ್ತ್ರಯಿತ್ವಾ ಸುಶ್ರೋಣೀಂ ಯಯಾತಿಃ ಸ್ವಪುರಂ ಯಯೌ। ಗತೇ ತು ನಾಹುಷೇ ತಸ್ಮಿನ್ದೇವಯಾನ್ಯಪ್ಯನಿನ್ದಿತಾ
ಸುಂದರ ಕಟಿದೇವಿಯನ್ನು ವಿದಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಯಾತಿ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನಾಹುಷನ ಮಗನು ಹೋದ ನಂತರ, ದೋಷವಿಲ್ಲದ ದೇವಯಾನಿಯೂ—
ಕ್ವಚಿದ್ಗತ್ವಾ ಚ ರುದತೀ ವೃಕ್ಷಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಧಿಷ್ಠಿತಾ। ತತಶ್ಚಿರಾಯಮಾಣಾಯಾಂ ದುಹಿತರ್ಯಥ ಭಾರ್ಗವಃ
ಅವಳು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದಾಗ, ಭಾರ್ಗವನು—
ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯೋವಾಚ ಧಾತ್ರೀಂ ತಾಂ ದುಹಿತುಃ ಸ್ನೇಹವಿಕ್ಲವಃ। ಧಾತ್ರಿ ತ್ವಮಾನಯ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ದೇವಯಾನೀಂ ಸಮುಧ್ಯಮಾಮ್
ಆಕೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭಾರ್ಗವನು ಧಾತ್ರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಧಾತ್ರಿ, ಬೇಗ ಹೊರಗೆ ಹೋದ ದೇವಯಾನಿಯನ್ನು ಕರೆತಂದುಕೊ.'
ಇತ್ಯುಕ್ತಮಾತ್ರೇ ಸಾ ಧಾತ್ರೀ ತ್ವರಿತಾಽಽನಯಿತುಂ ಗತಾ। ಯತ್ರಯತ್ರ ಸಶೀಭಿಃ ಸಾ ಗತಾ ಪದಮಮಾರ್ಗತ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಆ ಧಾತ್ರಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಕರೆತರುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು; ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ, ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದಳು.
ಸಾ ದದರ್ಶ ತಥಾ ದೀನಾಂ ಶ್ರಮಾರ್ತಾಂ ರುದತೀಂ ಸ್ಥಿತಾಮ್। ವೃತ್ತಾನ್ತಂ ಕಿಮಿದಂ ಭದ್ರೇ ಶೀಘ್ರಂ ವದ ಪಿತಾಹ್ವಯತ್
ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ದೇವಯಾನಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ, ದಣಿದು, ಅಳುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು. 'ಏನು ಸಂಭವಿಸಿದೆ, ಮಗಳೇ? ಬೇಗ ಹೇಳು, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.'
ಏವಮುಕ್ತಾಹ ಧಾತ್ರೀಂ ತಾಂ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾವೃಜಿನಂ ಕೃತಮ್। ಉವಾಚ ಶೋಕಸಂತಪ್ತಾ ಘೂರ್ಣಿಕಾಮಾಗತಾಂ ಪುರಃ
ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವಯಾನಿ ಧಾತ್ರಿಗೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯು ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಳು; ದುಃಖದಿಂದ ಬೇದಿಯಾದ ಅವಳು, ಮುಂದೆ ಬಂದ ಘೂರ್ಣಿಕೆಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
ತ್ವರಿತಂ ಘೂರ್ಣಿಕೇ ಗಚ್ಛ ಶೀಘ್ರಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಮೇ ಪಿತುಃ
'ಘೂರ್ಣಿಕೆ, ನೀನು ಬೇಗ ಹೋಗಿ, ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಕೂಡಲೇ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸು.'
ಸಾ ತತ್ರ ತ್ವರಿತಂ ಗತ್ವಾ ಘೂರ್ಣಿಕಾಽಸುರಮನ್ದಿರಮ್
ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಘೂರ್ಣಿಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಸುರರ ಮಂದಿರದತ್ತ ಹೋದಳು.